|
 Savaşa karşıyım ama...
Kuzey Irak’ta bağımsız bir Kürt devletini Amerika ister mi? Evet ister. İsrail ister mi? Evet. Peki ya İngiltere, Fransa, Almanya. Hepsi ister. Hepsinin de bin yıldır el altında bunun için senaryoları vardır.
İsterler ama kolay olmadığını da bilirler.
Niye?
Örneğin Türkiye, böyle bir devleti çoktan savaş sebebi saymış ve ilan etmiştir. Şimdi Amerika, çevresi ‘düşman devletler’le çevrili, denize kapalı üç dört milyonluk bir Kürt devleti için 65 milyonluk koca Türkiye’yi kaybetmeyi göze alabilir mi?
Ancak aklını yemişse alır.
Ya İsrail?
Arap denizi içinde yaşayan bir İsrail, Türkiye’nin dostluğundan vazgeçebilir mi? İhtimal verene rastlamış değilim.
Irak’ın toprak bütünlüğünün parçalanarak kuzeyinde bir Kürt devleti kurulmasına karşı olan yalnız Türkiye değil. Bir de Arap dünyası var. Unutmayın Kuzey Irak onların gözünde Kürt değil, ‘kutsal Arap toprağı’dır.
Bölünmesini istemezler.
Ayrıca, Irak’ta nüfusun büyük çoğunluğu Kürt değil, Araptır. Saddam sonrasıyla ilgili olarak Irak’tan bütün Arap dünyasına örnek, model bir devlet çıkarmayı kafasına koymuş bir Amerika, böyle bir dönemde hangi akla hizmet bir Kürt devletini destekler ki? Bütün Arap dünyasını karşısına alacak bir girişimin yanında yer alır ki?
Ya İran?
Azerileri, Beluçları, Arapları ve Kürtleriyle yeni yüzyılın parçalanmaya en aday ülkelerinden biri olarak gösterilen İran acaba Irak’ta Kürt devletine son tahlilde sıcak bakabilir mi?
Buna ihtimal veren de yok.
Kendi Kürtlerinden kuşku duymadığı söylenemeyecek olan Suriye’nin de Irak’ın bölünmesinden memnun olacağını düşünmek için çok fazla neden gözükmüyor.
Sırf bu pencerelerden bakınca bile, Kuzey Irak’ta bağımız bir Kürt devletinin kurulması ihtimali bugün için sıfıra yakın...
Tarafların tümü bu gerçeklerin farkında. Barzani’yle Talabani de ham hayaller peşinde koşmayacak kadar Ortadoğu ateşi içinde pişmiş liderlerdir.
Ama onların farkında oldukları bir başka şey var:
Bugün elleri güçlü!
Çünkü Amerika onlara da muhtaç. Bu nedenle Amerika’dan en iyisinin bu dönemde koparılabileceğinin bilincindeler. Özellikle Saddam sonrası devlet düzeni ile ilgili olarak, Türkiye’yi geriletici bazı vaatleri Başkan Bush yönetiminden almak için çok sıkı pazarlık yapıyorlar.
Tıpkı bizim yaptığımız gibi...
Denebilir ki:
Savaş öylesine bilinmeyen dinamikleri harekete geçirir, öylesine emrivakiler yaratabilir ki, bir anda yeni bir devletin bayrağı direğin tepesine çekilir.
Türkiye tabii bunun için de önlemlerini alıyor, almak istiyor. Ayrıca, ileride Kuzey Irak’ın Türkiye’ye karşı bir terör ve şiddet üssü olarak kullanılmasının önüne geçmeyi amaçlıyor. Ve Saddam sonrası devlet düzeni hakkındaki bazı düşüncelerini de Amerika’yla pazarlıklarında kayda geçirmek için uğraşıyor.
Yani öncelik Kuzey Irak’ta...
Ama sadece bu pencereden bakılsa bile, (Bunu belirtiyorum, çünkü resmin bütünü Irak’tan çok daha büyük) o zaman Türk - Amerikan işbirliği önem kazanmıyor mu? Saddam sonrası barış masasında Türkiye’nin etkili söz hakkına sahip olacağı bir sandalyeye oturması gerekmiyor mu?
Soğukkanlı, akılcı düşünme zamanı!
Savaşa karşıyım.
Barışçı çözümden yanayım.
Ancak Türkiye’nin çıkarlarıyla realpolitika, tezkerenin TBMM’den geçmesini gerektiriyor sayın milletvekilleri...
h.cemal@milliyet.com.tr
SAYFA BAŞI
|
|
|
