|
Korkusuz Kadınlar Okulu
Alımlı vücudunu büzüp büzüp koymuşlar senin. Canım, cancağızım, omuzların kısılmış evvelde bir zaman. Daha sen küçükken aklına, senle birlikte büyüyen, yıllar içinde etine kaynayan, artık bir organın sandığın, yanıldığın bir korku konmuş. İki gözüm, kereveti kurmuşsun, üzerine çıkanlar, tepinenler, evi zannedenler olmuş.
Çok para kazansan, bütün dolmaları sarsan, bütün ülkelere bilet alsan da bitmiyor, gitmiyor içinden, bütün pilileri düzgün ütülesen. Haksızlık edilmiş bir kız çocuğu var karnının içinde; silahsızken yakalanmış. Kendini sevdirmek için bir şey daha, hep bir şey daha yapmak zorunda olan küçük kız yerleştirmişler senin içine. Kimse seni sevmeyecek istediğin şeyleri yapsan. Şimdi, kapıyı çeksen çıksan, o adama, o kadına tam da aklından geçen cümleyi kursan, bu sabah fazla renkli bir etek giysen, biraz yüksek sesle gülsen, yalnız başına Meksika'ya gitmeyi planlasan... Tatlı kardeşim, ispatlayamayacağın cinayetler işlenmiş, damlaya damlaya göl olmuş can. Durmuş. Canını emmişler baştan, daha evvelden, çocukluktan.
Doktor civanım ameliyatı
Şimdi alsalar korkuları, olsa öyle bir ameliyat. Bir bıçakla kazısa doktor, olabilse öyle bir doktor. "Oh be!" desen. Elini kolunu, elin kolun nasıl istiyorsa öyle uçursan, düşürsen, göndersen, çağırsan. Saçını savursan, telini hesap etmeden. Çapur çupur girişsen hayata, meydan okusan. Sevmeyen sevmese, sevene olmamış ülkeler sunsan. Seven, onlarla yetinse, bir de "Su getirsene" demese. Bütün öfkelerin içinde kuş yuvaları gibi delik delik ve cik cik kıvranmasa, dışarı salsan. İstemediğin hiçbir şey yapmasan. Katlandığın bir şey olmasa, bedelini de ödemeye hazır olsan. Katlanmadan, buruşmadan yaşasan.
Canım kardeşim, cancağızım, içinden bir doktor civanım, çekse çıkarsa şu istediklerini yapacakken duraklayıp, duraklayınca kendini suçlayıp, en son zaten iyi bir fikir olmadığına kendini ikna eden cinai çocuğu...
Çok çekmiş anneler müfredatı
Bir okul olsa şimdi, fena mı olurdu? Kadınlara ne ise yaraları onu tamir etmeyi öğreten bir okul. Ne büzüştürdüyse evvelde omuzlarını, dönüp oralara intikam almayı öğreten bıçaklı bir müfredat. İçinde dans edeni ne bozduysa onu bulacak, dövecek, geldiği bela yuvasına geri göndermeyi öğretecek bir sınıf. Bağırman gerektiğinde korkmadan bağırmayı, öfkelendiğinde karşındakinin canını almayı öğreten bir ünite dergisi. Hayatın Cin Ali'si... Hatta Bir Cin Ayşe'si olsaydı okulların, acaba şimdi böyle mi olurduk? Şimdi sen kadın olmayı yeniden hecelesen, kerevete bindiklerinde, tepindiklerinde silkeleyip örtüleri "Savulun ulan!" diyebilsen...
Ne ki çok çekmiş annelerden öğreniliyor hayat. Çok çekmek, kanunu gibi kadınların. Kadın olmak için çok çekmek gerekiyor, öyle diyor anneler. "Aman bana benzeme. Akıllı ol!" derken ve sen ancak çok çektiğin anları anlattığında seni kucağına buyur ederek tam tersini mi söylüyor aslında evvelden yazılmış "çok çekmiş anneler müfredatı"? Cümle çok mu karıştı? Öyle oluyor zaten. Karışarak karıştırıyor seni çok çekmiş anneler...
Belki annen seni sevsin diye sen de çok çekmelisin. Böylece "iyi" kadınlar grubunda sen de hazin bir yer edinebilirsin. Böylece sen de çok çekebilirsin ve kızına çok çekmek bilgisini istesen de istemesen de geçirirsin. Böylece hep birlikte... Omzu kısılmış, karnı büzüşmüş, kahkahası içine kaçmış olarak... Kerevette bir kalabalık ve bir ömür daha gitti öylesine böylemesine şaşkın alabalık!
Korkusuz Kadınlar Okulu olsa, iki gözüm. Kızlarımızı göndersek. Dünyayı devirebileceğini öğrense kızlarımız. Öyle kızlarımız olsa, korkusuz kızlarımız. Artık. Biz artık korkusuz kızlar doğursak. Çoğalsak.
ecetem@hotmail.com
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
İletişim
Business
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
