22 Ağustos 2002 Perşembe


BİZE ULAŞIN



HABER İNDEKSİ



ARŞiV



YARDIM



KÜNYE



·  SON DAKİKA  
·  ANA SAYFA  
·  GÜNCEL  
·  SİYASET  
·  EKONOMİ  
·  YAZARLAR  
·  SPOR  
·  DÜNYA  
·  YAŞAM  
·  MAGAZİN  
·  SAĞLIK  
·  KADIN & MODA  
·  ASTROLOJİ  
·  OTOMOBİL  
·  ÇİZERLER  
·  BİLİM & TEKNİK  
·  TV'DE BUGÜN  
·  İŞ YAŞAMI  
·  OMBUDSMAN  
·  HAVA DURUMU  
·  CUMARTESİ  
·  PAZAR  
·  KÜLTÜR & SANAT  
·  SERİ İLAN  

 



İyimser ve huzurlu rock

Türkiye’de henüz piyasaya çıkan "The Last Broadcast", Doves’ın başarıya mahkûm olduğunu açık seçik ortaya koyan bir albüm.

     NOYAN AYAN

     Manchesterlı üçlü Doves, ‘Lost Souls’ ile yola çıktıklarında büyük bir şevkle karşılanmışlar, ancak ticari başarı beklentileri ‘hele bir ikincisini görelim’ şeklindeki yorumlarla törpülenmişti. Bu taraflara da fazla düşmedi kopyaları. Ancak geçenlerde Türkiye’de de piyasaya çıkan ‘The Last Broadcast’, grubun artık daha iyi ayırt edilebilen az psikedelik Britrock tınılarını daha katmanlı ve titiz düzenlemelerle sunabildiklerini ve başarıya mahkûm olduklarını açık seçik ortaya koymakta. Vokali daha bir esnekleşmiş Jimi Goodwin, çeşitli enstrümanlarda da Andy ve Jez Williams biraderler, Mercury Müzik Ödülleri’nde aday olduklarından sonra başlarına gelen türlü belalardan (stüdyolarının yanması, menajerleri Rob Gretton’un ölmesi vs.) bir nebze paçayı kurtarmışlar gibi. Üstelik ilk albümlerindeki karanlık tınılar devam etse de ondaki kadar karamsar değiller bu kez. Abartarak, yer yer iyimser ve huzurlu oldukları bile söylenebilir. Ancak her şeyden önce başından sonuna keyifle dinlenebilecek bir rock albümü elimizdeki.
     Albümün genelinde kendisine sıkça yer bulan synth destekli temalar daha açılışta karşımıza çıkıyor. Kısa intro’yu izleyen "Words", albümün geri kalanındaki düşükorta tempolu ama zaman zaman hararetli davullar ile temiz ve anlaşılır gitar riflerini tanıtıyor. Huzurlu melodisi ve Goodwin’in bir o kadar dumanlı ve samimi melodisiyle ‘There Goes The Fear’ albümün iyilerinden. Ancak asıl sonraki ‘M62 song’, sekizinci ‘Friday’s Dust’ ile beraber, belki de bu albümü herkese aldıracak şarkı. King Crimson’ın ‘Moonchild’ adlı parçasının son derece başarılı bir vokal yorumu söz konusu olan. En az onun kadar da melankolik. Synth tınılarının yarattığı karanlık atmosferle başlayıp sonradan inişli çıkışlı psikedelik bir rock parçası halini alan ‘Where We’re Calling From’, yine synth gibi çınlayan tiz ana temasıyla sonradan iyimser bir hal almakta. Gitar soloları albümdeki en cayırtılı ve ateşli sololar. Farklı ritm düzenlemesiyle ilgi çeken ‘Sattelites’ da gitar, vokal ve synth uyumu açısından başarılı olsa da teması itibarıyla biraz sönük ve sıradan. Az önce adı geçen ‘Friday’s Dust’, her şey bir yana sadece lirik melodisiyle daha ilk dinleyişte sizi yakalıyor. Akustik akorlar üzerine müthiş bir vokal ve ara ara derinlerden çıkıp gelen klarnet bölümleriyle feci melankolik bir şarkı. Arkasından gelen yüksek tempolu "N.Y.", Oasis tarzı Britpop gitar ve vokaliyle puslu havayı biraz dağıtmakta. Az Coldplay dokunuşlu ‘Last Broadcast’, bilhassa akustik tınılar ve yumuşak geri vokalleriyle bir başka serinlik. Vokali karanlık, enstrümantasyonu aydınlık "The Sulphur Man’" ile şaşırtmadan ve kaliteyi düşürmeden devam eden albüm, akustik ve elektro gitarın egemen olduğu iddiasız ama sıralama itibarıyla gayet müsait bir dinginlikte olan ‘"Caught By The River" ile kapanıyor. "The Last Broadcast", dinlerken zaman zaman pastoral düşlere dalıp tüm isli puslu havasına karşı ruhunuzu dinlendirebileceğiniz, hadi biraz daha iddialı bir benzetmeyle, naif ve mütevazı Radiohead tadında bir keyif barındırıyor. Mevsime de pek uygun ama yaz akşamı serinliğine sıkıştırmaya kalkmak da haksızlık olur. Uzun ömürlü bir müzikten bahsediyoruz.
     
     The Last Broadcast
     Doves
     EMI
     










 KÜLTÜR & SANAT


İkinci kuşağın kurtuluşu
Çok dinlenenler
Haberiniz olsun
Çok izlenenler
Çok okunanlar
Sizi bir yerden tanıyor muyum?
"Lafı uzatmayı sevmiyorum"
Bir roman yazarının açıklamaları
Bırak, sanat dışarı çıksın!
Vahşetin çağrısı
Yüzyıllar öncesinden günümüze
Ailemizin oyuncusu
İyimser ve huzurlu rock
Tüm sorunlara ‘Barikat’
Nükleer savaş paranoyası
Homer Simpson’a benzemeyelim de!
"Hamzaname" New York’ta
Ve ruh zamana düştü!
Bayan Nes’in anıları
Sanal bir çizgisel âlem
Resimsel bir anlatım
Tyana günışığına çıkıyor
Kadını yazmaktan feminist harekete
Altınoluk’ta festival zamanı
Hisar’da müzik ziyafeti
‘90’lı yılların Bergen’i
Ağırbaşlı eğlence
Caz usulü gevşeyin
Tuttuğu altın olan yazar
Evlere şenlik aile
Minik fare âşık olunca
Deniz kenarı
İki kıyıdan esintiler
Hayat atölyesi
"Sarıkız"ı görmeden geçmeyin...
Yeni yayınlar


 SAYFA BAŞI 





© 2002 Milliyet