|
Sessiz ‘Beatle’
George Harrison’ın geçtiğimiz yıl kanserden ölmeden önce tamamladığı son albümü çıktı.
NOYAN AYAN
 Dünya pop müzik tarihinin sessiz öncülerinden biri, geriye bıraktığı mirasla konuşuluyor şu günlerde. Hayır, çocuğuna bıraktığı 150 milyon euro değil asıl mesele. Beatles bir marka olarak tarihe karıştığından bu yana, eski yoldaşı Paul McCartney’in tersine, müzik endüstrisinin tüm parlatma girişimlerine karşı durarak çizdiği ‘maneviyatçı megastar’ profili var bir elde. Öbür elde ise asla yapaylığa düşmeden, büyük cümleler kurmadan ve 40 yıldır kullandığı malzemeye aşırı bir sadakatle kotardığı istikrarlı bir müzik. Öylesine bir sadakat ki, 29 Kasım 2001’de kanserden ölmeden kısa süre önce büyük bölümü tamamlanan albümün her ayrıntısını önceden tespit ettirmiş tek tek. "Bir demo gibi olsun," dediği "Brainwashed"a son rötuşları yapan oğlu Dhani ve eski dostu Leff Lynne (ELO, Travelling Wilburys) fazla zorlanmamışlar bu nedenle. Aynı istediği gibi, dingin, uslu, melodik, ne gitarların ne de ilk kez bu kadar genç tınlayan vokalinin yırtındığı blues - rock şarkılar hazırlanmış. Geçen hafta Türkiye’de de piyasaya sürülen albüm, Beatles’ın ‘silik’ gitaristinin dört yıl boğuştuğu amansız hastalığa boyun eğdiğini inceden hissettiren, azıcık kırgın, bir umut olarak da ‘geri - dönüşüm’ meleklerine göz kırptığı buruk bir son mektup olmuş. Ve belki de en tutkulu solo çalışması.
Hayatın(ın) çelişkilerine dolambaçsız sorularla yanıt aramayı bu albümde de sürdüren Harrison, Budizm’den aldığı desteğe karşın hala tatmin edici yanıtları bulmuş görünmüyor. "Nereye gideceğinizi bilmiyorsanız, herhangi bir yolu seçin o sizi götürür nasıl olsa," diyerek başladığı şarkılar, tümüyle ‘nihai son’a gönderme yapan mesaj ve tavsiyelerle dolu. Ancak, ilk kez bu kadar çok ve akıcı gitar çaldığı albümdeki 12 şarkının neredeyse tamamı, temiz pak melodi ve armonileriyle gayet ‘pozitif’ bir elektrik yayıyor. Wilburys yıllarını anımsatan "Any Roadödan sonra, vokalinin en taze tınladığı, tempolu şarkılardan "P2 Vatican Blues" ile 1970 tarihli solo başyapıtı "All Things Must Pass"i hatırlıyoruz. En tatlı baladlardan "Pisces Fish", bilhassa tremoloları ile Harrison’ın gitardaki mütevazı ustalığını barındırıyor. "Looking For My Life", yaylıların sonradan eklendiği "Rising Sun" ve albümden çıkan ilk single "Stuck Inside A Cloud", öncekiler gibi akılda kalıcı ve keyfili soft - rock şarkılar. Albümün tek enstrumantal parçası olan iddiasız ama dokunaklı "Marwa Blues", Harrison’ın alameti farika gitar rifleriyle belki de 12 parça arasında en iyisi. Bilimum gitarlara ukulele’yi de eklediği cover "Between the Devil and the Deep Blue Sea" ve izleyen "Rocking Chair In Hawaii" ile Mississippi deltasına selam ediyor. Dünyanın gidişatından hiç memnun olmadığını açık açık anlattığı sonuncu parçada ise siyasi liderlerden basına, Wall Street’ten AB’ye bilimum ‘beyin yıkayıcıların’ listesini veriyor. Ve yakın dostlarının belirttiği üzere ‘cesurca’ hazırlandığı ölümü Budist duaları ile karşılıyor son saniyelerde.
 Brainwashed
George Harrison
EMI
 KÜLTÜR & SANAT
 Kadınlar ve sırları
Çok dinlenenler
Haberiniz olsun
Çok izlenenler
Çok okunanlar
James Dean gibi gitti
Dahiydi. Deliydi. Çoktu!
Bin yılların bilgeliği
"Kanım canım şizofrenim"
Jane’in derdi ne?
Bol iğneli denemeler
Garip akımı da garip kaldı
Sanat tarihinde devri alem
Kültürel mirasla dans eden resimler
Onun düşleri var
Parti öncesi şarkılar
Sessiz ‘Beatle’
İster sev ister sevme
Zehra Yıldız’a saygıyla
Zor para
Bir yönetmen doğuyor
1 trilyonun sahibi kim olacak?
"Ağır Roman" pek ağır geldi
Bu tarifin tadı başka
Vakit gece, işçiler yorgun
Hayat atölyesi
Yeni yayınlar
SAYFA BAŞI
|
|
|
