|
Napoli’nin melodileri, yeryüzünün sesleri
SAN FRANCISCO
 Akdeniz’in günümüz müziğindeki adı nedir?" diye sorarsanız, cevabımı hiç beklemeden alacaksınız: Pino Daniele.
1977’den bu yana sergilediği inanılmaz üretkenlikle, her albümüyle ülkesi Napoli’de (evet, Napoli bir ülkedir!) ve İtalya’da büyük yankılar yaratan Daniele, şu anda yeryüzünün herhalde iki-üç büyük şarkıcısından biri. Onu İtalya dışında öncelikle müzisyenler izler. Yeni yapıtlarına dikkatle kulak verirler. Bir kısmının ismine, bu albümlerde rastlar durursunuz.
Chick Corea, Wayne Shorter, Alphonse Johnson, Mino Cinelu, Gato Barbieri, Steve Gadd, Nana Vasconcelos vb. Pino’nun "fan club" üyeleridir.
Daniele, ilk dinleyeni adeta hipnotize eden bir müzik büyücüsüdür. İlk kez, Sardunya Adası’nda rastlayıp sonradan sıkı arkadaş olduğum iki Napolili’nin elime tutuşturduğu bir kasetten duyduğumda, anında müptelası olmuştum.
Bugün 45 yaşındaki bu muhteşem müzisyenin büyüsü, kendine has tarzında saklı. Yeryüzünün müzik başkentlerinden Napoli’nin bin yıllık geleneğini alıyor, en keskin sokak argosuyla ve Napoli lehçesiyle buluşturup, Afro’nun; rock ve modern jazz’ın ve blues’un kulvarlarında gezdiriyor. Sofistike bestelerinden melodiler fışkırıyor. Gitarda aynı ölçüde büyük bir usta. Volkanik sesi, kartviziti gibi.
Milton Nascimento Brezilya’da, Bob Marley Jamaika’da ne kadar popülerse, Pino da İtalya’da aynı ölçüde popüler. Stadyum konserlerini onbinler dolduruyor her seferinde. Türkiye’de tanınmıyor oluşu, burada konser vermemesi bence çok büyük eksiklik. Çünkü, 20’ye yakın albümünde çizgisi hiç düşmeyen, sürekli olarak yenilikleri arayan bir müzisyenle karşı karşıyayız.
Tanıyanlar ve tanımayanlar için en büyük teselli, yeni piyasaya sürülen bir çift Pino Daniele albümü. "Napule E", büyük besteci ve şarkıcının 25 yıllık kariyeri boyunca ürettiği yapıtlardan sadece 30 kadarını içeriyor. "Sadece" diyorum, çünkü dolu dolu bu "best oföta sevdiğim birçok başka bestesinin dışarda kaldığını gördüm. Adam, melodi makinesi gibi.
Daniele: Diskografi
Terra Mia (1977), Pino Daniele (1979), Nero a Meta (1980), Vai Mo (1981), Bella ‘Mbriana (1982), Musicante (1984), Ferryboat (1985), Bonne Soiree (1987), Schizzechea With Love (1988), Mascalzone Latino (1989), Un Uomo In Blues (1991), Sotto o Sole (1992), Che Dio Ti Benedica (1993), E Sona Mo (1993), Non Calpestare.. (1995), Come Un Gelato All’Equatore (1999)
 PAZAR
 Karl Marx yine ‘in’ mi oldu?
KİM NE OKUYOR?..
‘İstenmeyen adamım’
‘Pis moruk’tan şiirler...
VİTRİN
‘İstanbul, benim anılarım’
Pabuç Asya’ya atıldı
Hırlısı yok hırsızı çok
‘Postmoderen Türkiye’
‘Kadın müşterilerimle yatarım’
The Right Stuff
Güzel kadınlar da mutsuzdur!
Müzik dinlesinler ki edebiyat konuşalım
Napoli’nin melodileri, yeryüzünün sesleri
O’nun sesiyle dönüyor dünya
Leonardo’nun şefi Selahattin Erdem
Dişi bekçi köpekleri ya da yeni feministler
Tül perde gerisinden bakış
Nazım Hikmet tartışması
F.Ö. / F.S. (Fatih’ten önce... Fatih’ten sonra)
"Salaklık Üstüne Deneme"
Elleriyle düşünen kadın
SAYFA BAŞI
|
|
|
