|
 |
|
|
Rooney'yi seyrettiler
50 bin kişilik stadda üç bin kişilik boş yer vardı. Halbuki resmi açıklamalar 60 bine yakın İngiliz taraftarın Portekiz'e geldiğini bildiriyordu. Herkes bilet bulamamaktan şikayetçiydi ama tribünlerde boşluk vardı. Bunun sebebi İngiliz Federasyonu'nun kulüplerle işbirliği yaparak bilet satması, bilet alan herkesin kimliklerinin belli olmasıydı. Üç bin bilet satılmamış, UEFA İngiliz Federasyonu'na bu biletleri vermeyi teklif etmişti. Ama federasyon bu dakikadan sonra bilet satışını organize etmemeyi, holiganların da bilet bulabileceği fikriyle bu yerlerin boş kalmasını tercih etmişti.
Hırvatistan çok zor olan bir şeyi, İngiltere'ye iki gol atmayı başardı. Eğer Bariç'e bir gün önce "iki gol atacaksınız" dense herhalde turu geçeceklerini düşünürdü. Turnuvanın en iyi savunmasını aşsalar da zor olan bir başka şey daha yaptılar. Az kişiyle gelen İngiliz hücum hattına müthiş açıklar bıraktılar. Herhalde Rooney kısa kariyerinin en rahat maçlarından birini oynadı. Tudor ve Kovac gibi iki üst düzey oyuncuya rağmen elini - kolunu sallayarak kaleci Butina'nın karşısına dikildi. Hırvat savunması herkesin açıkça bildiği hızlı İngiliz hücumcularına önlem almak bir yana, beklenmedik açıklar verdiler. Böyle olunca ortaya çıkan sonuç da doğaldı. Şimdi ev sahibinin karşısına çıkacaklar. Eğer Portekiz, Yunanistan karşısındaki oyununu sergilerse bu, İngilizler için bulunmaz bir fırsat olacak.
Lo de Siempre
Staddan yürüyoruz. Portekiz kazanmış. İlk maçın ardından öne düşen başlar artık gökyüzüne bakıp, sloganlar atıyor. Kornalar arasında Portekiz'deki en değerli şeye doğru ilerliyoruz. Park yerine. Arabamıza biniyoruz ama sorunlar var. Öncelikle bu, Alvalade'ye ilk gelişimiz olması itibarıyla yolu bulmakta zorluk çekeceğimiz anlamına geliyor. İkincisi etrafımız Fenerbahçe şampiyonluğu sonrası Bağdat Caddesi gibi. Hemen yakınımızdaki benzin istasyonunun emektarına soruyoruz. Hayatı sırtlamış ve bundan biraz kavruk, biraz kısa kalmış yaşlı adam, öyle enerjiyle anlatıyor ki yolu. Ağzından bolca "jjj" ile çıkan Portekizcesi'yle anlattığı onca dönüş, kilometrelerce düz gidiş, tünelden ve köprüden geçiş, "avenida'lar, 'rua'lar su gibi anlaşılıyor. Zafer insana ne güçler veriyor.
Ama dediğim gibi sorunlar henüz bitmiş değil. Dedim ya, pazar akşamı şampiyonluk gecesi Bağdat Caddesi gibi ortalık. Yola çıkıyoruz. Kalabalık. Herkes durmuş camlardan çıkmış, kornalar, bağırmalar çağırmalar. Upuzun kırmızı, yeşil sarı bir yol var önümüzde. Bildik büyük futbol kutlaması. Nasıl gideceğiz evimize? Yorgunluk var, maç boyunca heyecandan kasılmışız, yazı yetiştirme derdiyle gerilmişiz vs. Bilmedik bir yolu bu kalabalıkta nasıl aşacağız? Direksiyondaki usta fotoğrafçı Yaşar Saygı, pilotajdaki başarısını da gösterip aradan sıyrılıyor ve sol şeride geçiyor. Neye yarayacaksa?
Herkes yol veriyor onun bu çabasına. Sola geçince gözlerimize inanamıyoruz. 4 şeritli bulvarın sol şeridi bomboş. Onbinler staddan çıkmış, büyük bir kutlamayla ellerinde biralar şaraplarla yola dökülmüş, şehre akmaya hazırlanıyorlar. Sıkça durarak, sıkça arabalardan çıkarak, bağırarak, çağırarak. Bir kendini kaybetme, kemerleri açma, ipleri boşaltma zamanında. Eğer uyarsa bir sosyal çılgınlık vaktinde, staddan eve gidişimiz sadece 15 dakika sürüyor. İki kez yolu kaybetmemize rağmen. İşte buna medeniyet diyorlar herhalde. Medeniyet dediğin tek şeridi boş bırakılmış canavar.
Matadorun hüznü
İspanyollar da kalabalığın içinden evlerine, muhtemelen ülkelerine dönüyorlar. İberya Savaşı'nı kaybetmişler. Sonradan Cassillas'ın söylediği gibi "Somos el Pupas - Bu bize hep oluyor" durumundalar. Dünkü Marca da benzer bir yorumla oyuna bakıyordu zaten: "Lo de Siempre - Hep aynı." Başları eğik, ezeli ve ebedi düşmanlarının arasından yürüyüp gidiyorlar. Zaten Scolari'nin maç öncesi ortalığı geren "Savaş" yorumuna rağmen maçta da iç içe yan yana, alt üst oturuyorlardı. Bütün formalar kırmızı olduğundan kim, hangi milletten, onu bile anlamak mümkün değildi. Sadece İspanyolca anons yapıldığında Portekizliler ıslıklıyordu. Ya da tam tersi. Ama yine de Meksika Dalgası yapılırken, İspanyollar'ın katılmamasını ıslıkladılar. Komşu katılınca da her ayağa kalkışlarında alkışlar koptu. Savaş kan dökülmeden ve İspanya'nın yine denize dökülüşüyle bitiyor.
İspanya favorilerdendi. Sadece benim favorim değil. Burada konuştuğumuz bir çok eski yeni teknik direktör, eski yeni futbolcu, seyirciden herkes Danimarka'dan çok etkilendiklerini, İspanya'nın çok güçlü olduğunu söylüyordu. Yine olmadı. Şenes Erzik'in beş gün önce yaptığımız konuşmada dediği gibi, "Ev sahibinin yokluğu turnuvanın havasını kaçırır." Havamız yerinde.
mdemirkol@milliyet.com.tr
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
İletişim
Business
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
