|
O’nun sesiyle dönüyor dünya
Mr. Jazz
 Red Hot Chili Peppers, Mick Hucknall, Annie Lennox, Elvis Costello, Cowboy Junkies, Porno For Pyros, Belly ve Lemonheads’i birleştiren şey nedir?
Tabii ki, Tony Bennett!
74 yaşındaki vokal devi, müziğin büyüsünü torunlarının çocukları yaşındaki rock, pop ve blues hayranlarına taşımakta en küçük bir zorluk çekmiyor.
Genellikle eski kuşaklara isyan eden, geçmişe alayla bakan gençlerin akan suları, Bennett adı geçince duruveriyor.
Kimse kuşkuya kapılmasın: Frank Sinatra hayattayken de yeryüzünün en büyük şarkıcısı sayılıyordu Bennett. Sinatra
bunu 1960’ların sonunda kendisi de söylemişti. Tevazu elbette, ama "gerçeği dile getirmiş" diyenler ağırlıkta.
Bana sorarsanız 50 yıldır zirveden inmedi Bennett. Vokal üslubunda cümle tekniğini Art Tatum’un piyanosundan, sakin anlatımını Mildred Bailey’den, tansiyonu Frank Sinatra’dan alan Bennett’in yükseklerde kalışının nedenini, ne yaparsa yapsın kusursuzlukla buluşturmasında aramak gerek. Herhangi bir dönemden, herhangi bir albümünü alın; düşük performans bulamayacaksınız.
75 yaşını son albümünde de hiç belli etmiyor Bennett. "Hot and Cool" başlıklı yapıtını tümüyle eski arkadaşı Duke Ellington’a adamış. Şimdiden klasik Tony ürünleri arasında
yer almaya aday bu çalışmada Bennett’e 50 yıllık müzik ortağı Ralph Sharon (piyano) dörtlüsüyle eşlik ediyor. Konuklar arasında trompetçi Wynton Marsalis ve tromboncu Al Grey’i de görüyoruz. Şarkıcıya eşlik eden müzik kadrosu, okullarda ders olarak öğretilecek bir icraat sergiliyor.
Bütünlük içinde bir "mood" sunuyor Bennett, bu albümde: Kimi çok iyi bilinen Duke temalarını 10’ar saniyelik köprüler gibi parçaların arasına diziyor.
Bennett’in damgası albümün her yerinde. Taptaze bir heyecanla, sanki ilk kez söylüyor Duke bestelerini. Baladlarda ("Mood Indigo", "I Got It Bad..") işte o yarım yüzyıllık serüvenin neden efsaneye dönüştüğünü anlıyorsunuz.
Seçme Diskografi
Jazz (1954)
Tony (1957)
The Beat of My Heart (1957)
Because Of You (1959)
Alone Together (1960)
At Carnegie Hall (1964)
A Time for Love (1966)
Art of Excellence (1986)
The Playground (1999)
Bakkalın oğlu Tony Bennett’in isim babası, Bob Hope. Queens’de bakkallıkla geçinen İtalyan bir göçmenin oğlu olan Tony’nin asıl adı, Anthony Dominick Benedetto’ymuş. Çocukluğu müzikle ve resim yapmakla geçmiş. Bugün hala ressamlığı sürdürüyor. 23 yaşında Hope tarafından keşfedilmiş. O sıralarda sahne adı olarak Joe Bari’yi kullanıyormuş. "Asıl adın?" demiş Hope. "Anthony Benedetto" demiş Tony. "Olmaz" demiş Hope. "Bu konser salonunun ışıklı tabelası için aşırı uzun." Anthony Tony, Benedetto da Bennett olmuş.
"Boulevard of Broken Dreams" yorumu, 1947’de önünü açtı Bennett’in. Serüveni bugüne kadar geldi dayandı. Birbirinden güzel albümler, eşsiz yorumlarla.
Sinatra’nın sözlerini bu serüven için çok önemli buluyor Bennett. Gençliğinde Sinatra’dan nasihat almış. "İyi müzikle yürü" demiş usta. "Taviz verme."
Yıllar sonra, ona sormuş: "Frank, sence neden dimdik kalabildik?" Sinatra’nın yanıtı
kısa olmuş: "Çünkü kaliteden kopmadık."
 PAZAR
 Karl Marx yine ‘in’ mi oldu?
KİM NE OKUYOR?..
‘İstenmeyen adamım’
‘Pis moruk’tan şiirler...
VİTRİN
‘İstanbul, benim anılarım’
Pabuç Asya’ya atıldı
Hırlısı yok hırsızı çok
‘Postmoderen Türkiye’
‘Kadın müşterilerimle yatarım’
The Right Stuff
Güzel kadınlar da mutsuzdur!
Müzik dinlesinler ki edebiyat konuşalım
Napoli’nin melodileri, yeryüzünün sesleri
O’nun sesiyle dönüyor dünya
Leonardo’nun şefi Selahattin Erdem
Dişi bekçi köpekleri ya da yeni feministler
Tül perde gerisinden bakış
Nazım Hikmet tartışması
F.Ö. / F.S. (Fatih’ten önce... Fatih’ten sonra)
"Salaklık Üstüne Deneme"
Elleriyle düşünen kadın
SAYFA BAŞI
|
|
|
