|
11 Eylül kurbanları yararına...
"America: A Tribute to Heroes" adlı iki CD’lik albümde Bruce Springsteen’den Bon Jovi’ye, Billy Joel’den Sting’e herkes var
 11 Eylül sonrası düzenlenen en büyük yardım konseri "America: A Tribute to Heroesödu. 3 ayrı televizyon ağı, 8 binden fazla radyo istasyonu tarafından yayınlanan ve 59 milyon 300 bin kişi tarafından izlenen konserden 150 milyon dolardan fazla gelir elde edildi. Ve gelirin tamamı 11 Eylül Telethon Fonu’na aktarıldı. Şimdi ise konserin CD’si piyasada.
İki CD’lik bir set halinde çıkan albümden özellikle ilk CD’de çok iyi performanslar var. Bir Bruce Springsteen şaheseriyle, "My City of Ruinsöle açılıyor. Saldırılardan sonra
New York’un "Ground Zero" mahalinin durumuna son derece uygun gözüken bu şarkıyı Springsteen aslında kendi doğup büyüdüğü Asbury Park, New Jersey için yazmıştı. Bu ilk CD’de U2’nun yeni "Walk On" yorumu, Faith Hill’in "There Will Come A Day" ve Tom Petty & The Heartbreakers’ın "I Won’t Back Down"ı çok etkileyici. "Walk Onöda U2 gospel korosu eşliğinde oldukça hisli bir ortam yaratıyor. Faith Hill ise bu performansıyla herkesi çok şaşırttı. Bugüne dek kimse bu güzel ve popüler kadının sesini bu kadar iyi kullandığını görmemişti. Tom Petty’ye gelince... Dedikodulara göre Petty bu konserde playback yapmış. Ama dedikodular esasen bir aşk şarkısı olan
"I Won’t Back Down"ın güzelliğini gölgeleyemiyor. Birinci bölümün kapanışını Billy Joel kendi klasiği, muhteşem "New York State of Mindöla yapıyor. Ve hem açılışta hem de kapanışta dünyanın en güzel şehri için dökülecek birkaç damla gözyaşını garantiliyor. Bu CD’de ayrıca Neil Young’dan sade bir "Imagine" yorumu, Alicia Keys’in kendisinden beklenmeyecek kadar kötü "Someday We’ll All Be Free" versiyonu ve pek tabii ki o çok konuşulan "Wish You Were Here" da var. Pink Floyd klasiğini Limp Bizkit’in solisti Fred Durst
o kadar kötü söylüyor ki Goo Goo Dolls’un şahane adamı Johnny Rzeznik bile durumu kurtaramıyor. Çünhkü gürültülü gitarlar olmayınca Fred Durst’ün sesi bir halta benzemiyor.
İkinci CD gölgede kalıyor İkinci albümün iyileri ise Bon Jovi’nin akustik olarak her zaman çok iyi yorumladığı "Livin’ On Prayer", Sting klasiği "Fragile", Pearl Jam’in solisti Eddie Vedder’dan "The Long Road", Sheryl Crow’un şaşırtıcı ve güçlü bir performans sergilediği "Safe and Sound" ve Dave Matthews’dan yılın en iyi şarkılarından olan "Everyday"... Wyclef Jean, bir Bob Marley klasiği olan "Redemption Song"un hakkını veremiyor. Ama Eddie Vedder’ın sesi ve duygu yoğunluğu uzun süre aklınızdan çıkmayacak.
 CUMARTESİ
 Beyoğlu portreleri
Kim bu Nev?
Depresyona sanal test
Nazım’ın eserleri yeniden...
"Gwen ve çocuklar" geri döndü
11 Eylül kurbanları yararına...
Haftanın Buluşma Noktaları
Ne var, ne yok?
Kedi ve köpeğinize evde bakım
Aranıyor
Sen kimsiniz?
Ne evler gezdim, zaten yoktular
SAYFA BAŞI
|
|
|
