Hasan Pulur ustamız 40 yıl önce de düşmüş Milliyet kervanıyla Anadolu yollarına.
Bana gelince...
Gazetemizin ağır toplarıyla birlikte çıktığım ilk dert dinleme, okurların ellerini tutup gözlerinin içine bakarak sohbet, görüş paylaşma seyahati bu. Anlayacağınız Milliyet TIR'ı, benim ilk milli oluşum!
Ben tüketici köşemde yıllar boyu halkın dertlerini dinleyip çözüm yollarını aradım, birlikte ulaştığımız sonuçlardan yol gösterici olanlarla, örnek oluşturanları bu köşede yansıttım. Okurla hep iç içeydim. Ama çoğunlukla masamın başında. Bugüne kadar benden il il dolaşarak, halkın ayağına giderek sorunlarını dinleyip yansıtmamı isteyen olmamıştı.
Bu yüzden olsa gerek, yola çıkmadan önce içim içime sığmıyordu. Saçımı boyatmak için gittiğim kuaförden Selpak aldığım bakkala, kuruyemişçiden kasaba kim karşıma çıksa TIR'la Türkiye'yi dolaşacağımızı söylemeden edemiyordum. Ne var ki istisnasız hepsinin ilk tepkileri "Promosyon mu dağıtacaksınız?" oluyor ve bu soru benim fena halde canımı sıkıyordu. Çünkü tahmin edebileceğiniz gibi biz gazetecilerin gönlünde yatan, siz okurlarımızın tencere - tava için değil, yazdıklarımız için para verip gazete almanızdır. Gazetemizin, köşelerimizin tiryakisi olmanızdır.
Yüreğimde bol heyecan, ama biraz da "Promosyon talepleriyle karşılaşır mıyız?" kaygısıyla düştüm yollara. İnanın hiçbir yerde "Ne dağıtıyorsunuz?" diye soran olmadı bana. Ama "Televizyon reklamlarında duyduğumuz halde, sahiden buralara kadar geleceğinize inanamadık" diyen çok oldu. TIR'ın çevresinde biriken insanlar, bizlere her türlü promosyondan daha değerli olduğumuzu hissettirdiler. Gazetemizin fiyatını indirmiş olmasından duydukları memnuniyeti de özellikle dile getirdiler.
Ben bu seyahatten, Milliyet ailesine olan aidiyetim artmış olarak geri döndüm. Hasan Pulur, Güneri Cıvaoğlu, Derya Sazak, Sami Kohen, Haslet Soyöz, Mustafa Bakacak, Ahmet Dumanlı, Semih Akıner, adını burada sayamadığım diğer Milliyet çalışanları ve yerel muhabirlerimizle deprem bölgesinin tozlu yollarında da, yazı yazma stresinin had noktaya vardığı "ölüm saatlerinde" de (yazıları en geç 17.00'de teslim etmemiz gerekiyordu), akşam yorgun - argın otele döndüğümüzde günün muhasebesini yaparken de, her gittiğimiz ilde ilin yetkilileriyle resmi yemekler yerken de, başka herhangi bir ortamda asla mümkün olmayacak hoşlukları paylaştık. Birbirimizle kaynaştık. Güneri Cıvaoğlu ve Hasan Pulur'dan çok şey öğrendim.
Bu bir bayrak yarışı. Milliyet TIR'ı Karadeniz'de yoluna devam ediyor. Bizlerse yorgun - argın, mutlu - mesut evlerimize döndük. Bu satırları, gazetedeki odamızdan yazıyoruz.
Bayrağı devralan arkadaşlarımızın gittikleri kentlerde okurlarla buluşmaları da umarım bizimki kadar dopdolu geçer. Döndüklerinde onlar da "Gittiğimize değdi" derler. Milliyet TIR'ı sadece köşe yazarlarıyla okurların değil, Milliyet çalışanlarının da birbirleriyle yakınlaşmalarına vesile oldu aslında. Birbirimize verdiğimiz pozitif enerjiyle pekişen ortak ruh, eminim gazetemize de yansıyacaktır. Rakiplerimiz bizden korksunlar.
Bizleri promosyondan çok daha değerli kabul edip büyük ilgi gösterdikleri için İzmit, Gölcük, Adapazarı, Düzce ve Zonguldak halkına bu köşeden en içten teşekkürlerini yolluyorum. Gazetemizin üst yönetimine de, promosyonla gazete satmak yerine Milliyet'in marka imajını gazetecilikle ön plana çıkarma çabalarından dolayı müteşekkir olduğumu, özellikle vurgulamak istiyorum.
Hasan Pulur ustamız 40 yıl önce de düşmüş Milliyet kervanıyla Anadolu yollarına.
