|
"Püsküüt", mürekkep balıkları, midilliler
Güya, çaya batırılmış "püsküüt" tadında olacaktı bu yazı. Uyuyan midillilerin arasına sığışmış kadar ılık olacaktı. Derken bir bomba patladı...
Muhtemelen hatırlanmayan güzel rüyalardan ötürü, bazı sabahlar çocuk şehzadeler, pamuk ayaklı prensesler gibi kalkar insan. Tatlı bir hayat şımarıklığı! Şeylerden insanlara, insanlardan şeylere uçuşarak geçer gün. Serin, beyaz tülbentlere sarınır kalbiniz; kendi kendinize komiklikler edersiniz. Eğer yazı yazmak diye bir uğraşı içindeyseniz, kağıda şıpır şıpır akar içinizdeki ses. Çaya batırılmış "püsküüt" tadındadır o yazı. Elinizde portakal reçeli yapmışsınız, salatalara limonlar sıkmışsınız gibi bir koku kalır.
Böyle günlerin akşam öncelerinde, içinizde en az yüz tane nefes nefese midilli bulunur. Birbirlerinin koynuna sokulup soluklanma vakitleridir. İyi edebiyat veya zıpır bilim okuma zamanıdır; aklın ve kalbin neşeli koşuşturması bitmiş, "algının kapıları" açılmıştır. İnsanlık tarihi, o akşam öncelerinde yol alır.
Ama eğer Türkiye’de, İstanbul’da, Cihangir’deyseniz tam o sırada bir bomba patlar. Kollar, bacaklar, parça parça etler... Akşam öncesi, saat 17.30 dolaylarında bir patlamayla ayarı bozulan kalpler...
 Korkunun mürekkep balıkları Ev, olay yerinden 500 metre uzakta olmasına rağmen, patlama sesiyle sarsılıyor. Aynı anda çok pencereden çok anne, çok çocuğun adlarını bağırıyor. Çocuklar ölmüş olabilir mi? 4 saniye içinde Taksim’de bomba patladığı öğreniliyor. Anneler bir türlü camlardan içeri girmiyor. Sorular, çocuklar, gözler, havada sallanan eller, televizyonlar, CNN Türk’ler, NTV’ler, yine çocuklar, canlı bombalar, kollar, bacaklar, sarı yüzlü polisler, kordonlar, kırmızı beyaz çizgili naylon kordonlar, telefonlar, neredesinler, iyiyimler, yok yok evdeyimler, ambulanslar, televizyonda yanlışlıkla gösterilen parça parça etler, helikopterler, olayı yasadışı sol bir örgüt üstlendiler... Bir dakika önce onlar, yürüyen, düşünen insanlardılar...
Beynimde saldırıya uğramış binlerce mürekkep balığı. Aklımın denizinde mürekkep bulanıklığı! Pat pat pat! Patlıyor mürekkep balıkları! Uyuyan midilliler mürekkepte boğuluyor. Siz hiç boğulan at gördünüz mü? Gözleri geri kaçıyor...
Domatese tuz ekin! Korku nispeten haysiyetli bir şeydir; ama kaygı, o hepten ayarını bozar beynin. Kaygının insanlarıyız biz şimdi, tesadüfi ölümlerin...
Omuzlarımızı kısarak yollardan fal tutacağız biz. Bir öğleden sonra, yanlış sokaktan yürüdüğü için sevdiğimiz adamı kaybedeceğiz ya da kaybedileceğiz. Evimizin yanında bir bomba patlayacak, camdan kuşların yanı sıra uçan, parçalanmış bir el göreceğiz. Ambulanslar canavar düdükleriyle geçecek yanımızdan, bir randevu kaçıracağız etlerle kaplı sokak trafiğe açılsın diye beklerken. İntihar saldırısını yapanın fotoğrafına bakarken kahvaltı edeceğiz, domatese tuz ekeceğiz. İşe giderken ölmeyeceğimiz bir sokak seçeceğiz. Her gün böyle ölümle halleşip, yanlış ata oynamamayı dileyeceğiz. Çocukların adları bağırılacak camlardan. Bir gün biri eksik çıkacak, ertesi gün gazetede yer kalmadığı için fotoğrafı küçük kullanılacak.
İçimizin midillilerini, ne zaman patlayacağı belli olmayan milyonlarca mürekkep balığının mürekkebinde boğulmasınlar diye sidik kokulu ahırlara tıkacağız; boğacağız. Atların iniltileri duyulmasın diye "Magazin Forever"in sesi biraz daha açacağız. Çünkü tesadüfi ölümlerin insanlarıyız biz, kaygının başkentinde muhkem!
 CUMARTESİ
 Köprüde ışıklı doğum haberi
Çizmenin yılı...
Ve sonunda acılı caz!
Ne var, ne yok?
Köpeğiniz sonbahara hazır mı?
Datçalı sokak hayvanlarına barınak
ARANIYOR..
"Bu benimki kara sevda"
İki kırmızı ışık hikayesi
"Püsküüt", mürekkep balıkları, midilliler
Bu yazıyı Perihan Savaş okumasın
Özgürlük Anıtı’nın gözüne duman kaçtı
SAYFA BAŞI
|
|
|
