|
Kapatalım bu bahsi: Zira başım ağrıyor!
Bakma sen, yazının da bir kafası var. Rakı kafası gibi, şarap kafası gibi, tıpkı onlar gibi işte, bir de "yazı kafası" var. İnsan, yazması gerekenler, gerektiğini zannettikleri arasında sersemleşiyor yıllar içinde: Kafası "iyi" oluyor. Sanırsın ki senin çok ciddi cümlelerine ihtiyacı var dünyanın. Sanırsın ki o çok mühim, çok mühimmatlı mevzu bahisleri yazmazsan çok ayıp olur.
Yazının da kıvamı var
Oysa hayatın bir kıvamı olduğu gibi yazının da bir kıvamı var. Neşesini bozarsan kıvamı kaçar. Kıvamı tutturamazsan da kabak tadı vermiş insanlardan biri olarak kalırsın bir "köşede". Kendini mühim sanarak üstelik ve üstelik de kabak tadınla bir başına, yazısız, kıvamsız. Oysa...
Oysa kabak tadı vermeden önce, kaptırmış giderken "köşe yazarlığı otobanında", son çıkıştan sıvışıp kabak çiçeklerinden söz etmek isterim, direksiyonu kırıp aniden. Ege'nin maksat muhabbet olsun pazarlarında satılan, alelacele satılması gereken kabak çiçeklerinden.
Bir kahkaha kadar turuncu kabak çiçeklerini gülüşmeli, tatlısından dedikodulu kadın elleri toplayıp pazara getirir. Çiçekler solmasınlar diye gölgede tutulurlar, biliyor muydun?
Sonra başka gülen kadınların başka elleri alıp onları o gün, hiç vakit kaybetmeden kabak çiçeği dolması yaparlar. Çiçek yemek iyidir, biliyor musun? Gülmek gelir benim içimden. Düşünsene, çiçek yiyorsun, komik değil de ne?
Eflatun saati
Sonra o dolmaların tabaklara dizildiği saatler vardır. Eflatun saati adını taktıydım ben o saate. Bütün renklerin dirildiği o aralık.
Güneş battığı andan sonraki bir saat. O saati nicedir yazmadım, ne diyorsun? Otobanda takılmış giderken kıvrılıp çıkacağın ara yolu kaçırmak gibi. Oysa insanın başına umulmadık şeylerin geleceği o ara yoldan başlamıştım yazmaya. Oralarda iyiydim ben. Mesleğim oydu, ara yolların çırağıydım ben. Bak şimdi ne oldu? Bir cemre yazmadan bahar geçti, dibe dalıp balıkları görünce güldüğümü, ağzıma su dolduğunu yazmadan yaz. Yaz, yaz, yaz... Nereye kadar yazmadan? Hakikaten yazmadan...
Düğmelerini yanlış ilikleyen çocuklar görüyorum oysa, anlatsana değil mi ya?
Lüks evcil hayvan dükkânlarından birinin önünde, önceki gün daha, bir kapıcı kadın gördüm, pembe kurdele bağlamış küçük kuzusunun boynuna. "Ne yedireyim doktor hanım?" diyordu dükkânın sahibi kadına. Yazsana, değil mi ya? Bakma, geçiyor dünyanın mühim meseleleri, en sona hakikaten yazdığın yazılar kalıyor.
"'Nasıl sevmeli?' diye bir yazı yazmıştınız" diyorlar en sonunda, yıllar geçse de insanlarda kalan o oluyor. Hayat, ona gerçekten dokunduğun yerden hatırlıyor seni. İnsan, hayata kalpten dokunduğu yerden kaydoluyor zamana.
Ama insan "kıyıdan" uzaklaştıkça kendini kaptan sanıyor, biliyor musun? Bir gemiyi yürütmenin derdine düşüyorsun. "İleri!" diye bağırıyorsun kelimelere.
Dünya yuvarlak oysa, ne kadar gitsen en son gelirsin başladığın yere. Yazı da öyle. Fethedilecek bir yer yok, yeneceğin bir savaş yok. Duruyorsun, efendi gibi dur, değil mi ya!
Biraz serserilik
Arkadaş, kabak tadı vermeden, bir an evvel kabak çiçeklerinden bahsetsene! Değil mi ya! Bırak otobanı, sap papatyalı, mor dikenli, kekikli yan yollara. Hayat oralarda, yazı oralarda. Değil mi azizim? Sen söyle.
Kabak çiçeğinin erbabıysan işini yap... Neyse aziz efendim, durum böyleyken böyle. Velhasıl kapatalım bu bahsi çok rica ederim. Zira başım ağrıyor.
Artık yazı biraz serserilik yapmak, yine eskisi gibi, su birikintilerinden, balıklardan, eflatun saatlerinden, içimizin eşkıyalarından velhasıl hayattan bahsetmek istiyor. Değil mi ya!
ecetem@hotmail.com
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
İletişim Kurumsal
Emlak
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
