 Kemal Sunal, yaşarken filmlerinin gördüğü ilgi gibi onu son yolculuğuna uğurlayan kalabalıkların yürekten sevgisi nedeniyle de sosyal bilimcilere model oluşturdu. Son zamanlarda politikacılardan esirgenen duygular başka alanlarda patlama yapıyor. Sinemanın bir zamanlar "Şaban" filmleri yüzünden ti'ye alınan güldürü sanatçısına ölümünde böylesine sahiplenilmesinde derin sosyolojik olgular var. Örneğin, televizyonların defalarca ekrana getirdiği "Şaban klasiği"nde bile değişmeyen bir saflık ve dürüstlük söz konusu. Yıllar geçse de Sunal'ın canlandırdığı tipler değişmiyor. Çile çeken, horlanan, ağzından lokması alınan yine de "yüzü gülen", düzenle barışık bir "ortadirek" kahramanıyla karşı karşıyayız. Onun sırtından kazananların aksine hiçbir zaman aklına "köşeyi dönmek" gelmiyor! Peki halkımız kendisini güldüren adamın arkasından niye ağladı? Dökülen gözyaşı, usta komedyenin erken ölümüne miydi yoksa, "yüzü gülmeyen toplum"u günlük dertlerinden uzaklaştıran insanların sırayla aramızdan ayrılmasına mıydı? Belki de ülkeyi yönetenlerden umut kesildiği için "orta sınıf"ın davasını güden son temsilcilere "veda"nın güçlüğü vardı dökülen gözyaşlarında. Liderlerin Anadolu gezilerinde, miting meydanlarında gözükmeyen kalabalıkların, halka yakın sanatçıların son yolculuklarındaki dayanışması anlamlı değil mi? Kemal Sunal yaşasaydı; emeklinin içine düşürüldüğü trajikomik durumu ondan başka kim canlandırabilirdi? TÜFE'ye bağlanan SSK ve Bağ - Kur emekli aylıklarından söz ediyoruz. Malum, avantajlı olacak diye zam oranları son ayın enflasyon oranına bağlanmıştı; temmuz ayında bu hesaba göre işçi emeklilerine 700 bin TL ile bir milyon 200 bin TL arasında - karpuz parası! - artış sağlandı. İşin komiği bundan sonraki aylarda enflasyon rakamı negatife dönerse - eksiye düşebilir - bu durumda işçi emeklileri zam almak bir yana, ceplerinden düşen enflasyon kadar Hazine'ye geri ödeme yapmak zorunda kalabilirler! Çalışanı mezarda emekliliğe mahkum eden SSK yine de emeklisi için bir iyilik düşünmüş ve "enflasyonun sıfırın altına düştüğü aylarda bu paranın istenmeyeceğini" güvenceye almış! Şimdi İnek Şaban yaşasa, "eşoğlueşşek" demez miydi? Zorunlu tasarruf adı altında kesilen dört katrilyonu gasp etmek yetmiyor, TÜFE darbesiyle ayda birkaç dolara (sıfır zam) mahkum edilen emekli neredeyse borçlu çıkarılıyor. Türkiye'de 11 milyon kişi, ayda 256 dolar (164 milyon TL) gelirle açlık sınırı altında yaşarken "orta sınıfı" da sefalete itmek, depremden daha şiddetli felakete, sosyal yıkıma yol açabilir. Kemal Sunal da aramızdan ayrıldı; "yüzü gülmeyen" toplumu daha kaç yıl Şaban filmleriyle idare edebilirsiniz ki? Hayatın gerçeklerine dönmenin tam zamanıdır. Yazara E-Posta: d.sazak@milliyet.com.tr |