Pazar akşamı, İsmail Cem Dışişleri Konutu’nda basına bir yemek verdi. Katılan gazeteciler, Elçin Cem hanımın başında durduğu, hatta bazılarını kendi eliyle yaptığı yemeklerin lezzetini anlata anlata bitiremediler. (Gazetecilerin bir konuda uyuştuğu nadirdir.)
Davete katılan gazetecilerden biri, bana mönüyü överken "Senin anlayacağın Çankaya’daki resepsiyonlardan çok farklıydı" dedi. Merak edip araştırdım.
Haydar Aliyev’in onuruna verilen davet mesela... "Soğuk meze tabağını Ankara’da daha iyi hazırlayacak en az yirmi içkili lokanta vardır. Enginarın sakalları yenmeyecek gibi sertti. Arada ikram edilen limonlu sorbe muhallebi gibiydi. (Yemekten iyi anlayan ve Sezerler’e de toz kondurmayan bir dostumdan aktarıyorum bunları.) Ana yemek olarak sunulan ıspanaklı dana ruloysa bir felaketti. Herkes tabağında bıraktı zaten. Kahveyi de "nasıl içersiniz" diye boşuna sordular, çünkü hepsi orta ve ılık geldi."
Dostumun daha vahim bir şikâyeti var; garsonların ter kokusu...
Sayın Cumhurbaşkanı’nı ve Semra Hanım’ı rencide edebilecek her şey beni üzer. Onların bir kusurunu bulmak için can atanlara alet olmak da istemem.
Çankaya’nın protokol sorumlularından, dostumun bu ricasını ivedilikle dikkate almalarını istirham ediyorum. Özellikle ter konusu üzerinde durmalarını...
Perşembe akşamı Tunus Cumhurbaşkanı Zeynel Abidin Bin Ali onuruna bir resepsiyon var. Bu konu üzerinde tekrar duracağım demektir.
SAKIN BİRİ BİZİ KERİZLEMESİN?
Ve, cumartesi akşamı "Biri Bizi Gözetliyor" adlı programı seyrettim. Vallahi mecburiyetten; yoksa, dedikoduya evet, röntgenciliğe hayır!
Bir arkadaşımın, Gönül’ün doğumgünüydü, akşam uğradım.
Maaile Gönüller, bir de ben, kimi "Ne bu rezalet yahu?" diyerek, kimi "Heey, Hülya gitti!" diye alkış tutarak bir saat röntgencilik yaptık.
"Biri bizi röntgenliyoröda Murat diye bir delikanlı varmış. İki haftadır birinci gelip, "eleme hakkı" kazanıyormuş. Bu sefer Hülya adlı kadını ihraç edince, Gönül’ün evindeki sürekli izleyiciler, çığlıklar atarak sevindiler. Hülya niye herkesi gıcık etmiş, bilmiyorum.
Ben, elli küsur yıllık bir Türk vatandaşı olarak, kazananı gördüm mü "Bir dümen var mı?" diye düşünürüm hemen. Murat’ın soyadı Makar’mış. Amatör bir yarışmacıdan çok, bir profesyonel oyuncuyu andırıyordu. Zaten, Bursa’da bir televizyonda "Sokak Lambası" diye bir program yapmış. Yılan Hikâyesi’nde de küçük bir rolü oldu, diyenler var. "Show televizyonunun kendi adamıdır; ona kazandıracaklar!" diyenlere de pek itibar etmiyorum.
Gözü maçta, aklı...
Demet Şener benim bildiğim Sabah adına GS maçlarını izliyordu.
Ama demek ki maça değil, tribündeki yakışıklılara bakıyormuş. Yoksa, Paris Saint-Germain maçında, zengin ve yakışıklı Atilla Altay’ı nasıl ayarlardı?
Sahi, Demet’in gözü de aklı da oynaşta olduğuna göre, PSG maçının yorumunu kim yaptı?
Peki, "çok hoş bir beraberliğim var" diyen Demet Şener, Milan maçından sonra Kenan Doğulu’yla niye kaynatıyordu?
Amaan, sana ne kızım!
Eyüp Aşık
Hac mevsimi bitti, politikacılar, bu arada ANAP Trabzon Milletvekili Eyüp Aşık da, yurda döndü. Hani saç ektirip göz diktiren "mutant" Aşık.
Eyüp Bey, getirdiği hurmaları ikram ederken, milletvekili arkadaşları takılmadan edemediler:
– Ee Eyüp Bey, iki A tamam, üçüncüsü ne zaman?
– Anlamadım!
– Birinci A, Amerika, gidip gördün. İkinci A, Arabistan, Allah kabul etsin. Bir de Anıtkabir’i ziyaret ettin mi, üç eğilimi birleştirmiş olursun ki, artık sırtın yere gelmez!
