Bizim büyük kız Gülsün'ün - Bilgehan - kitabı "Mevhibe" kısa zamanda bir çok baskı yapıp "en fazla satanlar" listesine girdiğinde muzip Prof. Emre Kongar takıldı: "Ünlü bir yazarın babası olmak nasıl bir duygudur?" Hınzırlığını anladığım için ben de ona cevabı oturttum: "Babam derdi ki, pek hoş bir duygudur". Ancak şimdi sakallı profesör, "Eseri yabancı dile çevrilen bir yazarın babası olmak nasıl bir duygudur?" diye soracak olsaydı her halde kendi babamı hiç karıştırmaksızın sadece "Pek hoş bir duygu" karşılığını verirdim. "Mevhibe"nin yunanca çevirisinin yayımlanması dolayısıyla komşu ülke Dışişleri Bakanlığı salonlarında yapılan güzel törenin ve onu izleyen kitap imzalama faslının haberi her halde bu yazıyla aynı gün - dün oldu - medyada bulunacaktır. Olayın ilginç bir yanının altı, konuşmalarda çizildi. Bizim Kurtuluş Savaşımızın adı - ki, zaferle sonuçlanmıştır - burada Küçük Asya Seferidir - ki, hezimetle sonuçlanmıştır - ve Yunanlılar ilk defa o harbin bir hikayesini bir Türk kadınının hatıralarından okuyacaklardır.
Hem de, hangi "Türk kadını"nın? Tam karşılarındaki Batı Cephesinin komutanı İsmet Paşanın eşinin hatıralarından.. "İsmet", Yunanlıların "Kemal"den sonra en çok bildikleri isim.
Fakat ortada artık ne bir zafer, ne bir hezimet kaldığını anlatmak ister gibi salonda İnönü Vakfının geçenlerde Ankara'da da gösterilmiş "Venizelos'un Türkiye ve İsmet Paşanın Yunanistan ziyaretine ait fotograflarla Türk - Yunan dostluğu" sergisi de halkın ziyaretine açıldı.
Sanki iki halk bir tercihe çağırılır gibiydi: '20 lerin savaşı mı, '30 ların barışı mı? Yeni bir binyıl başlarken bunun cevabı o kadar açıktı ki..
Hatıralar yumağı
Dünyadaki en sevdiğim otellerden biri olan, - benim tercihim, eski Palaslardır -, Grande Bretagne'ın oda balkonundan önümdeki Sintagma meydanına ve onun ötesinde uzanan Atina'ya bakıyorum. Yunan başkentine ilk gelişim, 1947. Gazetem bana 100 dolar döviz almıştı ve bu bana bir hafta, bütün iş masraflarımın yanında krallar gibi yaşamam için yetmişti. Sonra, gene 1947'de harp muhabiri olarak iç savaşı izledim ve kuzeyinden doğusuna, Arnavutluk sınırından Türk sınırına ülkeyi görüp tanıdım. Yunanlıları da.. Şimdi düşünüyorum da, Yunanistan'a kaç kez geldiğimi çıkaramıyorum. Edindiğim dostların sayısını da.. Son dönemlerdeki en büyük devlet adamları Karamanlis, bir asilzade olan Averof, çocuklarımız dolayısıyla aile dostumuz eski Başbakanlardan Miçotakis'ler - dün akşam yemek verdiler -, gazetecilerden unutulmaz Madam Vlahos, Lambrakis, Busburellis, hatta Albay Papadopulos ve daha niceleri.. Yunanistan ile Türkiye, Türkler ile Yunanlılar birbirlerine o kadar benzerler ki.. Hayat düzeyleri de, üç aşağı beş yukarı, aynıdır. Hep öyleydiler ve bu defa da gördüm, gene öyleler. Ama "komşunun tavuğu, komşuya kaz görünür" derler; nedense biz onlara hep gıpta etmişizdir, onlar da bizi hep kıskanmışlardır. Baktım: o da, hala öyle.
