Size merhaba derken, "dünyaya, merkezine insanı koyarak bakacağız" demiştim. Gündem o kadar hızlı ki, gerçek hayatı bazen ıskalıyoruz. Bakıyor, ama sadece işimize geleni görüyoruz. Budapeşteli striptizci kızın vücuduna değil, gözlerine baktığım an, bir daha böyle bir acıyı, eğlence diye seyretmemeye yemin etmiştim. Bir kere bozdum yeminimi, istemeden.
1983 kışı, Kars’ta askerim. Personel subayı ve moral eğitim sorumlusuyum. Bir eğlence düzenlenmiş, "Şu gün, şu saatte taburu, Orduevi’nin yanındaki sinemaya getir" dediler. Gittik.
Asker salona yerleşirken, "Kim çıkacak sahneye?" diyecek oldum, teknik bir terimle cevap verdiler: "Aç-aç gelecek!" Hiç görmedim, ama bir fikrim var. Haysiyetime dokundu, seyretmeyeceğim. Bitişik orduevine geçtim. Bir ara baktım, garsonlar vestiyere girip girip çıkıyor. Nereye bakıyor bunlar, diye başımı uzatacak oldum: meğer oradan, aç-aç yapılan salon görülüyormuş.
Ve o an, inanılmaz bir sahneye şahit oldum; İtalyan filmlerinden alınmış gibiydi.
Sahnede darbukalı, zurnalı "malum" orkestra. Ortada, yaşı epey ilerlemiş, göbeği biraz sarkmış, sarı boyalı bir kadıncağız, yarı çıplak oynuyor. Tam bu sırada, zurnayı bastırmak isteyen bir ses çınladı: DİKKAAAAT!
Subay, astsubay, asker, herkes ayağa fırladı. Orkestra sustu. Hepsi askerlik yapmış çalgıcılar, ellerinde sazları, esas duruşa geçtiler. Sahnedeki kadıncağız, eskimiş sutyenini mi örtsün, külotunu mu gizlesin bilemedi; o da esas duruşa geçti, sahnenin ortasında kalakaldı.
Gelen, kurmay başkanıymış. Binbaşı, peşinde emir subayı, vakur, ama (salon eğimli olduğu için) yarı koşar adımlarla, önde kendine ayrılan yere geldi, salona döndü, ciddi ve otoriter sesiyle emretti:
- Oturun arkadaşlar!
- Siz de devam edin!
Ve orkestra "Döktür döktür"e kaldığı yerden devam ederken, aç-aç’çı kadın başıyla komutanı selamladıktan sonra, topuğu kırık ayakkabısının elverdiği kadar, sanatını icraya devam etti.
Çok uzaktaydım, aç-aç’çı kadının gözlerini göremedim. Allah’tan...
Dünyanın bir günü
Bir günde olup bitenler dizimizde sırada ölüm sebepleri, sonra suç istatistikleri vardı. Canım çekmedi. Biraz reklam koksa da, bu tatil gününde "Ekonominin çok satanları" diye birkaç rakam verip, bu dosyayı kapatmak istiyorum, izninizle. Bu sonuncular açlığın değil, tokluğun verileri (1997-98 rakamları) :
• Her gün 19 bin McDonald’s lokantasında 17 milyon hamburger tüketiliyor. Bu arada 600 milyon şişe veya kutu Coca Cola içiliyor. • Aynı 24 saat içinde 3.2 milyon şişe Perrier madensuyu, 664.000 Moet et Chandon şampanya ve (tanesi 100 milyona) 547 şişe de Chateau Margaux şarabı tüketiliyor. • 16.500 kişi yeni bir (gerçek) Lacoste tişört giyerken, 2.800 Chanel parfümü ve (tanesi 125 milyon liradan) 2.740 Hermes eşarp satılıyor. • Çocuklar da her gün 172.800 Barbie bebek, 330.000 kutu Lego ve 18.500 Monopoly satın alıyorlar.
Ama adam haklı
Yazar Paul Bowles, "Niye ABD’yi bırakıp Afrika’ya yerleştin?" diye soranlara "Amerika’da, günlük olayların dışında hiçbir şeyin önemi yoktur. Cehaletten kaçıp kurtuldum" derdi. Gazeteci Serdar’ın, "Adam haklı!" demeye hakkı var mı? Ama, öyle düşünüyorum...
