|
İtici gruptan çekici albüm
"Greatest Hits: Rotten Apples", son on yılın dikkat çekici gruplarından Smashing Pumpkins’in kariyerlerinin sürprizli bir özeti. Gece gezintisinden korkmayanlara...
 Alternatif rock’ın bile müzikal ve imgesel klişelere boğulduğu son on yılda, tuhaf ve yenilikçi müziği ve çoğu zaman antipatik imgesiyle dikkat çekici gruplardan biri oldu Smashing Pumpkins. İlk albümlerini çıkardıkları 1990’dan, resmen dağıldıkları 2001 başına kadar sevsek de sevmesek de, ticari kaygıların esiri olmadan müzik yaptıklarına gönülden inandık. Küstah duruşları, psikadelik ve metal müziğin pop unsurlarla ustaca harmanlandığı müziklerinin hakkını teslim etmekten bizi alıkoymadı hiçbir zaman. İşte bundan, kariyerlerinin sürprizli özeti niteliğindeki "Greatest Hits: Rotten Apples" albümlerinin hazırlanmasına pek sevindik.
Kanaatimizce daha başlarken ‘doğru’ydu Pumpkins. 1997’de ‘türlere sıkışıp kalmama’ iddiasındaki Billy Corgan’ın liderliğinde, Chicago’da kuruldu. Sonraki yıl ilk konserlerine çıktıkları Chicago Cabaret Metro’da seslendirdikleri besteler, Corgan’ın çocukluk ve ilk gençlik yılları boyunca maruz kaldığı geniş müzikal manzaranın izlerini taşıyordu. Japon asıllı James Iha’nın köşeli gitarı, D’Arcy Wretzky’nin gayet ‘funky’ basları, caz davulcusu Jimmy Chamberlain’in ‘retro’larıyla Corgan’ın huzursuz kompozisyonlarının biraraya geldiği ilk albüm "Gish", mükemmel uyumun ilk örneğiydi. "Gish", Nirvana’nın aynı yıl çıkardığı "Nevermind"ın gölgesinde kaldı ve fazla satamadı. Ancak Corgan’ın deyimiyle ‘tür kavramlarının gözardı edildiği mükemmel müziği’ bulma yolunda karmaşık ancak tutarsız olmayan müzikal deneylerini, sonraki yıllarda da başarıyla sürdürdü Pumpkins. ‘Alternatif’lerin bile tektipleştiği bir zamanda, gerçekten farklı "Siamese Dream" (1993) ile inanç ve çabalarının karşılığını almaya başlıyorlardı. Corgan’ın bulanık şiirsel güftelerinin, en azından İngilizce anlayan dinleyiciler üzerinde hakimiyetini ilan ettiği "Mellon Collie & The Infinite Sadness" (1995), rock - elektronica işbirliğinin en orijinal işbirliğini sergileyen yapıtlardandı. U2 ve Nine Inch Nails’in becerikli prodüktörü Flood ile Corgan’ın eseri olan çift plaklı albüm, bilgisayar destekli gitar düzenlemelerinden Chicago Senfoni Orkestrası’nın konukluğuna kadar birçok tuhaflığı bir araya getirmişti. ‘Bundan ötesi’ merak konusuydu ve merak edenler arasında ne yazık ki grup üyeleri de vardı. Jimmy Chamberlain’in uyuşturucu meselesi nedeniyle gruptan atılmasından sonra gelen "Adore", sert davulların istirahate çekildiği romantik bir çalışmaydı ve öncekinin başarısını ıskaladı. 2000 yılında Chamberlain’in dönüşü, basçı Wretzky’nin yerini Melissa Auf Der Maur’a bırakması da grubu kurtaramadı. Eski günlere ‘flashback’ yaptıkları cılız "Machina: Machines Of God"ın yayımlanmasından kısa süre sonra grubun dağılacağını açıklamıştı Corgan. Son konserleri için de Chicago Cabaret Metro’yu seçtiler. Corgan şu sıralar, Chamberlain ile yeni grubu Zwan’e Kaliforniya sahnelerinde egzersiz yaptırıyor. Smashing Pumpkins ise rock tarihinin ‘zor tüketilenler’ kategorisindeki yerini şanıyla işgal ediyor.
18 şarkılık "Rotten Apples", işte bu kısa ama karmaşık müzikal maceranın bir özeti. Albüm, pek isabetli olarak "Gishöten "Siva" ve "Rhinoceros" ile açılıyor. "Cherub Rock", "Today", "Perfect" gibi bildik parçaların yanı sıra sınırlı sayıda basıldığı belirtilen ikinci CD "Judas O"da, yaygın olarak pazarlanmamış ‘B - side’ şarkıları yer alıyor. Daha önce yayımlanmamış "Real Love" ile Smashing Pumpkins’in nadir ‘şirin’ parçalarından "Untitled" da albümün sürprizleri. Kısacası "Rotten Apples", ‘itici’ bir grubun ‘çekici’ müzik kariyerine eksiksiz bir bakış şansı sunuyor. Gece gezintileri yapmaktan korkmayan müzikseverlerin ilgisi kaçınılmaz. Ancak bastıkları yere dikkat etseler iyi olur.
 Greatest Hits: Rotten Apples
Smashing Pumpkins
EMI
 KÜLTÜR & SANAT
 Baleden pornografiye...
Çok dinlenenler
Haberiniz olsun
Çok izlenenler
Çok okunanlar
Üçlü buluşma
Ölüm döşeğinde
İtici gruptan çekici albüm
Romancı enflasyonu var mı?
Edebi seks işçisi
Kendimi sahnede çıplak hissedeceğim!
Hip - hop’tan Muhammed Ali’ye
Üçüncü raundda nakavt
Çoğalan estetiğin çekim gücü
Müziğin Ardındaki giderek büyüyor
Depresyon çağı bitti psikozdayız!
Sorumluluklarımız ve tiyatro
Kadınların mavi gökleri
Bir zamanlar kraliçeydi
Tuhaf dünyaların sakin yaratıcısı
Serge’in sinema şarkıları
Sürprizsiz gerilim
Şaman heykeltraşın yolu
Kültürün istenmeyen adamı
Son karedeki hüzün
San Remo 2002’den aşk mesajları
10 yıldır sularda
Mücevherlerin tacı pırlanta
Alternatif oyuncu eğitimi
Yeni bir tanışıklık
Bir ustanın anısına
Katil kim?
İyi çekilmiş ama...
Haftanın albümleri
Yarışma Kültürü
Kaldırımlar, sahne ve küreselleşme
Hayat atölyesi
Portakal Ailesi ve "Yeni Sayfa"
Yeni yayınlar
SAYFA BAŞI
|
|
|
