|
 Carissima Mine,
Uzun süredir konuşamadık. Bütün bu seyahatler, bayramlar derken... Kaybettik birbirimizi!
Hayır... Şaka... Biliyorsun, hayatımdan kaybolmana kesinlikle izin vermem! En azından seni okuma şansım var ve inan bana her defasında senin gibi bir arkadaşım olduğunu bilmenin gururunu yaşıyorum!
Nasılsın? Ben... Her zamanki gibi, dersler, yazılar meşgulüm! Ve bir de yeni evime taşınma telaşı var. Bunca işin arasında İtalya’ya da kaçtım.
Biraz nostaljiden, biraz Avrupalıların rahat hayatlarını alt üst eden yeni para birimini kendi gözlerimle görmek isteyişimden... Ve doğal olarak "Harry Potter" adlı filmi kaçırmamam gerektiğinden!
Doğrusunu söylemek gerekirse, tüm iyi niyetli çabalarıma rağmen hiçbir albeni yakalayamadım bu demir paracıklarda. Hele de benim gibi az gören biri için sadece kabus olduklarını söyleyebilirim! Kağıt paralar da farklı değil. Bir espresso karşılığı uzattığım 100 euro’yu gördüğünde garsonun yüzünde beliren dehşet ifadesini hiç unutmayacağım!
Ama sen zaten sayılara ne kadar alerjim olduğunu bilirsin sevgili arkadaşım!
Euro’nun tüm kötü ve iyi taraflarıyla gerçek fonksiyonunu ancak birkaç yıla kadar anlayabileceğimiz için, bu polemiklerin vakit kaybından başka bir şey olmadığını düşünüyorum.
Her neyse, neden polemik yapıyoruz ki? Başka çaremiz var mı? Avrupa istedik... Al sana...
Annemin bankasına zamanında ısmarladığı ve doğum günüm için bana verdiği Euro kitine kuşkulu bir şekilde göz attıktan, uzun ve ilerlemeyen ATM kuyruklarına baktıktan ve televizyondaki tüm dedikodu içeriksiz haberleri takip ettikten sonra... Sıkıldım!
O "garip" yeni paraları kullanmamak için doğal olarak kredi kartıyla biraz alışveriş yaptım ve sonra en iyisinin "ülkemize" acilen dönmek olduğuna karar verdim. Nasıl olsa orada, bu tip komplike işlerle uğraşmıyoruz. Tek düşünmemiz, hesaplamamız gereken, kazandığımızla ay sonunu getirebilmek ve yaşamaya çabalamak!
Tabii ki o küçük büyücünün hikayesinin anlatıldığı, herkesin konuştuğu ve fikir yürüttüğü Harry Potter adlı filme gitmeyi de ihmal etmedim.
Şirin bir film. İyi yapılmış. Sen gördün mü?
Tabii ki bizim gibi "cadılar" için bebek işi!
Şaşırdığım tek konu, film hakkında çıkan eğitici olmadığına yönelik olan polemikti.
Ne demek eğitici olmamak? Ne zamandan beri masallar, hayaller, büyüler...Ve yalanlar çocukların hayal dünyasında tahribata yol açtılar?
Biz, mutlu 7 cücelerin, manken olmayı hayal etmeyen Sinderella’ların, tiyatroların çıkışında sanatçıların ayakkabılarını temizlemeden yollarını bulan becerikli Parmak Çocuklar arasında büyüdük, beyaz atlı prenslerimizi bekledik, Mary Poppins gibi bebek bakıcılarının hayaliyle uykuya daldık, sonunda hepimiz Peter Pan kaldık ve bizi leyleklerin getirdiğine inandık yıllarca!
Yine de büyüdükçe bunların hayal olduğunu kabullenmemiz zor olamadı. Hatta çocuk dünyaya getirmek için, pencerede o büyülü "kuşu" beklemek yerine başka metotların olduğunu keşfettiğimizde çok daha fazla mutlu olup, eğlendik!
Eminim ki tüm düşüncelerimi paylaşıyorsun. Seni sımsıkı kucaklıyor ve en yakın zamanda gelişini bekliyorum!
Öpücükler... Ciao
Donatella
Yazara e-mail
 PAZAR
 "Kıbrıs’ın imajını biz sanatçılar değiştirdik"
Zaga’nın komik kemancısı
Pantolon için teşekkürler
İçkisiz, hızlı balık
İtfaiyeci köyü: Binkılıç
Dans ederek ısının
Ünlülerle yolculuk
Üşüyorum öyleyse yokum!
"İçerden" de ısının...
DVD / Selim BOY
Gerçekleri konuşalım
Müzeye komşu lokanta
Vino veritas (Şarap gerçekleri)
Agatha Christie ve arkeoloji
Osmanlı mirasını yok etmek
Carissima Mine,
Halil Şerif Paşa’nın renkli yaşam öyküsü
Kaldırım "kutürü"
SAYFA BAŞI
|
|
|
