|
 |
|
|
Az paraya güzel yemek yenmez!
Sevdiğim adamın tasarrufa ilişkin tutumu beni bazen sinirlendiriyor. Hele restoranların fiyat analizi gibi konuları dostlarıyla hararetli biçimde tartıştığını görünce çileden çıkıyorum
DONATELLA PİATTİ
Sevdiğim adamın bir cimri olduğunu anlamam, kabullenmem için bayağı zamanın geçmesi gerekti.
O tüm tatlılığıyla beni "Dikkatli, tedbirli" diyerek düzeltiyor, ben avazım çıktığı kadar "Pintiii" diye bağırıyorum. Nazikçe "İhtiyatlı... Ölçülü..." ısrar ediyor. Sabrını taşırmak için "Pinti, pinti, pintii..." diye bağırmaya devam ediyorum... Beceremiyorum çünkü o sükunetini hiç bozmuyor ve itiraf etmeliyim ki zarafetle, hiçbir zaman ekonomiyi elden bırakmadığı için, her ne kadar garip ve gereksiz hesaplarına tahammül edemesem ve nefret etsem de, Varyemez Amca'nın bir benzeri olduğunu unutuyor, onu sevmeye devam ediyorum.
Özellikle gerçekte parası olmayıp da oraya buraya para saçmaya bayılan cinsten kişilerin bol bulunduğu Türkiye'de bu insanların bonkörlüğüne alıştığımdan, onun en büyük eğlencesi olan kontroller, karşılaştırmalı durumlar, restoranların fiyat analizi gibi konuları dostlarla hararetle tartışma halleri birçok kez beni çileden çıkartarak bu duruma savaş açmaya kadar götürüyor: "Yeteeeeer... Daha fazla para konuşulduğunu duymak istemiyoruuuuum."
Onun en büyük zevki olan tasarruf konusunda bu mücadelemi anlamamakla birlikte hep söz veriyor: "Bu son. Bundan sonra seninleyken bu konuyu hiç açmayacağım!"
Geçen hafta onun dağ evinde misafirdim. Koltukta tembelliğimin keyfini çıkarıyor, bana hazırladığı "bruschetta"nın yanında, yine kendi bağlarından hazırladığı şarabı içiyordum. Her şişeyi açtığında yaptığı gibi gururla tekrarladı: "En lezzetlisi... Ayrıca ucuz da." (Çok leziz bir şarap elde ettiği konusunda hemfikirim ama bu kadar emeğe, zaman kaybına ve yılda evinde 100 şişe isteyen birinin üzüm bağında mücadele ettiği "doğal" afetleri de hesaba katacak olursam piyasadakilere göre daha ucuz olduğu düşüncesine pek katılamıyorum.)
O, koltuğu üzerinde oturmuş, kendisini ziyarete gelen arkadaşı Paolo ile sohbet ediyordu... Her zamanki gibi motosiklet hakkında konuşuyorlardı. Ben de onların sesleri arasında büyük bir istekle kestirme haline kendimi bırakmak üzereydim ki, misafirin ortaya attığı soruyla bir anda dikildim, hatta kulak kesildim. "Sen hep yeni yerleri, yeni restoranları keşfe çıkarsın. Bana burada, Verona çevresinde az para verip güzel yemek yiyebileceğim bir yerler tavsiye edebilir misin?"
Sevdiğim kurnaz adam, hayatta bana bir tartışma olanağı yaratabilecek bir konuya girip gecenin keyfini bozmayacağından kararlı ve kesin bir şekilde "Hayır" diye cevap verdi. Merakım iyice artmasına rağmen, onları dinlemiyor gibi gözükmeye çalışıyordum. Beni gerçekten şaşırtan bir şekilde küçük bir konferans havasında konuşmaya başladı: "Sevgili Carlo, beslenmek yani vücudumuza ihtiyacımız olan günlük besini sağlamak farklı bir şeydir ki biz bunu evimizde günde üç kez yapıyoruz... Evden çıkarak, pişiremeyeceğimiz şeyleri yemek için restorana gidip gerçek bir aşçının özel yemeklerini tatmak başka! Ama unutmamalıyız ki, gerçek bir aşçı iyi yemek pişirmek istiyorsa bir sürü faktörün bileştiği farklı bir karışım yaratmalıdır. Öncelikle Allah vergisi olan bir yaratıcılığa sahip olmalı, çok çalışmalı, özel eğitimlerden geçmeli, hammaddeleri bilinçle seçmeyi ve ayırmayı bilmeli, başarılı yardımcılara ve tam teşekküllü bir mutfağa sahip olmalı... Bunlarının hepsinin ortak bir özelliği var: Pahalı olmaları! (O anda ders veren bir profesörü andırıyordu.) İyi bir eğitim yıllara, özveriye ve uğraşa mal oluyor, başarılı yardımcılar pahalı çünkü başarılılar! Lezzetli yemekleri yapabilmek için özel malzemeler kullanmak lazım ve tabii ki bunlar da diğerlerine göre daha pahalılar. Ayrıca düzgün servis vermek gerekiyor ki bu da pahalı. Eğer servis ve yemekler güzelse atmosfer de güzel olmalı, dolayısıyla özel yemekler ve özel mekanlar ister istemez pahalı oluyor! Yani canım arkadaşım, lezzetli yemek yenen ama az para harcanan yer bilip bilmediğim konusundaki soruna cevabım 'Hayıııır'dan başka bir şey olamaz!"
Onu daha iyi görebilmek için dikilmeye çalışırken, şaraptan aldığım yudum neredeyse boğazıma kaçıyordu... Paolo kendinden emin gözüküyordu çünkü dersi anlamış olanlar gibi kafasını sallıyordu.
Sevgilim ise, bilmiş kedi havasıyla ve "Gördün mü ne kadar doğru konuşuyorum?" dermişçesine bana gülüyordu.
Bruschetta
Malzemeler:
100 gr. büyük siyah zeytin
10 adet ceviz
zeytinyağı
birkaç dilim köy ekmeği
sarmısak
tuz
rendelenmiş limon kabuğu.
Yapılışı:
Zeytin, ceviz, sarmısak ve limon kabuğunu birlikte ezdikten sonra, zeytinyağını ekleyin. Krema kıvamına gelene kadar tahta kaşıkla karıştırın. Ekmekleri kızartın. Sosu ekmeklerin üzerine sürün. Artık kırmızı şarap eşliğinde afiyetle yiyebilirsiniz.
donatellapiatti@hotmail.com
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
İletişim
Business
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
