Gölcüklülerin alışveriş alışkanlıkları bile değişmiş durumda; giyim mağazalarının yerini gıda maddesi satan dükkânlar almış
Kenan Çelik 1998'de Van'dan Gölcük'e göç etmiş ve yıllar önce buraya yerleşen Vanlı müteahhit hemşerisinin yanında çalışmaya başlamış. Taa ki depreme kadar... Hemşerisi depremde ölmüş, Kenan da o günden beri işsiz.
Son ekonomik krizler mi? Onun krizden falan etkilendiği yok! "Ben anamdan doğduğum günden beri ekonomik krizle yaşıyorum hocam. Bugünkünün farkı neymiş ki?" diyerek masmavi koca gözleriyle şaşkın şaşkın bakıyor bana.
Milliyet TIR'ının önünde toplanan Gölcüklülerin çoğunluğu için ne kasım krizinin, ne de şubat krizinin önemi var. Onlar 2 yıl önce bir gece ansızın gelen depremle, krizlerin en sunturlusunu yaşamışlar. Eşlerini, çocuklarını, ana - babalarını, konu - komşularını, evlerini - bir anda kaybedivermişler. Hâlâ o yaralar sarılmış değil. Hele de şu konut meselesi!
GAZETECİLERE SİTEM
TIR'a gelen Gölcüklülerin çoğunluğunun derdi, hâlâ başını sokacak evinin bulunmaması. Nimet Hanım, orta hasarlı evi başına yıkılıverecek korkusuyla her gün ölüp ölüp dirildiğini söylüyor. Saadet Hanım, noter huzurunda çektiği kuranın haksız yere iptal edilip kendisinin bodrum katında oturmaya zorlanması üzerine bir yandan mahkemeye giderken, bir yandan da "Gazeteciler bunları yeterince yansıtmıyor" diye bizlere sitem ediyor.
Aslında Gölcük'ten önceki ilk durağımız Kocaeli Sanayi Odası Sosyal Tesisleri'ydi. Ve orada validen belediye başkanına, Kocaeli Sanayi Odası yetkililerinden İzmit Ticaret Odası ve KOSİAD başkanına görüştüğümüz tüm işadamlarına göre ise durum epey farklıydı.
’KRİZ SÜRERSE, BİTERİZ’
Krizin soluğunu enselerinde şiddetle hissediyorlar ve diyorlar ki: "Depremden sonra işler adım adım düzelmeye başlamıştı. Hatta Adapazarı ve Gölcük tümüyle yerle bir olduğu için oralardan da alışveriş için İzmit'e geliniyordu. O günlerde pek şikâyetimiz yoktu. Şimdi sanayide kapasite kullanımı yüzde 30'lara indi, kriz 6 ay daha sürerse İzmit'te iş hayatı diye bir şey kalmaz."
İzmit'te görüştüğümüz Başbakanlığa bağlı Rehabilitasyon Merkezi Müdürü psikolog Dr. Zümrüt Sevinç ise İzmitli işadamlarından ziyade Gölcüklü vatandaşa daha yakın bir görüşte: "Biz buralarda krizi çok daha erken yaşadık. Depremde birçok küçük işletme zaten yok oldu. Büyük tesisler büyük hasar gördü. Depremin hemen ardından Sabancı bile birçok işçisini işten çıkardı. Daha beteri Sakıp Bey 'Artık buraya yatırım yapmayacağız' dedi. Halkın umut duygusu yok oldu. Hayata artık daha az önem veriyorlar."
ÖNCELİKLER DEĞİŞTİ
Depremden bu yana bölgede satın alma alışkanlıkları da değişmiş. Gölcüklü üniversite öğrencisi Eylem Geçkin'in anlattığına göre depremden önce Gölcük çarşısındaki dükkânların çoğunluğu giyim mağazalarıymış. Depremden sonra yeniden kurulan çarşıda ise çoğunlukla gıda ve zorunlu ihtiyaç maddeleri satan dükkânlar açılmış. Ama psikolog Zümrüt Hanım bunu sadece parasızlığa bağlamıyor, "Cebinde para olanın da önceliği değişti. Hâlâ o travmayı yaşıyor ve gidip de kendine yeni bir şeyler alamıyor" diyor.
Kenan Çelik 1998'de Van'dan Gölcük'e göç etmiş ve yıllar önce buraya yerleşen Vanlı müteahhit hemşerisinin yanında çalışmaya başlamış. Taa ki depreme kadar... Hemşerisi depremde ölmüş, Kenan da o günden beri işsiz.
