|
Kara ölüm dünyanın en yoksul kıtasını pençesine alıp yok ederken, 13 ülkeden on bin delegenin katıldığı Birleşmiş Milletler tarafından Güney Afrika’nın Durban kentinde organize edilen 13. Uluslararası AIDS Konferansı, bugün son buluyor. Konferans öncesinde Güney Afrika Devlet Başkanı Thabo Mbeki’nin, HIV virüsünün AIDS’e yol açmadığını savunan AIDS muhalifi bilim adamlarını konferansa davet etmesi ve AIDS’li hamile kadınların, çocuklarına virüsün bulaşmasına engel olan AZT ilacının kullanımını yasaklaması, konferansın tartışmalı başlamasına neden oldu. Sponsorluğu AIDS ilacı üreten firmalar tarafından yapılan konferansta binlerce HIV virüsü taşıyıcısı protesto gösterileri yaptı. Kalabalık, “Artık yeter, bugün bizi ilaçsız bırakan devletlerimiz için de bu ilaçları satan edüstriyel devletler için de kara bir gün olmalı" diye bağırdı. Yaşanan acı tablonun kısa bir özeti ise şöyle: İlaçların yüzde 95’i kuzeydeki zengin ülkelerde bulunurken, dünyadaki AIDS’li hastaların yüzde 95’i güneydeki yoksul ülkelerde ölümle pençeleşiyor. Konferansta ABD’nin AIDS konusundaki yetkilisi, şu anda en az 3 milyar dolara ihtiyaç duyulduğunu söyledi. Kitlesel ölüm geliyor BM yetkililerine göre, önlem alınmazsa Sahra altı Afrika ülkelerinin yetişkin nüfusunun üçte biri on yıl içinde ölecek. ABD’li nüfus bilimci Karen Stanecki de bu tehlikeyi anlatırken, “2003 yılında Bostwana, Güney Afrika ve Zimbabwe’nin nüfusları azalmaya başlayacak, bazı ülkelerde bu oran yüzde 2 - 3’ü bulacak" dedi. 
Minik sözcü delegeleri ağlattıAfrikalı annelerin mirası anılarıElveda demek ve arkanızda kalacaklara hikayenizi anlatmak zorunda olsanız nereden başlardınız? Çocuklarınıza ölmekte olduğunu anlatmak için hangi kelimeleri seçer, neler öğütlerdiniz? Kara ölüm dünyada 13.2 milyon çocuğun yetim kalmasına neden oldu. Bu oranın 12.1 milyonu Afrika sınırları içinde. Afrika’da her gün 6 bin kişi AIDS’den ölüyor. BBC’de yayınlanan habere göre, Uganda’da Kampala’da, bakımsız tahta baraka evlerin bulunduğu tozlu yolun üzerinde, ölmekte olan kadınların hikayelerini yazdıkları bir ev bulunuyor. Afrikalı anneler, büyüdüklerinde çocuklarına yaşamlarındaki mutlulukları ve hüzünleri, çocuklarının ilk adımlarını, okuldaki ilk günlerini aktarabilmeyi umuyor. Yani sahip oldukları tek hazineyi. Anneler, her bir çocukları için ayrı bir defter hazırlıyor, el yapımı bu albümleri fotoğraflarla donatıyor, aile ağaçlarının, kabilelerinin ve boylarının kara kalem çizimlerini ekliyor. Ancak çoğunun defter alacak paraları bile yok. Irene Namagembe Nakku’nun yazacak dört defteri var. Biri kızı, diğerleri de üç oğlu için. O, anı defterlerini zamanında bitirebilmek için çabalıyor. 24 yaşındaki anne Rebecca Nakabazzi ise dokuz yaşındaki oğlu Julius için yazdığı anı defterinde, hastalığı onun da taşıdığını tatlı bir dille anlatarak öğütler veriyor. Bu anneler, çocukları için yoksulluk ve eğitimsizliklerine rağmen büyük çaba harcıyor. Toplum hizmetlerinden emekli İngiliz Carol Lindsay Smith tarafından başlatılan proje sayesinde çocuklar, annelerini ve ailelerini tanıyor. |