|
 Katalan kertenkelesi
BARCELONA
Plaza Real’e bakan ucuz ve öksüz odanın dar balkonunda sığışacak bir yer arıyorum. Barcelona’dan "bildireceğim", bildirmeye değer bir şey var mı diye bakıyorum. Şehre biçim veren mimar Gaudi’den bahsederim büyük olasılıkla. Güell Parkı’ndaki kertenkele heykelinden. Her gün yüzlerce Japon’la ahbap çavuş fotoğrafı çektirmek zorunda kalan kertenkeleden; taştan olmasa yorgunluktan yere yıkılacak olan "şehrin simgesinden".
 Yeryüzünün "hiçbir şeyi" Çünkü kertenkele, en yersiz yurtsuzdur yeryüzünün. Kertenkele, sonsuz muhaciri toprağın. Her yerde "yerle bir" olup, tek bir şey olmayı beceremeyen çocuğudur varlıklar aleminin. Her bir şey olabildiği için hiçbir şey olarak kalacak olan. Her yerde olabildiği için hiçbir yerde duramayan. Kertenkele, "hiç kimsesidir" yeryüzü mahluklarının. Gaudi’nin büyük bir olasılıkla "her şey" olabilmesine hayran olup Güell Parkı’na heykelini diktiği, renkli fayanslarla kaplayıp iyice güzellediği kertenkele, her renkte olabildiği için renksizdir aslında. Tıpkı...
Mülksüz, isimsiz, ceketsiz Plaza Real’e bakan ucuz ve öksüz odanın balkonuna sığışıp üst üste kazaklarımla, güneşin daha cömert olacağı bir saati beklemekteyim. Zira uçakta bavulum kaybolmuş, hiçbir şeysizim. Kimse tanımaz beni burada, isim kağıtlarımı sokakta düşürüversem geri dönmeyebilirim. Parasız, ceketsiz, mülksüz ve isimsiz, Barcelona’dan, paket kağıtlarının üzerine, el yazısıyla bildirmekteyim.
Aşağıda, meydanda serseriler uyanıyor. Neleri varsa üstlerinde. Üst üste giyilmiş kazakların yetmediği yerde üşümenin şakası yapılıyor. Yukarıdan, balkondan gülüyorum ben de, üşüyorum ya! Meydanın gizli kapaklı yerlerinden tıpkı bizim gibi başka kertenkeleler çıkıyor sonra; mülksüz, isimsiz, ceketsiz...
Adamlardan en harabe yüzlüsü kahvaltı parası için gitarını çıkarıyor. Meydana bakan odalardan kertenkele kafaları çıkıyor. Bu odalar insanı "hiç kimse" yapıyor; iyi de ediyor. Adam bahse girerim hiç kimsesiz olmakla ilgili fena bir şarkı söylüyor. Meydanın kertenkeleleri şarkıyı gürültü etmeden seviyor. Şarkı bitince bir tek alkış sesi! Adam etrafa bakıyor.
Alkışlayan falan yok; bir güvercin meydanda kanat çırpıyor. Adama üzülmeye vakit bulamadan polisler çıkageliyor. Hepsinin isim kağıtlarına bakıyor. İçlerinden bir ikisini götürüyor. Muhtemelen kafa kağıtlarında "kertenkele" yazıyor: Hiç kimse! Kalkıp bağıracak oluyorum... Ama bu polisler dünyanın hiçbir yerinde kertenkele dilinden anlamıyor!
Derken işte, neden sonra Plaza Real’e güneş vuruyor. Japonlar büyük gayretler göstererek kertenkele heykeline gidiyor.
ecetem@hotmail.com
SAYFA BAŞI
|
|
|
