|
Denemek mi zor, yanılmak mı?
Pet Shop Boys’un elektro - pop çerçevesinde kafalarına göre takıldıklarını bilirdik ama yaşlandıkça yumuşayıp akustik tınılara gömüleceklerini tahmin etmezdik.
NOYAN AYAN
 Yaşları 50’ye yaklaşmış ‘boys’ Neil Tennant ile Christopher Lowe, tematik olarak alışageldik, düzenleme itibariyle bir hayli soft - rock "Release" ile şaşırttılar geçenlerde.
Grubun, genel anlamda ‘dans’a müsait olmayan ilk albümü diyebileceğimiz "Release"te ilk gözümüze çarpan, ‘üçüncü’ eleman. On parçanın dokuzunda gitar çalan ve düzenlemelere bulaşan şahıs, Britanya’nın gurur hanesindeki gruplarından The Smiths’in gitaristi Johnny Marr. Haliyle synthesizer yerine bol miktarda gitar duyduğumuz albümdeki şarkılar, Tennant’ın hâlâ iyileşmemiş nezleli vokali haricinde, ne gruptan ne de Marr’dan beklenmedik ölçüde çok şekerli pop - rock baladlar. 1986’da yola çıktıkları "Please"den 1999’daki "Nightlife"a kadar elektronik tınıları ön planda tuttukları özgürce tavır bu kez nişastayı fazla kaçırıyor.
Aşk üzerine bol bol döktüren şarkılar toplamının açılışındaki "Home And Dry", neredeyse sadece Tennant’ın vokali ve Marr’ın gitarı üstüne kurulu şurup gibi bir balad ve albümden çıkan ilk single. 1970’lerdeki İngiliz pop - rock türkülerini feci şekilde anımsatan ikinci "I Get Along"u da duyduktan sonra albümün kalanını kestirmek gayet mümkün. İlk ikisinden daha da yavaş tempolu "Birthday Boy" ve sonraki "Londonöda grubun artık ‘sakin’ takılma kararı açıkça kendini hissettiriyor. Albümün farkedilir ilk elektronik tınıları, drum - machine ve vocoder kullanımı da "London" ile başlıyor. ‘Online’ aşk hikâyesi "E - mail", yapışkan ve tekrarlı melodisiyle üç beş dinlemeden sonra sıkıcı olabiliyor. Marr muhtemelen kahve molasındayken kaydedilen "The Samuari In Autumn", bizce albümün en sıkı ve eski PSB’yi en çok anımsatan şarkısı. Bir ihtimal "Nightlife" ve "Bilingual" albümlerindeki birçok parçadan bile iyi olan "Samurai", hızlı ama köşesiz ritmi, ambient ve mesafeli melodisiyle tepindirmese de kımıldatıyor. Aşkın faciaya dönüşebileceğini anlatan "Love Is A Catastrophy" ve dümdüz "Home"u zapladıktan sonra, bir başka Tennant - Marr ürünü olan "The Night I Fell In Love" ile bir miktar tebessüm ediyoruz. Eşcinselliğini 1996’da açıklayan Tennant’ın, homofobisiyle medyatik olan Eminem’e bariz şekilde ‘dokundurduğu’ hınzır şarkıda, liseli bir erkek çocuğun Eminem ile nasıl da güzel bir gece geçirdiği ve bu yüzden okula geç kaldığı anlatılıyor. Albüm, yine ve maalesef aşırı şekerli ve ‘göze parmak’ mesajlı "You Choose" ile kapanıyor.
"Release"i birkaç kere dinledikten sonra midemiz az kaynasa da bir şeyi teslim etmek zorunda hissediyoruz: Pet Shop Boys, İngiltere’nin 80’lerde çıkardığı ve hâlâ yaşattığı en iyi pop gruplarından biri. Deneme ve tabii ki yanılma hürriyetleri baki. Ancak sürekli bir yanılma içinde olmamaları için, 50 yaş bunalımının nasıl atlatılacağını New Order’daki akranlarına danışsalar iyi olur sanki.
 Release
Pet Shop Boys
EMI
 KÜLTÜR & SANAT
 Silahı dolu bile değil!
Çok dinlenenler
Haberiniz olsun
Çok izlenenler
Çok okunanlar
Denemek mi zor, yanılmak mı?
Seramikte kişisel izler
Dünya depresyondan çıkmaya çalışıyor
Sessiz bakışların ressamı
Aşk bir illüzyon mu?
Bu kalp seni unutur mu?
Huzurlu ve tatlı sergi
Validelerin validesi
Suçlunun karanlığı
Müthiş anne
Kötü bir kopya
Gizemin peşinde
Film kazanı kaynıyor
İki yıl çok çalışacak
"Büyük şehirler yaşlı adamları kaldırmaz"
İki farklı tat, iki ödül
Masalımsı resimler
Tarihi yarımada lezzetleri
Capcanlı Nasreddin Hoca
Eskişehir’de senfoni orkestrası
06 mzk 2002
Hapishane güzellemesi
Amerika’da Ermeni soykırım müzesi
İçi boşaltılmış tuvaller
Dünya şairleri sahnede
Haftanın albümleri
"Artist"ler İstanbul’a
Işıltılı yokluk
Dil mezarlığı
Hayat atölyesi
Uçan Süpürge Festivali ile İtalya’dan bir seminer
Yeni yayınlar
SAYFA BAŞI
|
|
|
