|
 Amerika tanınmaz bir hale giriyor...
Ne zaman New York'a gitsem, uzaktan iki kulesiyle gökdelenler görünse heyecanlanırdım.
New York bambaşka bir kentti.
24 saat durmayan, hep canlı, hep
cıvıl cıvıl, restoronlarında yer bulunmayan bambaşka bir dünya.
Uçaktan çıkıp şehre giderken her defasında sanki gizli
bir sevgiliye seslenir gibi kendi kendime "İşte yine geldim" derdim.
Bu defaki geliş çok farklı oldu.
Anormallik daha uçağa binerken başladı.
3 saat önceden havaalanına doluşmak, 3-4 defa baştan aşağıya kontrolden geçmek, plastik çatal bıçakla yemek
ve etrafı kaygılı gözlerle süzen insanlarla seyahat etmek.
Amerika’ya giden her uçak korkutuyor. Her biri sanki bombaya dönüşecekmiş gözüyle izleniyor. Hele benim gibi sakallı ve esmer tenli herkese bir garip bakılıyor.
Kaygı ve kuşkulu geçen 8 saatten sonra, eski genç sevgilinizi bulacağınızı sanırken, karşınıza orta yaşının verdiği yorgunluk, kırgınlık ve ürkeklikle dolu bir New York buluyorsunuz.
New York bu darbeyi çok kolay atlatamayacağa benziyor.
O eski güven kalmamış. Lokantalar tenhalaşmış. Dünyaya meydan okuyan,
en zengin, en iddialı kadın ne yazık ki
artık yok.
Eminim bir gün geri gelecek.
 Amerikalı, kan ve intikam istiyor Şimdiye kadar böylesi görülmemişti.
Amerikan halkı, günler geçtikçe alışacağına, tam aksine korkusu ve intikam hisleri daha da artıyor.
Kıtanın bir başından öte başına müthiş bir milliyetçilik rüzgarı esiyor. Her yerde bayrak ve herkes "Bir an önce harekete geçilmesini" istiyor.
Amerika bu olayı hazmedemiyor.
8-10 tane Arap'ın gelip burunlarının dibinde bekleyip, en gurur duydukları yerleri, kalplerinden vurmalarını, kendilerine yediremiyorlar.
Milyarlarca dolar harcayarak yıllar içinde oluşturdukları "yenilmez armada-güvenlik cenneti" yıkıldı. Toplumun gözü hiçbir şey görmüyor.
Kiminle konuşsam, hep aynı sözleri duyuyorum.
"... Bu peze... bulunup ayaklarından sürükleyerek getirilmeli veya oldukları yerde mıhlanmalı... Bu olayın hesabını mutlaka, aynı şekilde vermeliler..."
Eskiden, Amerikalılar
intikam isteseler dahi bunun kansız olmasını, hiç değilse Amerikan vatandaşlarının hayatları riske atılmadan (Vietnam sendromu) gerçekleşmesini beklerlerdi. Bundan dolayı da, özellikle Körfez Savaşı akıllı bombalarla, uzaktan ve ABD askerini savaş alanına mümkün olduğu kadar az sokarak yürütülmüştü.
Bu defa tam aksine, kimsenin umurunda değil.
Gerekiyorsa, Amerikalı askerin de ölmesi pahasına intikam çığlıkları duyuluyor.
Son bir ankete göre, halkın yüzde 85'i "Hemen intikam" diyor.
İlginç olanı, savaş istemeyenler 60 yaş üstündeki, Vietnam, Kore ve 2'nci Dünya Savaşı'nı görmüş olan kuşak. Onlar "Daha fazla acı çekeriz" diye uyarı yapıyorlar, ancak sesleri çok cılız kalıyor.
Kimse bir şey bilmiyor ve bekliyor Burada kimse bir şey bilmiyor.
ABD askeri mekanizması ve siyasi kadrolar belki de ilk defa en sıkı sansür uygulamasına girdiler. Kimse konuşmuyor, yorum veya tahmin yapmıyor.
Konuşanlar, resmi çevre dışında kalan uzmanlar. Onlar da "Olsa olsa şöyle olabilir" tahminleriyle ekranları ve yazılı bakını besliyorlar.
Genel beklenti, bugünlerde ilk darbenin vurulacağı şeklinde. Toplumdaki tepkiyi yumuşatabilmek ve uzun vadeli bir mücadelenin başladığını gösterebilmek için, nokta bombalamanın tercih edileceği ileri sürülüyor.
Usame Bin Ladin'in çoktan yerini değiştirdiğini, sadece Taliban'ın bildiği çeşitli mağara ve kalabalık kentlerde kendini kaybettirdiği de, uzmanların en çok üstünde durdukları bir diğer unsur.
Şu sıralarda Bash yönetimi en zor kararını veriyor: Düşmanın kim olduğunu saptıyor.
Amerika ilk defa böylesine büyük belirsizlikler içinde bir savaşa giriyor.
mbirand@attglobal.net
SAYFA BAŞI
|
|
|
