SOKAKLARDAKİ öfkenin sebebi belli: Ekmek kavgası... Demek ki, "birinci tehlike ekmeğin küçülmesi" imiş!
Türkiye'yi içeride huzurlu ve barışık tutacak birinci faktör de "ekmeği büyütmek"tir.
Halbuki Türkiye yıllardan beri siyasi kavgalar yaparak, bütçeden kişilere ve kitlelere ulufeler dağıtarak, irtica paranoyasıyla yatıp kalkarak ekonomiyi göz ardı etti, ülkeyi yönetebilir bir siyasi yapının oluşturulmasını bir türlü gündemine alamadı.
Bir yargı organı başkanının, özelleştirmeye karşı, "Atatürk ülkeyi satıp savarak kurtarmadı!" diye konuşması, kafa karışıklığının vecizesi idi adeta!
Siyasi sistem de, ekonomik sistem de karışık bir halde uzun süre devam edebilir miydi? Ve işte ekonomi çöktü, siyaset perişan!
* * * HÜKÜMETİN istifasını haykıran kitleler, mağduriyetlerinden dolayı "haklı"dır, ama rasyonel açıdan "isabetli" değildir.
TOBB'un toplantısında "Parti ve Seçim yasalarının değiştirilmesi" de istendi. Bu da haklı... Ama yeterli mi? "Lider sultası kırılsın!" doğru... Ama, "tercih" sistemi ya da "dar bölge" sistemi ile her milletvekili başına buyruk hale gelirse, Meclis'te yasa çıkarmak için gereken çoğunluğu nasıl bulacağız?! Bugün "liderler Meclis'te otursun, yasaları çıkartsın" demiyor muyuz?!
Hem bize çok benzeyen Fransa'da da bu "özgür milletvekili" sistemi denenmiş, çok kötü sonuçlar verdiği için vazgeçilmişti.
Kavgalı 6 tane parti yerine, milletvekili öbeklerinden oluşan 'anarşik' ve çalışamayan bir Meclis ortaya çıkmıştı.
Ekonomide Kemal Derviş'e programını uygulaması için avans verilmelidir. Ondan sonra, siyasi reform için, disiplinli büyük partiler çıkarmanın yolunu bulmalıyız.
* * * TEK başına iktidara gelebilecek büyük bir karizmatik lider çıkmayacaksa, bugünkü hangi lider gitse onun yerine gelecek olanı da "sistem" kendine benzetir! Düşünün, sağda solda kaç 'yeni' lider geldi, geçti?
Sağı ve solu toparlayacak bir sistemi kurmak zorundayız. Çünkü temel siyasi sorunumuz, 1925'ten, hele de 1960'tan beri partileri kapattığımız için, siyasetimizin parçalanmış, kurumlaşamamış, aşiret düzeyinde kalmış olmasıdır.
Fransa'da da böyle idi ve 1958'de iç savaşın eşiğine gelmişti. Herkes görmüştü ki, "yeni bir sistem" lazım! Bunu biz de görmeliyiz artık!
Fransa'yı kurtaran "Yarı Başkanlık" sistemi ve ona bağlı "partiler arası ittifak" oldu. Önemli icra yetkileri olan cumhurbaşkanını halkın seçmesi için, sağ sağda, sol solda "ittifak"lar oluşturdu; parçalanmışlık ortadan kalktı. Fransa düzlüğe çıktı!
Başkanlık sistemi de düşünülebilir ama çok köklü bir değişiklik anlamına geleceği için zordur.
Ülkemizin iyi yönetilmesini istiyorsak, "yöneten demokrasi" sistemlerinden birine geçmeliyiz... Tabii önce ekonomi...
