|
 2002'den neler bekliyorum?
Tek dileğim, toplumumuzda aslında çok güçlü olan ama haklı nedenlerle bastırılmış dayanışma duygusunun harekete geçirilmesi
Batman'ın Beşiri ilçesi, Değirmenüstü Köyü İlköğretim Okulu 1. sınıf öğretmeni Bilal Akdağ henüz 22 yaşında. Kızımla yaşıt. O da üniversiteyi kızım gibi bu yaz bitirmiş. Onun da idealleri var.
Bilal'i tanımam. Yılbaşı günü bana e - posta mesajı göndermiş. Ama sanmayın ki yeni yılımı kutluyor. Bakın ne yazmış:
"Öğretmenlik mesleğine bu yıl başladım. Mesleğimi severek yapıyorum. Bölgenin imkansızlıklarına bir de ekonomik kriz eklenince, buradaki eğitim faaliyetlerine çok kısıtlı imkanlarla devam etmek zorunda kaldık. Bir öğretmen olarak maddi - manevi tüm imkanlarımı kullanmama rağmen, çocukların kırtasiye ihtiyaçlarını artık karşılayamaz oldum. Aileler de kendi sıkıntılarıyla uğraştıkları için çocuklarının defterini düşünecek halde değiller.
İnanın öğrencilerimin hepsi de 7 - 8 yaşlarında, bilgiye - öğrenmeye hasret çocuklar. Yıllarca terörden, öğretmensizlikten çok çekmişler. Okumak için nasıl azimliler görseniz. Bir kutu boya, bir kalem, bir defter, bir kitap onlar için çok önemli.
Ben de artık yetişemiyorum bu ihtiyaçlara. Önce kendi okulumun web sitesini kurayım ve öğencilerimi tüm dünyaya tanıtıp yardım toplamayı düşündüm. Site yapabilecek yeterli bilgim olmadığı için o girişimim şu an için sonuçsuz kaldı. Okulun, çocukların resimlerini çektim siteye koymak için. Bir süre sonra umarım onu da gerçekleştireceğim. Ama bu arada da öğrencilerime kırtasiye yardımı toplayabilirim diye çeşitli yerlere e - mail atmayı düşündüm. Sizden nerelere e - mail atmam gerektiği konusunda bilgi almak istiyorum."
Bilal'in mesajını okurken, gözyaşlarımı tutamadım. Tam kızıma telefon edip "Evden bir şeyler toparla da gönderelim" diyecektim ki vazgeçtim. Çünkü bu çiçeği burnunda öğretmen, aslında benim 2002 yılında 65 milyon insanımızın büyük çoğunluğu adına, yüreğimin taa derinliklerinde hissettiğim tek bir dileği dillendiriyordu: Dayanışma.
17 Ağustos depremi sonrasında da, Cumhuriyet tarihimizin bu en derin ekonomik krizinde de insanımız, sessiz sedasız müthiş bir dayanışma örneği sergiliyor. Ama bu dayanışma maalesef mevzi kalıyor. Çünkü yıllar yılı devlet dairesine her işi düştüğünde vakıf adı altında devlet eliyle kendisinden alınan haraçlardan illallah demiş. Eski devlet büyüklerimizin himayesindeki Kızılay'ımıza yaptığı yardımın nasıl inanılmaz yolsuzluklara dönüştüğünü televizyon ekranlarından günlerce ağzı açık izlemiş. Çocuk Esirgeme Kurumu ve Darülaceze'ye gönderdiklerinin nasıl yağmalandığını yıllar sonra öğrenip (Hasan Gemici dönemi hariç) neredeyse yardım yapmaya eli gitmez bir paranoyak haline dönüşmüş.
Ama bizim bu aynı insanımızın büyük çoğunluğu hala, elindekini - avucundakini gerçekten ihtiyacı olanlarla paylaşmaya öylesine hazır ki... Bir düğmeye basmanız yeter. Gerek yüz yüze sohbetlerde, gerekse okurlarımdan gelen telefon, faks ve e - postalarda ben bu duygunun çok güçlü ipuçlarını alıyorum.
Bizim insanımız, güvendiği biri karşısına çıktığında (Düzenli okuduğu bir köşe yazarı da olabilir, komşuları, dostları, Eğitim Gönüllüleri Vakfı, Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği veya ÇEKÜL de) gönül rahatlığıyla yardımını yapıyor, değişik çözümler üretebilmek için zaman ayırıyor. Bir şeyler yapmak için adeta çırpınıyor.
Bilal'in örneğinde de eminim böyle olacak. E - posta adresi: bilal_akd hotmail.com. Bilal, telefonlarını da vermiş. Cebi 0542 402 70 49.
Bilal'in sınıfında kaç öğrencisi var bilemiyorum, ama gönderilecek kırtasiye malzemelerinden arta kalanları çarçur etmeyip, çevre köylerde ihtiyacı olan okullara aktaracağından adım gibi eminim.
2002'nin ülkemizde dayanışmanın çiçek açtığı yıl olması dileğiyle hepinize gönlünüze göre yaşayabileceğiniz sağlıklı bir yıl diliyorum.
mtamer@milliyet.com.tr
SAYFA BAŞI
|
|
|
