Sık Kullanılanlara Ekle   Açılış Sayfası Yap   İletişim 09 Mayıs 2005 / Pazartesi  
Bugünkü Milliyet Gazetesi      Kariyerim      Business      Arabam      Cumartesi      Pazar      Ege      Vitrin  
   
 » Detaylı Arama

  SON DAKİKA
  ANA SAYFA
  YAZARLAR
  SİYASET
  EKONOMİ
  FİNANS
  DÜNYA
  SPOR
  GÜNCEL
  YAŞAM
  MAGAZİN
  ASTROLOJİ
  TEKNOLOJİ
  HAVA DURUMU
  OMBUDSMAN
  ÇİZERLER
  Bilişim
  Eğitim
  TV Rehberi

Haber İndeksi Arşiv Haberci Üyelik Bülten
Bir başkadır senin memleketin!..

Uzun zaman harcıyoruz, "Bu memlekette yaşanmaz abi!" cümlesinin altını doldurmaya. Sonra bir şeyler oluveriyor; yeniden bu ülkede yaşamayı seçtiren


Erken bir sabah yürüyüşünde İnsan Hakları Derneği'nin önünden geçiyorum. Derneğin önündeki sivil polis korteji henüz oluşmamış; o derece erken! Pencerede Leman, çay içiyor. "Çayın var mı?" dedim. "Gel" dedi. Diyeceğim bir şey vardı nicedir, onu demeye girdim içeri. Girer girmez de dedim:
"N.Ç. ile röportaj yaparım demiştim ya? Yapamadım. Yüreğim kaldırmadı bu sefer. Bunu sana söyleyemedim. Siz burada her gün binlerce böyle insan ve sorunla uğraşırken 'Yüreğim kaldırmadı, dayanamayacağım' demeye utandığım için seni arayıp da 'Yapmıyorum' diyemedim. Özür dilerim. Ama Leman, son zamanlarda o kadar kötü şey gördüm ki yoruldum."

Azıcık bile üzülmesin
Leman yıllardır insanlığın kötü yüzüne, gözünü kırpmadan bakmaya alıştığı gibi, zaman zaman bakamayanlara da alışmış. "Tamam, sağ ol" dedi, sakin. Ben onun yerinde olsaydım o kadar kolay affeder miydim "bakamayanları"? Bilemedim. O affetti. Sanırım.
Siz N.Ç.'yi hatırlıyor musunuz peki? Hatırlayacaksınız şimdi. Hani Mardin'de bir kız vardı. Onlarca kişi, şehrin önde gelenlerinden onlarca kişi, tecavüz etmişti hani. Kızı zorla satan, yine "önde gelen" kadınlardan biriydi. N.Ç. bunları yaşadığında çocuktu. Hâlâ da çocuk. Şimdi burada bir okulda okuyor. Ve bana, onun yaralarının kabuğunu kaldırmak zor geliyor. Gazetecilik, bir kız çocuğunun azıcık bile olsa üzülmesinden daha önemli değildir nihayetinde...
Öyle bir sabahtı işte. Leman'ın polisleri gelmeye başlarken, kortej oluşurken kalktım "komşu ziyaretinden". "Kapıyı kapama" dedi Leman, "Nasılsa ben kameralardan izliyorum. Tetikçi falan girerse görürüm yani!" Güldük karanlık karanlık.
Sonra da yürüdüm gün boyu. Yüzünün yarısı kırmızı, tümörümsü bir et beniyle kaplı küçücük bir kız gördüm. Kötü haberler aldım. Sonra daha kötü haberler aldım. Yarısı benimle ilgiliydi, diğer yarısı memleketle. Her iki yarı birleşince, memlekette herkes için mutat olduğu üzere, sıkıntı dertop olup başımın üzerine bindi. Bir adam taş heykelden tahrik oluyormuş, bir arkadaşımı, hastanede erkek doktor "tahrik" olabilirim diye muayene etmemiş. Öbür taraftan yine kızlara tecavüz edilmiş, tecavüzcüsüyle evlendirilen bir kadının burnu kesilmiş, Anayasa Mahkemesi gerekli olmayabilirmiş, IMF'den Anne Krueger Türkiye'deki asgari ücreti yüksek bulmuş, TCK yürürlüğe girince hapse gireceğimiz artık kesinmiş... "Bu memlekette yaşanmaz" dedirtecek bin türlü hikâye... Sonra işte gece oldu. Meğer Hıdırellez'miş... Meğerse.

'Uzun, ince bir yoldayım'
Hep birlikte şarkı söyleyen insanlar, esrarlı bir biçimde severler birbirlerini. Cankurtaran'da düzenlenen Hıdırellez eğlencesinde Buzuki Orhan sahnede. O, kesintisiz bir enerjiyle şarkı söylerken insanlar birbirlerini, sorsanız açıklayamayacakları bir biçimde seviyorlar. Karnaval kardeşliği herkesi hızla günahsızlaştırıyor. Her türden insan, gazete haberlerinin, sosyolojik analizlerin bilemeyeceği bir biçimde "var oluyor" o anda.
Gecenin sonuna doğru "o şarkılar"da sıra. Önce "Yemen Türküsü"... Bu memleketin bütün savaşları için hâlâ bu türküyle yas tutuyor insanlar. Böyle bir neşe gecesinde bile, o yasla yaslanıyorlar birbirlerine. Sonra "Uzun, ince bir yoldayım". Bu ülkenin belleğinin bel kemiği varsa bu türkü orada bir kilit omur mutlaka. Sonra, tabii ki "Bir başkadır benim memleketim". Hep birlikte, bu ülkede yaşamanın yarattığı karmaşık hissiyattan şarkılarla geçti insanlar. Sanırım o gece oradakilerin hepsi yeniden bu ülkede yaşamayı seçti... Kadınların yanakları, çatlayan tomurcuklar gibi gülüyordu...
Niye anlattım bunu? Şundan: Uzun zamanlar harcıyoruz "Bu memlekette yaşanmaz abi!" cümlesinin altını doldurmaya. Dolduracak da malzememiz var, amenna! Ama sonra kısacık zaman aralıkları oluveriyor. Kısacık anlar... Bize yeniden bu ülkede yaşamayı seçtiren. Onlardan söz etmeyi unutuyor gazeteler. O yüzden anlattım işte: Bugün de unutulmasın diye!

ecetem@hotmail.com








Taha AKYOL
Nasıl bir cumhurbaşkanı?
CUMHURBAŞKANI Ahmet Necdet Sezer, cumhurbaşka...
Çetin ALTAN
Kapılar
Şarkılarla korkuların yarattığı geçmişe dönük...
Hasan CEMAL
'Çukurova'da büyük vozurdama var'
Devlet hastanesi civarında, eski Buğday Pazar...
Yasemin CONGAR
Bush'un kendisine biçtiği misyon
ABD'nin 2005 - 2009 dönemindeki dış politika ...
Semih İDİZ
Türkiye'nin mülteci sorunu
Türkiye'nin AB müktesebatıyla uyum sağlama sü...
Faik ÖZTRAK
Sermaye hareketlerini yönetmek
Geçtiğimiz hafta sonu TCMB tarafından yayımla...
Hasan PULUR
"Olmuyor, beyler olmuyor!"
İŞTE bu yapılmaz, yazıktır bu adamlara!
Ece TEMELKURAN
Bir başkadır senin memleketin!..
Erken bir sabah yürüyüşünde İnsan Hakları Der...
Yaman TÖRÜNER
Ağar, yakın geleceğe şekil verebilir
Bu haftanın sonunda, Doğru Yol Partisi (DYP)'...
Osman ULAGAY
'Deli saçması' mı değil mi, göreceğiz
Başbakan Erdoğan, Forum İstanbul'da iki kez k...
Güngör URAS
Samandağı tam bir tarih hazinesi
Samandağı Antakya'ya 25 km uzaklıkta, Akdeniz...
Serpil YILMAZ
Önemli olan iş kapasitesiyle bayrağı dikmek
Kahire Havalimanı 3. Terminal binası ihalesin...

© 2005 Milliyet