MİLLİYET İNTERNET

		20 Kasım 2003 Perşembe

BİZE ULAŞIN | ARŞiV | KÜNYE | HABER İNDEKSİ |

SIK KULLANILANLARA EKLE |

AÇILIŞ SAYFASI YAP

· SPOR

    Olmaz kardeşim

    Gözüm kimseyi görmek istemiyor? Ne Letonya ismini, ne de bir daha şu Verpakovskis denilen oyuncuyu duymak istiyorum.
    İlk kez bir futbol maçında bu kadar çok üzüldüğümü hatırlıyorum. Canım hiçbir şey yapmak istemiyor. Hele tenkit hiç istemiyor. Neyini tenkit edeceğim. Elimize gelen fırsatı teptiğimize mi, Letonya gibi sıradan bir takıma elendiğimize mi, büyük bir şovu kaçırdığımıza mı, 2 - 0'a gelip maçı verdiğimize mi, üzüleceğim bilemiyorum. İnsanın içi yanması galiba böyle oluyormuş. Futboldan soğudum ve sanki herşeyden soğudum. Dedim ya canım hiçbir şey istemiyor. Şu anda nabzım yüzlerde atıyor, tansiyonum en yüksekte.
    Dörtlük maçı berabere bitirdik. Olur mu böyle bir şey? Sinirden ellerim titriyor. Şu yediğimiz ilk gol kabus gibi rüyalarıma girecek. Türkiye gibi Dünya çapında bir takım savunması böyle bir gol yer mi? Yemez kardeşim, yemez. Ve bu kadar acımasızlık olur mu? Ey futbol böyle bir golü nasıl kabul edersin, nasıl sineye çekersin, nasıl haneye yazarsın? İnanılır gibi değil.
    Ayıkla kardeşim şimdi pirincin taşını. Yükselme devrinden dank diye aşağıya. Bari yumuşak düş. Hayır kafa üstü çakıldık. Futbolumuzun en kara günü. Hem de kapkara.
    Evet artık kına yakma zamanı beyler. Şimdi meydan sizin. Çalın davulları. Ve lütfen o sahte gözyaşlarınızı akıtmayın. İlk maçtan sonra yaptıklarınız, yazdıklarınız, konuştuklarınız, bu ülke futboluna bir utanç tablosu olarak geçecektir. Yaptıklarınızla gurur duyun.
    Herşey bitti. Hem de tam bitti. Dünya üçüncülüğünün kredisini bir yılda yedik, bitirdik. Üstüne hiçbir şey katmadık. Tatlı tatlı yemenin acı acı geğirmesi olurmuş. Biz de öyle yaptık.

    hozer@milliyet.com.tr