Sık Kullanılanlara Ekle   Açılış Sayfası Yap   İletişim    Kurumsal 07 Haziran 2005 / Salı  
   Milliyet Online    Kariyerim    Business    Arabam    Cumartesi    Pazar    Ege    Seri İlanlar 
   
 » Detaylı Arama

  SON DAKİKA
  ANA SAYFA
  YAZARLAR
  SİYASET
  EKONOMİ
  FİNANS
  DÜNYA
  SPOR
  GÜNCEL
  YAŞAM
  MAGAZİN
  ASTROLOJİ
  TEKNOLOJİ
  HAVA DURUMU
  OMBUDSMAN
  ÇİZERLER
  Bilişim
  Eğitim
  TV Rehberi
  Tatil

Haber İndeksi Arşiv Haberci Üyelik Bülten
Kendini aldatmak!


Fransa ve Hollanda'daki hayır referandumlarından sonra İngiltere'nin de Avrupa Anayasası'nı rafa koyacağı anlaşılıyor.
Avrupa Birliği tarihinin en ölümcül darbelerini yiyip, büyük bir belirsizliğe doğru yol alırken, Türkiye de gündemin tepesine ister istemez oturmuş durumda.
Kimileri memnun.
Türkiye'yi AB üyesi olarak görmek istemeyenlerin kafasındaki model sır değil:
İmtiyazlı ortaklık!
Özetle demek istiyorlar ki:
Türkiye AB'ye üye olmasın; bunun yerine kendisiyle özel bir ilişki modeli geliştirelim; içimizde olmasın ama yamacımızda olsun; özellikle askeri açıdan Türkiye'ye ihtiyacımız var çünkü...
Yeni bir fikir değil bu.
1987 yılıydı.
Başbakan Özal henüz AB'ye Türkiye'nin tam üyelik başvurusunu yapmamıştı. 1987 Ocak ayında Dünya Ekonomik Forumu'nun Davos'taki toplantısını izliyordum. O tarihte AB Komisyonu Başkanı olan Fransız devlet adamı Jacques Delors'la konuşma fırsatım oldu.
Delors, Avrupa Birliği'nin tarihinde belirleyici rol oynayan en önemli şahsiyetlerden biriydi. Türkiye'nin tam üyelik başvurusuna hazırlandığını, ne düşündüğünü sordum. Delors'un yanıtını o tarihte Cumhuriyet'e yazmıştım:
"Türkiye'yle en iyisi özel bir ilişki modelidir, üyelik değil."
Aradan 18 yıl geçti.
Delors da değişti.
Türkiye'nin üyeliğini, bu çerçevede 3 Ekim'i destekleyenler arasında geçen yıl Delors da yer aldı, demeçler verdi.
Ancak, bugün gerek Fransa'da gerek Almanya'da Muhafazakârlar, Türkiye'yle imtiyazlı ortaklığı savunuyorlar.
Bunun gibi, Türkiye'de de AB'yi istemeyenler, bu ülkede demokrasiden korkanlar daha şimdiden bu fikre sarılmış durumdalar.
Bizdekiler, anlaşılan, demokratik hukuk devletiyle insan haklarının fazlası Türkiye'nin sağlığını bozar diye düşünüyorlar. Tıpkı 1960'larda, 1970'lerde Sovyetler'e ve onun müttefiklerine komşu olan Türkiye'nin bu coğrafi nedenlerden ötürü ikinci sınıf demokrasi ile yetinmesini isteyen, 12 Mart'ın, 12 Eylül'ün askeri darbe liderleri gibi...
Diyorlar ki:
Eğer imtiyazlı ortaklığa gidersek Kürt meselesinden, Kıbrıs'tan, Ege'den, Ermeni meselesinden kurtulacağız.
Öyleymiş, kurtulacakmışız!
Allah akıl versin. Hayır, hiç birinden kurtulmayacak Türkiye.
AB ile imtiyazlı ortaklık olacaksa, karşımızda yine Güney Kıbrıs yer alacak veto kartıyla...
Avrupa Konseyi üyesi olduğumuza göre, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin yargı yetkisini kabul ettiğimize göre Apo davası da, Güneydoğu'dan tazminat davaları da, Kıbrıs'tan Louzidou davaları da başımızdan hiç eksik olmayacak...
Nasıl AB olmadan Güneydoğu, Kürt sorunu olduysa, bundan sonra da olacak.
Nasıl AB olmadan Ermeni lobileri Amerika'da, Avrupa'da bu denli mesafe aldılarsa, yine almaya devam edecekler.
AB ile imtiyazlı ortaklık oldu diye bunların hiçbiri Yalım Eralp'ın deyişiyle tebahur etmeyecek, yani buharlaşıp kaybolmayacaklar.
Tersini düşünen kendini aldatır.
Ayrıca önemli olan sorunları çözmektir, ille de onlarla yaşamak değil. Önemli olan, kendine güvenip demokratik hukuk devletiyle insan hakları çıtasını yükseltmektir, onları ikinci sınıflığa mahkûm etmek değil.
Kürt sorunu bizim sorunumuzdur. Türkiye'nin barış ve demokrasi sorunudur. Demokrasi ve hukuktan kaçarak bu sorun çözülmez. Bunun gibi Kıbrıs'la Ege'de çözüm ve kalıcı barış da Türkiye'nin önünü açar, kapatmaz.
Şu da unutulmasın:
Türkiye bugün AB ile on yıldır Gümrük Birliği içinde. Bu ilişki modeli zaten 'imtiyazlı ortaklık'tan farklı sayılmaz. 3 Ekim'de üyelik müzakereler başladıktan sonra da bu model uygulamada daha da gelişecektir.
Tren 3 Ekim'de yola çıkacak.
Uzun bir yolculuk olacak, öyle anlaşılıyor. 10 yıl, 15 yıl... O zamanki konjonktürü bugünden kestiremezsiniz. AB nasıl bir AB olur bilemezsiniz. Paris'te, Berlin'de o zaman gelince iktidar koltuğunda kim oturur, bilemezsiniz.
Bakın, Fransız devlet adamı Delors, 1987'de imtiyazlı ortaklık derken yıllar sonra Türkiye'nin üyeliğini, 3 Ekim'i savundu.
Kim öle, kim kala!
Biz hukukun, demokrasinin, insan haklarının ve ekonominin gereğini yapmaya devam edelim. Avrupa projesi de bu zaten. Gerisine bakılır, zamanı gelince...

h.cemal@milliyet.com.tr








Taha AKYOL
Fransa'nın Türkiye takıntısı
GENEL kanaat odur ki, "Avrupa Birleşik Devlet...
Melih AŞIK
Bu iş olamaz...
Almanya'nın Düsseldorf kentinde bir Müslüman ...
Fikret BİLA
Demirel: Mırıldanmayla olmaz
Geçen pazar günü, CNN TÜRK'te, Ankara Kulisi ...
Hasan CEMAL
Kendini aldatmak!
Fransa ve Hollanda'daki hayır referandumların...
Güneri CIVAOĞLU
AB omleti
En yalın gerçek şu:
Can DÜNDAR
Anneanne, babaanne ve ayrımcılık üzerine
Handan Halam geçenlerde bende olmayan bir fot...
Abbas GÜÇLÜ
Yunanistan maçı, Yanal ve Erdoğan
Öyle maç hastası olanlardan değilim. Kırk yıl...
Hurşit GÜNEŞ
Blair istedi, Bush reddetti
Erdoğan'dan önce ABD'yi İngiltere Başbakanı B...
Sami KOHEN
Sağırlar diyaloğu olmasın...
Yarın Washington'da gerçekleşecek olan Bush -...
Mehmet Y. YILMAZ
İçimizde bazılarının "özür" borcu var!
"En iyi yargıç zamandır" sözüne inanırım. Mil...
Derya SAZAK
ABD ile yeni sayfa
Ne AB Anayasası'nın Fransa ve Hollanda tarafı...
Güngör URAS
Tekstilciler sektör değiştiriyor
Son günlerde tekstil ve giyim sanayii ile ilg...
Serpil YILMAZ
Erdoğan hemşeri desteği arıyor
Rakamların notası olsa, istatistikler ağıt et...
M. Ali BİRAND
"Ya bizimle olun veya karşı çıkın"
Beyaz Saray, Milli Güvenlik Konseyi ve Dışişl...

© 2005 Milliyet