Bu yakit bitmezGunes isiginin gucuyle gezgenler arasi yolculuk yapan uzay gemileri... iste uzay arastirmacilarinin pesinde olduklari proje. Gezegenler arasi yolculuklar, insan zihnini hep kurcalamistir. Hatta bunun urunleri cesitli bilimkurgu filmleri hatta jetgiller gibi cizgi filmler olarak karsimiza sik sik cikar. Aslinda uzay arastirmalari icin uretilen projelerin film projelerinden, en azindan baslangic asamasinda pek bir farki yok. Her ikisinde de hayal gucunun sinirlari zorlaniyor. Gectigimiz haftalarda bir grup hayalgucu kuvvetli insan Nasa'nin Pasadena'daki Jet yakitlari laboratuvarinda toplandi. Aslinda mekan, konuyla tezat olusturuyordu cunku tartisilan uzay ulasimi jetleri kapsamiyordu. Gelecegin uzay tasiti, itici guc olarak gunes isigindan yararlanacakti. Konferansin basligi "Solar Sails" (Gunes isigi yolculuklari denebilir) son yillarda kesfedilen bir teknolojiyi yeniden gundeme getiriyordu. 1980 yilinda zamanin ABD Baskani George Bush, yetklilerden Christopher Columbus'un Amerika'yi kesfetmesinin 500. yildonumu serefine bir proje talep etmisti. Ortaya atilan parlak fikirlerden biri 1992'deki Columbus Gunu'nde kimyasal roketlerin isik basinciyla yol alacak olan bir grup uzay tasitini Mars'a gondermekti. Bu fikir hicbir zaman hayata gecirilmedi. Ancak gunes isigi yolculugu guclu bir teori olarak akillarda kaldi. Isik yansidigi her objeye belli bir basinc uyguluyordu. 1924'de uzay arastirmacilari Fridrikh Tsander ve Konstantin Tsiolkovski, buyuk genislikte yansitici yuzeye sahip bir tabakanin uzayda itici guc olarak kullanilabilecegini ileri surduler. 1973 yilinda Nasa'nin sponsor oldugu bir arastirma grubu Halley Kuyrukluyildizinin yolunu kesmek icin bir platform olusturmaya giristi. Jet Yakitlari Laboratuari'nin (JPL) dizayn ettigi uzay tasitinin merkezinde bir direk ve etrafinda aluminyum kapli 850 metre kare genisliginde ve 2 mickrometre kalinliginda bir tabaka tutan vinc kollari vardi. Manevra yetisi icin gerekli dengesizligi saglayabilmek icin tabakanin bir tarafi yansitici ozellige sahip diger tarafi ise karanlik dizayn edilmisti. 5 ton agirliginda olacakti ve ustun bir teknoloji gerektiriyordu. Ancak Harley Kuyrukluyildiziyla bulusabilmesi icin 1985'te uzaya gonderilmesi gerekiyordu. Daha sonra Kongre tarafindan proje iptal edildi. 1979'da uzay meraklilarindan olusan kar amaci gutmeyen bir organizasyon, Worl Space Foundation bu fikri yeniden canlandirdi. 1983'te bir prototip hazirladilar. Mikron kalinliginda metal bir tabakanin yansittigi gunes isigiyla yol alacak olan bir uzay tasiti gunes hep arkasinda olacagindan cok uzun mesafeli uzay yolculugu yapabilecekti. Su anda isik sistemimizde yol alan arastirma gemisi The Voyager 2'nin, en yakin gunes sistemine ulasabilmesi icin 80.000 yilda 4.3 isik yili uzakliga gitmesi gerekiyor. Gunes isigi sistemi belki bunu 15.000 yila indirebilecek. Bu zaman dilimi insan hayatiyla karsilastirildiginda sonsuzluk gibi, ancak bilimadmlari lazer gibi diger isinlarin guclerinden meydana getirilebilecek bir teknoljiyle bu surenin azaltilabilecegini ileri suruyorlar. En yakin gunes sistemi olan Alpha Centouri Grup'a 40 senede ulasmayi saglayacak bir teknolojinin pesindeler. Bu fikirler buyuleyici olsalar da henuz spekulasyon bazindalar. Belki ileride uzay yolculuklari icin baska yakitlar bulunacak. Ancak masal gibi gelen bu projeleri kucumsememek gerekiyor sonucta hersey bir hayal urunu kirintilariyla baslamiyor mu? |
[Ana Sayfa] [Siyaset] [Haber] [Ekonomi] [Dunya] [Sanat] [Yasam]
[Entellektuel] [Spor] [Kose Yazarlari]