|
 |
|
|
Zorba, sevgilim!
Çok hastaydım ben. Kılıçbalığı kesmişti beni, sol yanım boydan boya yara. Kıpırdayamıyorum yatakta. Uykular arası tuhaf uyanıklıklar, uykularda başka türlü uyanıklıklar... O sırada işte, uyur uyanık bir arada, omurlarımdan birini aldı kılıçbalığı, yerine gümüş omurlar taktı... O günden sonra benim adım, kendime koyduğum adım "gümüş omurgalı" kaldı. Sonra kitaplarda da yazdıydım hatta...
O günlerde işte uzaktan mektuplar yazan bir genç vardı bana, mavi mürekkepli el yazısı kendi gibi uzun boyunluydu. Panterlerin gözleriyle ilgili şiirler yazardı. Vahşi ruhlar vakti gelince sakatlanıp çoluk çocuğa, sonra da kalabalığa karışır, herhalde o da sonra öyle oldu. Ama o günlerde beni sevdi herhalde. Ben ise, yattığım yerde başka âlemlerde... Bana bir kitap getirmişti O: Zorba! Sanki seven bir adamın sevdiğini kendi eliyle en sevdiği dostuna vermesi gibi. İki erkek ve bir kadın olduğunda ortada, biri hayal bile olsa kişilerin, kimin kime âşık olduğu bilinemez aslında. İki erkek bir kadın söz konusu olduğunda hiçbir şey göründüğü gibi değildir esasında... Zorba, genç adam ve ben... Fena hastalandık o sırada. Belki söylemenin zamanı geldi artık: Ben Zorba'yı seviyordum aslında.
***
Zorba, erkektir. Bildiğin erkek. Kadınlarla erkeklerin ayrı şeyler olduğunu bilen bir adam; ki en zor bilgidir bu. Hafiften alan ağır bir adamdı. Neşeli biri, kollarını dev gibi açıp oynayan. Makamlı bir adam; nihavend bazen, bazen acem aşîran. Kendini annesinin cebinde unutmuş adamları sevmem ben; çocuk gibi bir adam değildi Zorba: Adam gibi bir adam! Kadınların basit varlıklar olduğunu bilen biriydi; en çok bu yüzden severdim onu. Öyle bakabilirdi ki bir kadına o kadın en güzel kadın olurdu bir anda. Şöyle tuttu mu seni, sanki artık kimse sana değemezdi; onun arkasına saklandığında göremezdi seni insanlardan hiçbiri. Yaramazlıkları vardı, ayıp yaramazlıkları ama onu bir tek ben bilirdim, onu bir tek o. Ben söyleyemem kırılıp döküldüğümü, kızgın bir çocuğa dönüşürüm yaralandım mı, bunu bilip doğru yerden tutuverirdi beni. Dans ettim mi izler güzelce, şarkı söyledim mi dinlerdi çiçekli. Yani gerçek bir erkek gibi.
Sabahları keyifli olurdu Zorba, uykularının tamamını uyumuş gibi. Yatakta sıkıştırırdı beni. Bütün kadınlar sabahları çocuktur aslında; öyle davranabilirdi bana. Severdi yani beni. Sadece severdi sabahları.
Ben gitmeyi severim. Çekip gitmek gibi bir kaderim var benim. Belki de bu yüzden en çok Zorba'yı sevdim, çünkü sadece beraber çekip gidilecek adamlarla kalabilirdim. Bir yerde durmaya ancak onlarla dayanabilirdim.
Bir de işte kolları uzun ve güçlüydü. Ben onu oynarken seyretmeyi çok severdim. İçim akardı benim, içim ona doğru akmaktaydı her daim. Zorba, sevgilim!
Kahramanlar Kitabı
Bu yazı, Okuyanus Yayınları'ndan çıkan "Kahramanlar Kitabı"ndan alındı. Güzel bir kitap yaptılar Cem Mumcu ve Nevra Savcılığoğlu; edebiyatçılara sevdikleri, içine düştükleri, onların peşini bırakmayan edebiyat kahramanlarını yazdırdılar. Ben Zorba'yı yazdım misal, daha neler var neler. Bununla da bitmiyor, dahası da var: Tan Oral da kahramanları çizdi. Cemal Süreya idi değil mi, Tan Oral için "Minareden atılmış bir sicim gibi yumuşaktır onun çizgisi" diyen? Zorba'yı nefis çizmiş zira, sirtaki anından. Bay K'nın karanlığından Keşanlı Ali'nin destanına, İvan Karamazov'un uzun hayatından İlhan Berk'in yazdığı Nadja'ya... Tavsiye ederiz efendim. Edebiyata, kahramanlara davet ederiz.
ecetem@hotmail.com
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
İletişim
Business
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
