Meşhur "28 Şubat süreci"nin sürüp sürmediğini bilmeyiz, ama "5 Nisan süreci" devam ediyor. "5 Nisan süreci de nereden çıktı?" diyebilirsiniz.
Üçlü koalisyon liderlerinin bütün çabasına karşın, Süleyman Demirel'in Cumhurbaşkanlığı süresinin uzatılması önerisinin Meclis'te reddedildiği gündür 5 Nisan 2000.
İşte o gün başlayan "değişim süreci" devam ediyor, daha da süreceğe benziyor. Bu süreç 5 Nisan 2000'de kimse pek farkına varmadan başladı ve yine pek kimse için özünü ve geleceğini ayırt edemeden Ahmet Necdet Sezer Cumhurbaşkanlığı'na seçildi. Demirel'i götüren "irade" neyi götürdüğünün pek farkında değildi. Sezer'i getiren güç ve seçen irade de neyi seçtiğinin ayırdına varmamıştı; neyi seçtiğini değil de sadece kişiyi seçtiğini biliyordu, daha doğrusu öyle sanıyordu.
Oysa artık Türkiye'nin siyasetten beslenen ve korunan yolsuzluklar batağında yaşaması çok güçtü. "Verdimse ben verdim" anlayışının yerini hukukun üstünlüğü almalıydı.
Toplumsal istenç, siyasetin yetersizliğinden ve çözümsüzlüğünden yararlanarak devletin başına hukuku getiriverdi. İşin siyaset bakımından çok, sosyolojik açıdan ilginç yanı, bunun "verdimse ben verdim" ekolünün siyasetçileri tarafından gerçekleştirilmesiydi.
Şimdi başlarına getirdikleri hukuka "nankör" diyenler, geldikleri noktada "kaderin cilvesine bak" diye hayıflanabilirler, hatta sinir krizleri geçirebilirler.
Biz, Sezer henüz Cumhurbaşkanı seçilmeden önce 28 Nisan 2000'de köşedeki yazımızı şöyle bitirmişiz: "Korkarız bu siyasal sistem ve düzen, Necdet Sezer'i de 'asimile' ya da 'tecrit' edecektir." Görüldü ki, Sezer, "verdimse ben verdim" anlayışına uydurulamadı, şimdi dışlanmaya çalışılıyor.
Başarabilirler mi?
5 Nisan süreci devam ediyor, hem de halkın çok büyük desteğini alarak sürüyor. Demirel gittiğine göre, onun gitmemesi için çırpınanların da bu sele kapılıp gitmesi "eşyanın tabiatına" uygundur. Er ya da geç, "verdimse ben verdim" ekolünün "alanları"nın yanı sıra "verenleri" de gidecektir.
Evet, er ya da geç ve de demokratik yollardan...
Siz hiç suyun tersine aktığını gördünüz mü? Çetin Altan'ın sık sık tekrarladığı gibi, enseyi karartmayın. Enis Berberoğlu'nun yazdığı gibi, "Ahmet Necdet Sezer'i yalnız bırakmayın."
Meral Tamer'in "bonkör cumhurbaşkanı yerine nankör cumhurbaşkanı" isteğine katılın.
Kapı önünde sorumsuzca konuşanlar yüzünden, halkın cebinden çıkan 4 milyar dolarlık zarara da üzülmeyin. "Verdimse ben verdim", "seçtirdimse ben seçtirdim"cilerden kurtulursak, Fatih Altaylı'nın dediği gibi, "bu parayı bir günde geri alırız."
Bir şiir
Yaşamın tadına varmak için, Kıyı'nın şubat sayısında Ayhan Can'ın dizelerine bir göz atmaya ne dersiniz? "sevdanı anlat fırçanla tuvaline / hasretin biçtiği saçlarını anlat / umudu maviye sevdanı vişne çürüğüne / ayrılığı sarıya boya ve üşenme / umut taşıyor kırlangıçlar evlere / sevdanı anlat tüm resimlerinde"
