|
 |
|
|
Mutluluk geni
Satır Arası / Deniz Sipahi
Dünyanın en önemli dergileri son birkaç aydır değişik konuları kapaklarına çekiyor.
Irak'ta yaşananlar, Asya'daki yüzyılın depremi, ABD'nin cari açığı, Avrupa Birliği'nin genişleme süreci bir yana insanoğlunu günlük sıkıntılarından kurtaran ve yol gösteren haberler galiba diğerlerine göre daha fazla ilgi çekiyor. Time'ın kapağında da geçen hafta ilginç bir başlık vardı.
"Mutluluk geni..."
Dergi mutluluğun yüzde 50'sinin genetik olduğunu duyuruyordu.
Bunu da bilimsel bir araştırmaya dayandırıyordu.
ABD'deki Illinois Üniversitesi uzmanlarından, mutluluk araştırmalarının babası sayılan Edward Diener, kişinin temel ihtiyaçları karşılandıktan sonra kazanılan ekstra paranın mutluluğu artırmadığını kanıtlamış.
İyi bir eğitim, yüksek IQ ya da genç olmak da mutluluk oranını artırmıyormuş. Aksine araştırmalar yaşlıların hayatlarından daha memnun olduğunu gösteriyor.
* * *
Biraz daha ayrıntı verelim.
20 - 24 yaş arası olanlar haftanın 3.4 gününde, 65 - 74 arası olanlar ise yalnızca 2.3 gününde mutsuz ve üzgün oluyormuş.
Evliler evlilikleri nedeniyle değil evlenmeden önce de diğer insanlara göre daha pozitif olduğu için mutlu oluyormuş. Araştırma kasvetli havaların insanları mutsuz ettiği inancını da boş çıkarıyormuş.
Genlerin mutluluğu etkileme gücü yüzde 50 elli olduğuna göre geriye kalan yüzde 50'yi bizim yönlendirme şansımız var mı?
Nasıl doktora gittiğimizde ailenin geçmiş öyküsü masaya yatırılıyor; ailenin sağlık haritası çıkarılıyor ve buna uygun yaşam tarzı benimsenmesi isteniyorsa; acaba bu mutluluk geni de listeye dahil edilebilir mi?
Dergideki haberde de konunun altı çizilmiş.
Genetik yapı ne olursa olsun, insanın mutluluk seviyesini artırması mümkün.
Ben hayata pozitif bakabilmenin çok önemli bir meziyet olduğunu düşünüyorum.
* * *
Bilinen bir öykü vardır.
Dünya ve insan yaratılırken, mutluluğu saklamaya ve insanın onu biraz zor bulmasına karar vermişler. Mutluluğu nereye saklayacakları hakkında konuşmaya başlamışlar.
Biri "Uzaya, yıldızlara" demiş.
Bir diğeri "Deniz diplerinin en derin noktasına" demiş.
İçlerinden bir başkası "Yüksek dağların zirvesine, çiçeklerin özüne" demiş.
Biri de demiş ki, "Hiçbiri olmaz, insan çok meraklıdır. Araştırır, dediğiniz her yere bakar ve bulur..."
Ve sonunda biri "Buldum" diye bağırmış.
"Mutluluğu insanın içine saklayalım, insan her yere bakar da, kendi içine bakmak aklına gelmez."
Kısa ama güzel bir öykü değil mi?
Ne dersiniz, insanlar içlerine bakmadan mutluluğun nerede olduğunu zannediyor?
Ben iddia ediyorum.
İnsan isterse, yaşama sevinci varsa; o genlerden gelen yüzde 50'lik mutluluk genini, kendi lehine çevirir.
dsipahi@milliyet.com.tr
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
İletişim
Business
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
