|
Yeni albümleri şapka çıkartıyor
Danilo Perez ve Christian McBride, cazseverleri yine hayal kırıklığına uğratmıyor
Mr. Jazz
 Herbie Hancock’tan bu yana ortaya çıkan en taze soluklu piyanist sayılabilir Danilo Perez. Jazz camiasında el üstünde tutulmasının, ödülleri toplamasının ve ünlü New England Konservatuarı’nda öğretim üyeliğini bu yaşta üstlenmesinin nedenleri boşuna değil.
Çevrede çok iyi piyanist var, sayın sayabildiğiniz kadar. Perez’i ayrıcalıklı kılan özelliği, akranı sayılan Patricia Barber gibi, klişelerden kendisini hemen tümüyle arındırmış olması. Akrobatlık yapmıyor. Usta bir boksör gibi, bekleyip bekleyip yükleniyor. Esleri, duraklamaları önemsiyor. Doğaçlamaları kopuk kopuk değil. Bütünlük taşıyor. Çalarken dinleyiciyi anafor gibi içine çeken bir odaklanma gücü var. Genlerinde Latin egemenliği olsa da, o blues ve jazz geleneğini Mississippi yöresindekiler kadar iyi biliyor.
34 yaşındaki Perez, 30 yıldır müziğin içinde. Klasik eğitimli. Berklee mezunu. Bizim Aydın Esen ve Can Kozlu ile buradan çok sıkı bir dostluğu var. Onlarla geçen yıl Istanbul’daki buluşmasında "Boston günlerini arıyorum, sizler gibi pek insan kalmadı orada" demişti.
Birlikte çalmadığı usta yok gibi. Dizzy, Wynton, Sandoval, Roditi, Roy Haynes, Gary Burton, Michael Brecker, Shorter, DeJohnette vs.
1990’ların en iyi albümleri arasında gösterilen "The Journey" ve "Central Avenue" ardından jazz alemindeki yerini "PanaMonk" (1996) ile pekiştiren Perez’in müzikte ne kadar iddialı olduğunun son kanıtı, Amerika kıtasının tüm coğrafyasını jazz söylemi içinde yorumladığı "Motherland".
Klasik özellikler de taşıyan albümde Perez’in Chicago Jazz Festivali için bestelediği "Music For The Americas" süiti de var. Brian Blade (davul), Chris Potter (saksofon), John Pattitucci (bas) gibi yeni kuşak müzisyenlerin katkıda bulunduğu albüm, yer yer eklektik tonlar sergilese de, yılın dikkate değer yapıtları arasında yer alacak gibi görünüyor.
Perez gibi kuşağının en parlak isimleri arasında yer alan Christian McBride da gündemde. İnsan irisi bu kontrabas virtüözünü geçen yaz Istanbul Jazz günleri esnasında Roxy’de dinlemiş, voltajı yükseltilmiş gösterisinde 1970’li yılların metalik jazz günlerini anımsamıştık.
McBride’ın aynı ekiple (aşağı yukarı) hazırladığı albüm, "Sci Fi", yedi özgün beste ile adı sanı duyulmuş dört favori "cover" içermekte. McBride’a bakılırsa albümün tarzı "acoustic fusion". Ama inanmayın, son birkaç yılın tansiyonu en yüksek albümlerinden biri bu; her ne kadar çalgıların büyük bölümü akustik olsa da. David Gilmore’un gitarıyla katıldığı bir albümden daha "elektrik" ne olabilir ki? Ayrıca Herbie Hancock, Toots Thielemans ve James Carter da işin içinde. Misafir olarak Dianne Reeves’in de ekipte yer alması gayet iyi haber.
McBride’ın ustalığının keyfini çıkarmak için özellikle Jaco Pastorius imzalı "Havona" ve Steely Dan yorumu olan "Aja"yı tavsiye ediyorum.
McBride adına iyi haber, ilk çıkış zamanındaki akrobasi merakını terketmekte oluşu. Bu onun olgunlaşma yapıtı sayılabilir. Daha sakin, daha iyi dinleyen, daha tasarruflu çalan bir McBride var karşımızda.
 PAZAR
 Reklam mı, ne reklamı?
KİM NE OKUYOR?..
Anahtar kaynaklar
Elvis buraya!
Tekno DİNOLAR
Konumuz, dükkânlar
Sandviç saltanatı
Temiz parmak operasyonu
‘Belge olsun diye fotoğraf çekmem’
Sanat BORSASI
KİM NEREDE NE YEDİ ?
Piyale Madra’nın İstanbul’u...
Yalanın kiri sabunla çıkmaz
Conspiracy Theory
Kalabalıklar krallardan zalimdir!
Piyano endüstrisi, iş başına!
Yeni albümleri şapka çıkartıyor
Sibel Kutman "Doluca" ve "Sarafin" adını "cilaladı"
Aşkın sonu selamet
İngilizin pub kültürü
Dil Tarih Coğrafya Fakültesi’nin hüzünlü yıldönümü
Aziz Nesin’in kitapları
Cazcı Jasmine
SAYFA BAŞI
|
|
|
