 |
 |
 Yüreğim burkuluyor. Deprem, çocukları gece vakti uykudayken, yatakhanelerinde yakalamış... Sesi kulağımdan gitmiyor: "Benim yaptığım ahır yıkılmadı; devletin yaptığı okul yıkıldı." 113 çocuk enkaz altında! Yıkılan, Bingöl Çeltiksuyu'ndaki ilköğretim okulu, yatılı devlet okulu. Yerle bir olmuş... İnsanın içi acıyor. Hep aynı trajedileri bir daha, bir daha yaşamak zorunda mıyız bu ülkede?.. Enkaz altındaki yavrular... 1999 yılının o korkunç Büyük Ağustos Depremi aklıma takıldı. Battaniyeye sarılı, yerde yatan Özgecik gözümün önüne geldi. "Omuzuma yaslandı, hıçkıra hıçkıra ağlıyor. 'Daha yeni çıkardık' diyor. Toprağın üstünde, battaniyeye sarılı yatıyor. Çınarcık'taki Çamlık Sitesi. Öğle vakti, cehennem gibi bir hava. Ağır bir koku yükseliyor. Takmam için maske veriyorlar, ağzımı, burnumu kapatmak için... Bütün bloklar, tepelerine dev birer balyoz yemiş gibi dümdüz, yamyassı olmuş. Battaniyeye sarılı yatanın küçük kızı olduğunu söylüyor. Yüzünde tarifsiz bir keder. Bakamıyorum yüzüne. Acının en katmerlisi gelip gözlerine oturmuş. Devlete kızıyor." Bingöl'deki de devlete kızıyor: "Benim yaptığım ahır yıkılmadı, devletin yaptığı okul yıkıldı." Enkaz görüntüleri. Gözleri korkudan büyümüş, yaktıkları ateşin başında çaresiz oturan, enkaz altından çocuklarını bekleyen insancıklar... Kaç çocuk sağ çıkacak? Yaşamak için acı mı çekmek lazım? 1999'un o kapkara felaketi olan Büyük Ağustos Depremi'nde Çınarcık ve Yalova'dan sonra Adapazarı'na gitmiştim. Yaşamla cehennem arasındaki o ipince çizginin şaştığına bir kez daha tanık olmuştum. Yaşanan acıları gördükçe, dinledikçe allak bullak olmuştum. Gecenin zifiri karanlığında, yerin yüz kat dibinden uğultularla yükselen o uğursuz dalga insanlarımıza öylesine vurmuştu ki; sözcüklerle anlatmanın mümkünü yoktu. O ak saçlı teyzeyi hatırladım: "Tarif edilir acılar değil bunlar. İçimiz tükendi. Nasıl unuturuz bir daha bütün bu yaşadıklarımızı..." Bingöllü unutacak mı? Böyle gelmiş böyle gider kaderciliği hayatımıza damgasını vurmaya devam edecek mi? Hep aynı şeyleri yazıyoruz. Buz üstüne yazı yazmak duygusu... Yaşanan kıyametten ders çıkarmak demek, devlet - belediye - müteahhit üçgenindeki avanta ilişkilerini ortadan kaldırmak için örgütlenmek demek... Kıyametten ders çıkarmak demek, konutunu doğru yerde yapmak ve bunun için de örgütlenmek, belediyeleri ve müteahhitleri kontrole almak demek. Kıyametten ders çıkarmak demek, her şeyi devletten bekleme alışkanlığından sıyrılıp örgütlenmek, sivil toplumu güçlendirmek demek... Kıyametten ders çıkarmak demek, sivil toplum olarak yerel yönetimlerde kaderini eline almak demek. Kıyametten ders çıkarmak demek, devleti tepeden tırnağa adam etmek, kamu yönetimini reform eleğinden geçirmek demek... "Benim yaptığım ahır yıkılmadı, devletin yaptığı okul yıkıldı" diyen o ses kulağımda çınlamaya devam ettiği için yazıyorum bu satırları... Bingöl'ün acısı, hepimizin acısı! h.cemal@milliyet.com.tr
|
 Taha AKYOL
|
| İran tecrübesi
|
| Çetin ALTAN
|
| Ateş düştüğü yeri yakar
|
| Melih AŞIK
|
| Sezer bize ters...
|
| Fikret BİLA
|
| İki yaramaz ve laiklik
|
| Hasan CEMAL
|
| Bingöl'de deprem acısı...
|
| Güneri CIVAOĞLU
|
| Hırsız ve cani
|
| Abbas GÜÇLÜ
|
| Depremde neden önce okullar yıkılıyor?
|
| Hurşit GÜNEŞ
|
| Yüksek faiz döviz bozduruyor!
|
| Sami KOHEN
|
| Irak'ta nasıl bir rejim?..
|
| Mehmet Y. YILMAZ
|
| Aklımız enkaz altında
|
| Hasan PULUR
|
| Deprem, devlet ve halk...
|
| Derya SAZAK
|
| Bir deprem klasiği
|
| Meral TAMER
|
| 100 bin konut, kimlerin olamayacak?
|
| Ece TEMELKURAN
|
| Bingöl çocukları
|
| Güngör URAS
|
| Bingöl'de suçlu çok değişen yok
|
|
| M. Ali BİRAND
|
| MGK'da AB'ye zaman kalmamış (!)
|