|
GS şalteri indi
Pazar günü Ali Sami Yen'de "şalter" indi. GS'nin 100. yıl güneşi tutuldu. GS karanlıkta.
Bir GS kongre üyesi olarak Trabzonspor'u kutluyorum. Mermi gibi goller bir yana, güzel ve hırslıydı da futbolu.
Sanki Ali Sami Yen'de değil, Avni Aker'de gibiydiler.
Galatasaray'a gelince...
Kötü oynadılar, gol kaçırdılar.
Tamam. Ama asıl acı olanı...
"GS'lilik ruhu yitirilmiş" gibiydi.
Oysa 100. yılda, şampiyonluk umudunun "şalteriydi" bu maç. Pazar günü Ali Sami Yen'de Trabzonspor, "şaltere" uzandı. Umudun spot ışıklarını söndürdü. GS'nin 100. yılı üzerine karanlık çöktü. Bu dram yaşanırken sahada GS fiziki olarak gezintideydi.
Yoksa, 100 yıllık tarihin iddiası, kendi sahasında böyle bir teslimiyetçi baş eğmeyle verilir miydi?
100 yılın yalnızlık faturası, futbolculara kesilemez. İçlerinde yıllardır çılgınca alkışladığımız, kucakladığımız GS ikonları da var. Elbette hepsi aynı sepete konulamaz.
Müziksiz dans
Dolu tribünler 12. oyuncudur.
Eduardo Galeano, seyirci için şöyle yazar:
"12. oyuncu, top durduğu zaman onu yeniden harekete geçiren ateşli rüzgârın kendi nefesi olduğunu bilir. Sahadaki 11 oyuncu da boş ve coşkusuz tribünlerin müziksiz dans etmeye benzediğini bilir. Tribündekiler ve sahadaki 11, hep birlikte pazar günü BİZ'dir."
Pazar günü tribünler yer yer boştu.
100. yılın en duyarlı maçlarından birinde sahadaki 11'i dans ettirecek müziğin de desibeli düşüktü.
Yani... Tribünlerde de bir şeyler yok olmakta... Ama, elbette "müziksiz dansın" faturası tribünlere de kesilemez.
Yönetim
100. yılın güneşi tutulmasaydı... Şampiyonluk karnavalı yaşayacak olsaydık... Bu başyapıtın altında hangi imza olacaktı?
"GS yönetiminin..."
O halde, şu büyük "çöküşün" sorumlusu da bu yönetimdir.
GS'lilik "terbiyesi" gereği daha fazlası ancak kendi aramızda konuşulur. Bu kadarını belirtmekle yetiniyor, fren yapıyorum.
Yöneticilerin başkan dahil bir kısmını tanırım. Dostlarım var içlerinde. Bu nedenle de bilgisayar tuşlarında, parmaklarıma engelleme yapıyorum.
Ama altını çizerek şunu vurgulayayım:
"GS ve GS'liler, bu büyük camia böyle bir 100. yılı hak etmemiştir. Son kongrede yanlışlıkla başka kart kullanarak verdiğim oyumu, sandık kuruluna ilahi adalet iptal ettirmiş olmalı."
Kavşak
Galatasaray dibe vuruyor.
Bazen çare kalmamışsa, dibe vurmak yeniden yükselmek için pozitif çöküştür.
Kimileri umutlarını yitirmiş gibi...
Öyle olmasın...
Yüksek borç... Kefalet imzaları.
Bunlar GS'nin kaderi olamaz.
İki yol var önünde...
Ya GS Sportif hisseleri, gerçekten bir holdinge dönüşür. GS Başkanı bu kurumun onur başkanı olur. GS değerleri için bir altın hisse GS cemiyetinde kalır...
Örneğin... İngiltere'de Chelsea'nin son durumu... Büyük kapitale sahip şirket... Şampiyonluğa, hatta Şampiyonlar Ligi şampiyonluğuna gidiyor. Bunu sağlayan başkanı kim tanıyor?
Ya da...
Milyonun üzerinde üyesi olan bir kulüp haline getirilir. Seçici üyeler için çok daha yüksek katılım bedeli konur. İki derece seçimle, göreve geleceklere büyük bütçeler sunulur.
Ve diliyoruz ki, yıllardır, aylardır dinlediğimiz projeler de bu arada hayata geçebilsin.
..........
Son satırlar... "Ruh" nedir?
GS bunun çok örneklerini verdi.
Ama beni çok sarsan bir başka örneği sınırların ötesinden yansıtayım:
"Ukrayna'da, Dinamo Kiev'in 1942 yılındaki oyuncuları anısına bir anıt yükselir. O yıl Ukrayna, Alman işgali altındadır. Yerel Stadyum'da Hitler ordularındaki oyunculardan oluşan Alman takımıyla karşılaşmışlardır. Maç öncesi Dinamo Kiev futbolcularına -üstün ırk iddiasındaki Hitler'in takımını yenerlerse ölecekleri- bildirilir.
Sahaya kaybetmeye razı ve korkudan, açlıktan titreyerek çıkan Dinamo Kievliler, iliklerine işlemiş saygınlık içgüdülerine bir süre sonra karşı koyamazlar. Alman takımını yenerler. Ve... 11'i de kurşuna dizilerek, üzerlerindeki formalarla derin bir çukura atılırlar."
GS'den milyonlarca taraftarına "yaşama sevinci" sunacak ruhu istiyoruz.
g.civaoglu@milliyet.com.tr
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
İletişim
Kariyerim
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
