|
 |
|
|
Sen de kovuldun!
Sevimsiz Donald Amca'nın "Çırak" (The Apprentice) programında ta genizden gelen Amerikan aksanlı ukalalıkla, korku filmi ışıklandırmasının tam ortasında daha beter öcüleşen saç modeliyle, ağzını doldura doldura "Kovuldun!" deyişi memleketimiz için fazla acımasız bulunmuş olmalı ki programın yurdum insanı versiyonunda Tuncay Özilhan "işten atacaklarına" sadece şöyle diyor:
"Seninle çalışmak istemiyorum!"
Daha mı merhametli bir lügat bu? İşten atıldıktan sonra fark eder mi ya da? Ya da memlekette işten atılmış ve bir daha da işe alınmamış insanlar varken bu işten atılma "simülasyonu" fazla mı "evcilik oyunu" acaba? Gerçekten işten atılmış binlerce insanın, ekranda biri oyundan atıldığı anda yüreği ağzına geliyor mudur acaba?
Oyundan atılma kederi
Benim hiçbir kusurum olmadığı için gururla söylüyorum; iki kere işten atılmış biri olarak ben biliyorum: Berbat bir his bu! Ekranda o cümle edildiğinde kanı donuyor insanın. İnsan küçükken oyundan atılınca ya da oyuna çağırılmayınca nasıl kederleniyorsa öyle kederlenir çünkü işten atıldığında; aynen öyle. İstenmediğinizi hissedersiniz. Siz onları istemeseniz de, onlardan nefret etseniz de istenmemek yumruk gibi iner insanın midesine. Hiç değilse ilk atılış böyledir. Çalıştığınız yer ne kadar berbat, çalışma arkadaşlarınız ne kadar ciğeri beş para etmez olsa da, hatta kendiniz ayrılmayı düşünüyor olsanız da, yani "Düşmedim, zaten inecektim" diyecek bütün koşullar tastamam yerinde olsa da "Ulan bu adamlar beni niye istemedi?" diye düşünüp durursunuz. Mesele "istenmemek" olur yani, gerçek neden ne olursa olsun. Sonra, lüzumsuz bir iç hesaplaşma, son derece lüzumsuz bir özgüven kaybı. Sanki siz işinizden ibaretmişsiniz, işiniz yoksa siz yokmuşsunuz gibi...
Ama her zaman söylerim; ikincisi daha iyidir. Telefondaki "haberci", "Niye diye sormayacak mısın?" demişti kötü haberi verdikten sonra, ben de cevap vermiştim:
"Niye sorayım? Şimdi bir sürü yalan söylemek zorunda kalacaksın, yorulacaksın. Gerek yok! Boş ver. Olur böyle şeyler."
İkincisi hep daha iyidir velhasıl. Çünkü bu kez meselenin sizinle değil, sistemle ilgili olduğunu pekâlâ biliyorsunuzdur. Tabii eğer eyvallahınız yoksa, sadece kendinizden sorumluysanız. Çocuğunuz varsa mesela, bambaşka... O zaman sadece oyundan atılma kederi değildir herhalde; dünya biniyordur insanın sırtına.
Tuncay Bey kovuldu mu?
Ekonomik krizin ardından işten atılan genel müdürler için iş bulan bir aracı kurumla görüşmüştüm. İşsiz kaldığı için kötü hisseden bu adamlara "doğal ortamlarını" sağlamak için "genel müdürü odası" yapmışlar, sekreter tahsis etmişlerdi. Trajikomik bir durum elbette; yan yana, minik genel müdür odaları. Diğer yandan orta yaşında ilk kez atılanların içine düştüğü boşluk hiç de komik olmasa gerek.
Memleketimizde, en alttan en üste kadar binlerce gerçek atılma hikâyesi varken televizyonda bir "işten kovulma oyunu" başlatılması ironikten de öte bir şey herhalde. Merak ediyorum, Tuncay Özilhan hiç işten atıldı mı acaba? Atılmak başarısızlıkla ilgili değildir çoğu kez, krizden sonra Türkiye'nin pek iyi tecrübe ettiği üzere. Hiç işten atılmayanlar, eşekten hiç düşmeyenler, atma işini yapmamalı aslında. Çünkü bilmezler ki mesele sadece bir işyerinden ayrılmak değildir. Bir çay bardağıyla saatlerce bir kahvede oturma mecburiyetinin utancıyla kıvranmayanlar, kovmanın hiçbir zaman "daha merhametli" olamayacağını bilmezler. "Kovuldun" yerine "Seninle çalışmak istemiyorum" demenin faydası yoktur. Karşınızdaki "Ben de seni kovuyorum!" diyemediği sürece...
ecetem@hotmail.com
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
İletişim
Kariyerim
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
