MİLLİYET İNTERNET

	Sık Kullanılanlara Ekle	Açılış Sayfası Yap	İletişim	03 Mart 2005 / Perşembe
	Bugünkü Milliyet Gazetesi Kariyerim Business Arabam Cumartesi Pazar Ege Vitrin




» Detaylı Arama

	SON DAKİKA

	ANA SAYFA

	YAZARLAR

	SİYASET

	EKONOMİ

	FİNANS

	DÜNYA

	SPOR

	GÜNCEL

	YAŞAM

	MAGAZİN

	ASTROLOJİ

	TEKNOLOJİ

	HAVA DURUMU

	OMBUDSMAN

	ÇİZERLER

	Bilişim

	Eğitim

	TV Rehberi

Bülten

Karışık duyguların sentezi

Mercek / İsmail Özelçinler

Memleketimden insan manzaralarının, İzmir versiyonu ile yüzleştim geçtiğimiz gün. Yüreğimin duvarları isyankar bir tavır sergiledi. Hilton Oteli'nin bulunduğu yerden Çocuk Hastanesi'ne doğru gidiyordum. Hastane'nin hemen karşı çaprazında, yağmurun dinlene dinlene öpüştüğü saçak altı kaldırımında, üç yurdum insanı gözlerime kelepçelendi bir an da...
Duvarın dibine çömelmiş, başı beyaz tülbentle boynundan bağlı, yüzünün her milimetre karesinde çaresizlik izleri taşıyan bir anne dikkatimi çekti. Hemen yanında, 5 - 6 yaşlarında soluk yüzlü, saçları uzun süre suya hasret kalmış bir kız çocuğu duruyordu. Kucağında ise dünyadan habersiz, tahminen dört beş aylık bir yavru. Belli ki yavrusunu hastaneye getirmişti.
Televizyonlarda, çukulata veya değişik gıda ürünlerin reklamında yer alan şen şakrak çocukları da düşündüm. Onlar da yurdumun insanıydı. Hepsi bizim çocuklarımız. Hepsi bizim canımız. Ama inanın dostlar, o anne ve iki çocuğu, o gün uzun süre gözlerimde asılı kaldı. Boğazım düğümlendi. İtiraf ediyorum. Gözlerimden firar eden su tanecikleri, yanaklarımda slolom yapaken, ellerimle engel olmaya çalıştım.
Biliyorum, tüm yaşadıklarımız ve gördüklerimiz hayatın gerçekleri. Canım memleketimden insan manzaralarına her yerde, her köşede rastlamak mümkün. Bizim işimiz spor ve özellikle de futbol. Memleketimden futbol manzaralarının, İzmir versiyonuna baktığımızda da, yukarıda gözlemlediğim anne ve çocuklarının üzerimde yarattığı tablo pek farklı değil.
Göztepemiz hergün biraz daha eriyor. 3.Lig'e düşmemesi için alacağı her puana zil takıp oynayacak duruma geldik. Yıllarca Süper Lig'de yer almış Altayımız tehlikeli bölgeden uzaklaşınca mutlu oluyoruz. Aynı duyguları Karşıyakamız, İzmirsporumuz için de yaşıyoruz.
İnanın sevgili dostlar, Süper Lig'in dışında kalmak, üvertür maçlar izlemek ağırıma gidiyor. Kısacası, yukarıda gözlemlediğim anne ve çocuklarının üzerimde yarattığı karışık duygular, İzmir futbolunun içinde bulunduğu durumla tam anlamıyla örtüşmese de, insanların insan gibi yaşayamaması, kulüplerimizin bu durumda olması sizce kader mi?.

ege@milliyet.com.tr

Yorum Oku | Yorum Yaz

EGE