|
 Akıllanmayan ördek mektubu
Cara Donatella,
Hangi gazeteden kesmişim bilmiyorum, bilgisayarımın yanındaki duvara bir haber kupürü yapıştırmışım. Berbat Türkçesine rağmen, olağanüstü lezzette, ithal bir haber: Gölde jet skisiyle hız denemeleri yapan (tabii ki) Amerikalı, aynı gölde yüzen biçare bir yaban ördeği ile çarpışınca... Ölmüş. "Ördek Bin Laden" diye tanımlayabileceğimiz uçucu yaratık, kıçtan motorlu falan değilmiş. Kendi doğal çevresinde, yani su üstünde, sakin sakin ve yalnızca ayaklarındaki yüzgeçleri kullanarak hareket ediyormuş. Yoluna çıkan ve üstüne saatte 88 kilometreyle gelen alameti görünce korkmuş, uçmaya çalışmış. Ancak Amerikalı su kovboyu havada uçan ördeğe yetişmiş, artık ördek mi adamın kafasına çarptı ya da tersi, ama kazanın Resnick adlı Amerikalının hayatına mal olduğu kesin. Ördeğin ölüp ölmediğini bilmiyoruz, fakat birkaç tüyünü bırakmış kaza mahallinde.
Sence ben biraz bu ördeğe benzemiyor muyum Donatella?
Hele son Türkiye seferimde, gazi olduktan sonra.
Güzel mektubun Paris’te geçti elime. Aşkı yaz, aşktan konuş, demişsin bana. Elbette. Ama yalnızca aşk yazamam, yetmez bana, açmaz beni Donatella.
Bağışla.
Bu kez, ilk kez İstanbul özlemiyle dönmedim Paris’e. Kırdılar ve gücendirdiler beni doğduğum topraklarda. Bir kurtuluş kapısından girer gibi vardım Paris’e. Üstelik, rastlantı belki, on bir yıldır ilk kez bu güzel kent, ona sığınmak için döndüğümü anlamıştı; İstanbul’u soğuk, puslu ve yağmurlu bırakmıştım; Paris çiçek kokularıyla, bahar havasıyla karşıladı beni. Hep tersi olurdu oysa.
O senin çok sevdiğin civcivli Convention meydanında, ıhlamurlar yemyeşil tomurcuklanmıştı. Kahveler tıklım tıklım, insanlar güleçti. Bavulumu açmadan bırakıp attım kendimi dışarı. Apartmanın ana kapısında bir duyuru dikkatimi çekti. Üstünde: "Kullanmak istemediğiniz giysileri, ütülü ve temiz olarak ve ağzı kapalı torbalar içinde bu noktaya bırakın. Ekiplerimiz perşembe sabahı toplayacaklar" yazıyordu. Altında, özürlü çocuklar için bir yardım derneğinin damgası vardı. Yılda en az altı kez, böylesi yardım dernekleri yoksullara, yetimlere, öksüzlere eşya topluyorlar Donatella. Kimini satıyorlar parasını aktarıyorlar derneklere, kimini doğrudan ihtiyaç sahiplerine veriyorlar.
Fransa’da iyilik deyince, herkesten önce bir papaz akla geliyor: Peder Pierre. Tam doksan sekiz yaşında ve olağanüstü bir örgüt kurmuş kırk yıl önce: Emmaüs Vakfı. Geçen yıl yeni bir yatak aldım kendime, eskisini atmam gerek, ama merdivenlerden indirmek bile mesele. Telefon ettim Emmaüs vakfına. Randevu verdiler, geldiler aldılar yatağı. Böyle böyle, istenmeyen mobilyaları topluyorlar, yoksullara tamir ettiriyor, cilalatıyor ve ülkenin dört bir yanındaki ikinci el depolarında satıyorlar. Hem yoksullara iş, hem de korumaya aldıkları öksüz yetim yurtları, kimsesizler evine gelir sağlıyorlar. Yüzlerce gönüllü Emmaüs Vakfı için para almadan çalışıyor. Binlercesi, binlerce yardım derneğinde.
Senin ve benim bir türlü kopamadığımız ülkede, niçin böyle örgütler, imamlar, gönüllüler çok değil, hatta yok denecek kadar az, söyler misin Donatella?
Aşk yazacaktım, ah, evet, aşk.
Söz, bir dahaki sefere.
Seni sevgiyle kucaklıyorum. Türkiye’nin en şuh spor yazarına selam söyle, doğum gününde çekilen resimlerimiz bir harika! Ne güzel dans etmiştik. Vicky’yi bile mecbur ettik, bir ara.
Paris’e rağmen burnumda tütüyorsunuz.
Ciao, Donatella.
Yazara e-mail
 PAZAR
 "20 yıldır adı geçen çapkınlardanım"
İnternetten gelen Rus gelin
Hem Bruno hem Burhan
İşte Gamze Cosmopolitan
Çok sesli, çok meslekli koro
Şarabın başkenti Bordo
Maçka’daki Viyana
Sessiz filme canlı müzik!
Homo homini pezevenkus
Ortaköy’ün Neşesi
Akıllanmayan ördek mektubu
Harikalar diyarı Ritz
Kudüs, ah Kudüs!
Aşure olduuummm!
Mahsun Kırmızıgül sosyetede, yazar Demir Özlü defilede
Mavinin altındakini bile bile kırmızıyı seçmek
Kilisede cinsel devrim
SAYFA BAŞI
|
|
|
