|
 |
|
|
Kokpit
İÇERİDE yolcular uyukluyorlar, yahut bir şeyler okuyorlar, yahut baş başa küçük sohbetlere dalmışlar, yahut bir diş doktorunun muayenehanesinde, sıralarını bekliyorlarmış gibi gözlerini bir yerlere dikip putlaşmışlar, arada bir iç geçiriyorlar.
Kokpitte kaptan pilot, co - pilot ve uçuş mühendisi...
Vakit gece...
Kadranların, sinyallerin, tuşların, öne geriye açılıp kapanan küçük topuzlu yahut tırnaklı sustaların ılık turuncu ışıkları kokpitte...
Yüzlerce kadran, yüzlerce sinyal, yüzlerce tuş, yüzlerce susta...
Ön tabloda...
İki pilot koltuğunun arasında...
Tavanda...
***
Uçak uçuşa hazırlanıyor...
Uçak mühendisi, önündeki listeden aletlerin deneyim testi için tek tek uyarılar yapıyor...
Pilotlar, düğmeleri indirip kaldırıyor, tuşlara basıyorlar...
Aletleri testten geçirip:
- Tamam...
- Tamam...
- Tamam...
Diyorlar...
***
Uçaklar gökte uçarken yerden ne kadar küçük görünürler, bebek avucu kadar...
Oysa yerdeyken dev kanatları, beş adam boyundaki yükseklikleriyle alamet şeyler...
Yolcular içeride kendi alemlerindeler..
Kokpit...
Kokpit başka...
Uçuş kulesiyle konuşmalar başlıyor.
Uçuşun izlenmesini sağlayacak bir kod numarası veriliyor...
İndirilip kaldırılan düğmeler...
Bilgisayarın gösterdiği rota...
Pist açık...
İyi uçuşlar...
***
Alamet uçak, yavaş yavaş yan yollardan ana piste doğru ilerlemeye başlıyor...
Kadranlar, sinyaller, tuşlar, küçük madeni topuzlu, yahut tırnaklı sustalar... Hepsi ılık turuncu ışıkların şehveti görünmeyen baygınlığında...
Uçak ilerliyor ilerliyor...
İki kıyısı mavi ışıklı yan yollardan ilerliyor...
Derken kıyıları beyaz ışıklı upuzun ana pist...
Bir an duruş...
***
Kaptan pilotla co - pilotun elleri, aynı anda dolaşıyor tuşlarla sustalarda, levyelerde...
Ve bir hızlanma...
Hızlanma...
Daha çok hızlanma...
Kadranların ibreleri, sayıları tarıyor...
Kuyruk kanatlarında ayarlanan kalkış açısı...
Ve kalkış...
***
Çok büyük bir yazar ve bir savaş pilotu olan Saint - Exupery de son uçuşunda böyle mi havalanmıştı?
O zamanlar ne uçuş tekniği bu kadar ileriydi, ne de avcı uçakları o kadar donatımlı.
Yirmi iki yaşındaki bir Alman pilotu düşürmüştü onu.
Nereye düştüğü hala bilinmez.
Belki sadece "Küçük Prens"e malum...
Mezarı yoktur. Bir askeri havaalanına konmuştur adı, Fransa'da...
***
İçeride yolcular...
Kaptan pilot:
- Basınç sisteminde bir aksama var, diyor... Beş bin fite inelim...
Sakıncalı bir şey değil...
Telsizlerden birinde de bir başka küçük arıza...
Ama zaten üç telsiz var...
Yolcular içeride kokpitten habersizler.
***
Uçak ineceği alana yaklaşıyor yaklaşıyor...
Bulutlar içindeyiz...
Bilgisayar gösteriyor ki Yalova'nın üstünden geçiyoruz...
Uçuş kulesi, yükseklikle hızı bildiren bir şeyler söylüyor...
Alto metrenin ibresi geriye doğru kıpırdıyor...
Uzaklardan alan görünmeye başlıyor...
Açılan tekerlekler...
Girişi ileriye dönük bir ok halinde kıpkırmızı ışıklarla biçimlenmiş, iki yanı beyaz ışıklı bir uzun, upuzun alan...
Uçak azgın bir canavar gibi giriyor piste...
Pilotların elleri tuşlarda, sustalarda, levyelerde... Ve kokpitteki ılık turuncu ahengin ortasında yanıp sönen kırmızı sinyaller...
***
Pilotlar sadece kadranlara bakıyorlar...
Suya konan bir tüy gibi konuyor uçak yere...
Ve baş edilmez bir hızla yerde gidiş...
Ve frenlemeler, frenlemeler, frenlemeler...
Derken durup aprona doğru sakin, uslu yönelme...
Kokpitte kadranlar, tuşlar, düğmeler, ılık turuncu bir karmaşalığın albenili keyfinde...
İçeride yolcular, kokpitte olup bitenlerden habersiz inmeye hazırlanıyorlar...
Aynı serüveni paylaşan iki ayrı dünya...
Biri kokpit, biri yolcu bölümü...
Tıpkı yaşamda olduğu gibi...
——————-
Not: 16 yıl önce yazılmış bir yazı... "Hürriyet"ten...
c.altan@prizma.net.tr
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
İletişim
Business
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
