TIR önü hanımlar Meclisi araştırdı: İzmirli kadınlar niye güzel olur? Bilimsel sonuçlar, tekmili birden bu yazıda!
Hep yeni yıkanmış balkonlarda mı yaşarlar? Yoksa akşam sefası çiçeği gibi ikindileri açılıp saçıldıkları için mi kalır insanın aklında o balkonlu, kadınlı, İzmirli fotoğraflar? Güzel kadınlar yaşlandıklarında güzellik jestleri kalır üstlerinde. Hacer Hanım da öyle. İzmir’in eskilerinden. TIR’ın önünde aniden oluşan İzmirli Şen Hanımlar Meclisi içerisinde kendisiyle olayı ciddiyetle tetkik ediyoruz. "Şimdi" diyorum, "Hacer hanımcığım, bu İzmir’in kadınları niye başka türlü güzel oluyor?"
Hacer Hanım son derece bilimsel olarak koyuyor meseleyi:
"Havasından ve suyundan canikom!"
Hacer Hanım, geniş kenarlı hasır şapkasının altından küçük bir kahkaha yuvarlıyor ortaya:
"İstisnalar kaideyi bozmaz şekerim!"
Nasıl denir ki? Ben Ankara’da gördüm az konuşan, az gülen, ciddi duran, füme rengi kadınları. Görünüp görünüp kaybolan, "muamma" taklidi yapanlar da İstanbul’un meselesi. Ben sanırdım ki, her yerin kadınları hayatın yakasında menekşe gibi durur; hercai... Aslı, Ankara’da okuyor. Tatil olunca zıplayıp gelmiş İzmir’e. "Buradan gitmek için aptal olmak lazımödiyor. "Burası kadınların rahat edeceği tek yer Türkiye’de." Güneydoğu yazılarını okumuş, içlenmiş belli. "Onların durumu fena" diyor. Sıra İzmir’e geldi mi...
"Buranın kadınları... Ohoo!"
Üçer beşer yuvarlıyoruz akide şekeri gibi gülüşmeleri. Müride Hanım durduruyor bizi; yalnız yaşayan bir emekli muhasebeci! İzmir’in balkonlarında hiç göremezsiniz ne erkekleri ne hayatı büsbütün ciddiye alıp abartan konuşmalar. Olsa olsa henüz kurumamış su birikintilerine dalgınca değdirilen parmaklar... Ve mutlaka beş dakika içinde patlar yeni kahkahalar... Müride Hanım, daha da rahatmış hayat eskiden, onu anlatıyor. "Gece on ikide yalnız gezerdik, şimdi o saat biraz geri çekildi" diyor. Yine de Türkiye’deki genel muhafazakarlaşma belli ki en az buraya ulaşıyor. Zira, ne konuşulsa, sonu hep güçlü ve iyi bitiyor. Hep soruyorlar ya: "Neden bu kadar güzel İzmirli kadınlar?" Zira hep onlarda var hayatın hakkından gelen ışıklı, kahkahalı duruşlar... Bir de ne yapsan çıkmaz ya denizin lekesi, o da var!
Nasıl denir ki? Ben Ankara’da gördüm az konuşan, az gülen, ciddi duran, füme rengi kadınları. Görünüp görünüp kaybolan, "muamma" taklidi yapanlar da İstanbul’un meselesi. Ben sanırdım ki, her yerin kadınları hayatın yakasında menekşe gibi durur; hercai...
