|
 |
|
|
Abbas'ın çığlığı...
Görüş / Bülent Buda
Atakent'ten geçip, Şemikler üzerinden Altınyol'a çıkan 122 nolu otobüsün ilk yolcuları olduk Abbas'la birlikte. Tanış değildik. "Selam Abi" dedi, söyleşmeye başladık. 30 yaşlarında bir Şemikler çocuğu. Karşıyaka değerleriyle gelişip boy atmış. Ne güzel anlattı o kısacık yol yarenliğinde Karşıyaka'yı, tribünlere gelmeyen binlerce sevdalının nedenlerini. Öfkelenmeden, ama buruk, biraz da kırgın... Sözcükleri imbikten geçirircesine duru, yalın.
Abbas, "Abi biz tribünleri doldurduğumuzda sadece takımımızı desteklerdik.
İşimiz küfretmek, başkalarına sataşmak, aşağılamak değildi" derken, birilerinin, tohumlayıp yeşerttiği tribün magandalarına ilişkin hıncını gizleyemiyordu.
Herşeye karşın, yine de saklayamadığı bir coşkuyla koşuyordu tribünlere Telekomspor maçı için. 1500 kadardık o gün orada, birlikte. Niyetle örtüşmeyen skor tabelasının ezikliğiyle az biraz abondone, döndük evlere üçer, beşer, onar... Giderek eksilen umutlarla.
İçimde bir yerler acıyor
Oysa, cumartesi sabahtan almıştım günün anlamına denk düşen balığı, evdeki akşam şöleni için. Bir de Bostanlı'nın çarşamba pazarından rokayı, marulu, semiz otunu, brokoliyi. Yeşille süslenen, balıkla taçlanan, ama buruk geçen bir Egeli sofrası.
Tadına varılamayan iki kadeh yeni rakı. TV'de güzel bir film vardı. Takıldık ardına eşimle, oyalanma niyetine. Bostanlı sahil yoluna çıkıyorum sabahları. Eski, yeni dostlarla keyifli saatler yaşıyoruz koşarak, yürüyerek, egzersiz yaparak.
Yorgunum, ama gözler ışıldak gibi. Cumartesiden pazara geçerken TRT 2'ye dönüyoruz. Nefis bir Celin Dion konseri karşımızda. Ekranın içine çekiyor insanı adeta. Bir ara Frank Sinatra görülüyor ekranda. Teknoloji çıldırtır insanı. Düet yapıyor Celin Dion onunla... Uçuyor, kanatlanıyorlar sanki, bizi de yanlarına alarak. O ara Serap, (Ya Bülent, hiç Frank Sinatra kaseti yok) diyor evde. Anında kopuyorum. Keşke eksik olan salt Sinatra kaseti olsa. Seyfi Abi'mle "Şöyle ağız dolusu gülerken birlikte bir fotoğrafımız bile yok..." Ne ilişkisi var diyenler olacak. Özlem ağır bastı mı, eksikler anımsanıyor.
Şimdi, Nedret Abi, bu satırları okurken gözleri buğulanacak, dalıp gidecek bir yerlere. Sizi sevginin doruğuna taşıyanları özlersiniz her koşulda. Yine her koşulda ardına düşersiniz sevginin, tutkunun eğer sevgili Abbas kadar aidiyet duygusuyla donanmışsanız. Düşmemişse o ateş, göğsünüzün sol üst yanında tık tık atan yüreğe, eğer tüm yazılanlar, söylenenler sigara dumanı gibi halka halka boşlukta yükselip yok oluyorsa, eğer birileri taşın altına elini sokarken kimileri de uzaktan seyredip ahkam kesiyorsa, neye yarar 122 nolu otobüsün sevgi yüklü yolcusu Abbas'ın çığlığı... İçimde, bir yerler acıyor hala o çığlığın darbesiyle. Şimdi sizler de övünebilirsiniz bir milyon nüfuslu, otuzbeşbuçuklu, yalnızları oynayan Kaf Sin Kaf'ınızla...
Lütfen alınmayın, bu babalanmalar artık hiç inandırıcı gelmiyor. Gün, neredeyse ışıyor. İzninizle ben yatıyorum. Uyku bayağı bastırdı.
egespor@milliyet.com.tr
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
İletişim
Business
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
