MİLLİYET İNTERNET

		10 Aralık 2003 Çarşamba

BİZE ULAŞIN | ARŞiV | KÜNYE | HABER İNDEKSİ |

SIK KULLANILANLARA EKLE |

AÇILIŞ SAYFASI YAP

· YAZARLAR

    Şeker Kırığı

    Terlemiştim ben. Bilmemiştim ama. Annem bilmişti. Öyle olur... İçimde koştururken oyun, dizlerinin arasına çağrılmıştım onun. Belimden kıstırılarak yumuşak bacakları arasına, çekiştirilmiştim şefkatle. Söylemiştim, oyun sürüyordu, gözlerim kilitliydi ileriki çocuklara. Sert, küçük, beyaz, serin havlu girdi belimden içeri; annemin elleri sırtımda. Serinlik yapıştırıldı sırtıma ince bir özenle.
    Kaybolmuş, adlandırılmadığı için unutulmuş hisler vardır geçmişte. Zamanın, hareketin içine sıkışıp gittiği için kıymeti yeterince bilinmemiş... Bu da öyle bir şeydi...
    Havlu akça pakça bir serinlik olarak içimdeydi. Annemin ılığı havluyla birlikte şimdi, benimle birlikte çocuklara doğru koşuyordu.Kıymetimi hiç bilmeyeceğini sonradan öğreneceğim sokağa doğru. Annem belki arkamdan bakıyordu , belki işini tamamladığı anda dönüp masadakilerle konuşmaya başlamıştı.
    Bu havlu onlarca kez tekrarlanmış, havlunun onlarca kez yakalarımdan dışarı taşmıştı. Biçimsiz sırtlı çocuklar olarak oynamıştık hep.
    Terli tene değen havlunun serinliği sanki o anda bildirir çocuğa terlediğini. Tatlı bir nekahat sabahı gibidir o an. Hastalıktan sonra yapılan ilk banyo gibi. Uyuşmuş vücudun tatlı titremesi, hastalığın suyla birlikte akıp gitmesi, ıslak saçın taranması ve tenin yeniden doğması, temiz pijamaların ahşap kokan çekmeceden çıkması...
    Bunlar hep araya sıkışıp kalmış şeylerdir
    Bazen sevdiğin, kalabalık bir masada elini senin kolunun herhangi bir yerine koyar ya da belli belirsiz değer omzuna. O farkında bile değildir belki yaptığı şeyin. Ama o dokunma noktasından ılık bir şey akar gövdene. O, konuşmayı sürdürür masadakilerle; sen kendi içinde daha narin, daha nadide bir aleme gidersin. O elin, o dokunuşun gitmemesini, bitmemesini istersin. Bunu da söyleyemezsin; çünkü söylesen bütün o ılık akıntı dağılır, bozulur; bilirsin. Ama elini çekecek diye çok sıkılır. İçinden bunu geçirdiğini kendiliğinden bilsin istersin. Sonra o tabii ki elini çeker, farkında bile değildir olan bitenin. Bir şeker kırığı gibi batar bu içine... Eriyince acısı geçer.
    İşte o an da sıkışıp gider zamanın, hareketin içine.
    Öyle anlar vardır işte. Öyle...
    Ben şimdi bunun niye yazdım? Bir gazetenin sayfasına 'sıkışıp' kalması için mi anlarınıza bakın diye yazdım. İyi yaptım.

    ecetem@hotmail.com