|
Pop’a göz kırpıyorlar
Chemical Brothers, son albümleri "Come With Us" ile müziklerine önceden vakıf olamayan büyük bir kalabalığa pek tanıdık popüler mecralardan el ediyor.
 Denemekten yorulmuşlar gibi. 90’ların ortalarında değişiklik arayışındaki grunge ve hard - rock dinleyicilerinin bir kısmını, aynı sertlikte ancak söz ve ‘mesaj’dan arındırılmış bir müzikle dans pistlerine davet etmişlerdi. Sanırız ömrü kulüp kapılarında kuyruk bekleyerek geçiren tutkulu kitleye müzik yapmama kararında artık Chemical Brothers.
İki yıl önce acid - house ve jungle’ın nadide örneklerini barındıran "Surrender" albümleri çıktığında takdirle birlikte endişe de uyandırmışlardı. Kendini tekrar etme tehlikesinin ilk nüvelerini hissettiğimiz albümü dinlerken, Manchester’lı Tom Rowlands ve Ed Simmons’ın nereye kadar gidebilecekleri sorusuna takılmıştık. "Come With Us"ı daha ilk dinleyişte bu sorunu nasıl halletiklerini idrak ediyoruz: Pop’a göz kırparak. Türler arası ve deneysel olmaktan vazgeçmiş, ana dans pistinden chill - out salonuna bir süreliğine dinlenmeye çekilmiş gibi bir halleri var.
Ancak unutmayalım ki ‘popüler’ demek kötü demek değil. Haliyle, alıştığımız endüstriyel ve cayırtılı Chemical ‘loop’larını albümde bulamayan sıkı takipçiler çok önyargılı davranmasın. Albümün genelindeki yumuşama belirtilerine karşın, ‘alamet - i farika’ tınılar daha ilk parçada, üstelik bugüne dek en ‘olgun’ Chemical düzenlemeleriyle karşımıza çıkıyor. İlk single’lar "It Began In Afrika" ve "Star Guitarödan ziyade, "Galaxy Bounce", "Hoops" ve "My Elastic Eyes" bu anlamda dikkati çekenler. Bilhassa bu sonuncusu, Aphex Twin zillerinin seslendirdiği hafif psychedelic ana temanın etrafından örülmüş, aksak ritimli ve belki de ilk kez 80 bpm’in altındaki hızıyla pek huzurlu bir parça. Zaten ‘tematik’ kaygılar albümün tamamında kendini gösteriyor. "Hoopsöta akustik gitar ve serin vokalin götürdüğü melodi, bunların belki de en sağlamı. Albümün sürprizi ise dağılan The Verve grubunun solisti Richard Ashcroft’un sıkı bir performans sergilediği "The Test". Ama o da ‘melodi’ye sadık kalma kaygısıyla sarsak ve çekici tarzını azıcık hizaya sokmuş gibi. Buğulu ve akışkan elektronik ‘sample’lara eklenen sitar, gitar, bongo, flüt ve zil sesleri, Chemical Brothers’ın her şeye rağmen geçici olduğunu ümit ettiğimiz ‘pop’üler arayışlarında bir hayli rol üstlenmiş.
"Come With Us", kitleleri ayağa kaldırmayı hedefleyen bir albüm sayılmaz. Köşeli basların bile sıkça geri plana itildiği, temiz, iddiasız ve ‘tanıdık’ bir dinlence albümü. Chemical Brothers’tan beklentisi sadece ve sadece ‘adrenalin’ takviyesi olan clubber’lar gönül rahatlığıyla kayıtsız kalabilir. Canlı, özgün, kaliteli ve sindirimi kolay dans parçalarından hoşlanan okurlara ise tereddütsüz öneririz.
 Come With Us
Chemical Brothers
EMI
 KÜLTÜR & SANAT
 Trajikomik aile efsanesi
Çok dinlenenler
Haberiniz olsun
Çok izlenenler
Çok okunanlar
"Pislik tam da içimizde"
Başka bitli kafalar
Bir derviş ressam
Ben seni seven kadın
Hüzzam makamında Nietzsche
Doğu’nun ilk sanat müzesinden...
"Temiz iş yapmak istemiyorum"
Politika, mizah ve sinema
Yüreğinizin gözü var mı?
Okuyasınız bu yazıyı
Aylak sanatçı yorgundur
Dario Fo Van’da
Savaşa absürd yaklaşım
Kaktüs çiçek açtı
Tutuklu ve aşık Nâzım Hikmet
İnsana ve yaşama dair
Pop’a göz kırpıyorlar
Jean-Claude van Damme’ın muhteşem (!) dönüşü
Arnie Kolombiya’da
Çok özel kutular
Tasarının imgeyle karşılaşması
Derinlikler ve renkler
Almanya’nın yeni sürprizi
Yeni şeyler söylemek zamanı mıydı?
Fantazya artık daha zengin
Şiir severlere yeni soluk
Haftanın albümleri
Sözcüklerin bir "yer"i olmalı
Hayat atölyesi
Bir kesişim: Radyo - Internet
Yeni yayınlar
SAYFA BAŞI
|
|
|
