|
 |
|
|
Okulu olmayan müzisyenden dersler
Tuna Ötenel'in yeni albümü "How Much Do You Love Me?"de genç cazcılar için çıkarılacak önemli dersler var. Üstelik, almak isteyenler için bu dersler ücretsiz
MURAT BEŞER
muratbeser@muratbeser.com
Adına müzik denen dünya, maalesef kompleksli insanlar cumhuriyetlerinden oluşan bir gezegen. Bu cumhuriyetlerden nadiren bulunduğu yeri hazmetmiş bir cumhurbaşkanı, başbakan ya da devlet bakanı çıkar. İşte bunlardan biridir yılların emektarı, ustası, piyanisti, saksofoncusu ve değerli müzisyeni Tuna Ötenel. Okulu olmayan insanlık dersini, karşısındakine sadece beş dakikalık görüntüsüyle ondan daha iyi verebilecek bir öğretmen zor bulunur. Bir insan onca ustalığına karşın, bu kadar mı mütevazı, sevimli ve kalben güzel olur? O nedenle siz onun Aura Records etiketi ile çıkarmış olduğu son çalışması "How Much Do You Love Me?" albümünün kapağında, kendisini bir matematik öğretmeni gibi gösteren resminin soğukluğuna kesinlikle aldanmayın.
Bir Tuna Ötenel profili çizmek, yolu bir şekilde müzik gezegenine düşmüş tüm insanları, önde gelen mekanları telaffuz etmekle ya da kısa bir Türk caz tarihi yazmakla neredeyse eşanlamlıdır. Klonlanarak çoğaltılmış biri değil; ama sayısız projede sanki ondan birkaç tane varmışçasına yer almayı bilen, koltuğundaki tüm karpuzları çatlatmadan taşıyan biridir Ötenel. Bu nedenle yakın dostu (kendi gibi gerçek bir emektar) gitarcı Neşet Ruacan'ın kendisine takmış olduğu "caz arısı" lakabı, herkes tarafından kabul görmüştür.
Sürprizler doğaçlamaya dahil
"How Much Do You Love Me?" sadece üç gün gibi olanaksız bir süre zarfında bitirilmiş. İTÜ MİAM Stüdyosu'nda akustik bir tonlamayla canlı olarak kaydedilen albümün hedefine doğallık konmuş. Caz müziğinin çalındığı puslu, yarı aydınlık ve kesif sigara dumanı ile gizeme büründürülmüş ortamlar, tüm yalınlığı ile makyajsız olarak hissedilsin istenmiş. Tekniğin (özellikle stüdyo tekniklerinin) duyguların önüne geçmesine müsaade edilmemiş. Parçalar bir kerede (biz argoda hücum kayıt diyoruz) çıkarılmış; doğallıkları bozulmadan ilk çalındığı halleri ile paketlenmiş. Eğrisi doğrusu, günahı sevabı bir arada bırakılmış; sürprizler de doğaçlamaya dahil edilmiş.
Ötenel tutkulu üslubu ile dikkati çeken gerçek bir caz emektarı. Bulgar göçmeni bir müzisyenin oğlu olarak 1947 yılında dünyaya gözlerini açan Ötenel, çocukluğunu Eskişehir'de geçirdikten sonra, konservatuvar okumaya Ankara'ya gitmiş. Öğrencilik yıllarında caza gönül verdiği için okuldan atılmış. "Her caz müzisyeni şahsiyet sahibi olmalı" diyerek, kendini en iyi anlatan cümlelerden birini kuran Ötenel, cazı "aşağı sınıfların müziği" olduğu gerekçesiyle yasaklayan okulun öğrencisiyken, gönlünü caza kaptırarak, emekçi kimliğine sahip çıkmış, Jakoben ruhunu kanıtlamış. Okul sonrası çeşitli yerlerde yemek müziği çalarak kendini yetiştirmiş, 1968 yılında alto saksofon ile tanışmış. İmer Demirer ile aynı kuşağın yetenekli mensubu olarak gerçek piyasa çıkışını 80'lerin başında ünlü Ece Bar'da yapmış.
Albüme Ötenel'in "Onlarla hayat birlikteliğim var" dediği değerli müzisyenler; gitarda Neşet Ruacan, trompette İmer Demirer, kontrbasta Kürşat And ve davulda Ateş Tezer eşlik ediyor. Cazın cool döneminin kokuları ile bezenmiş bu dördüncü solo albüm, özünde sanatçının eski günlere duyduğu özlemi dile getiriyor. Özellikle zengin melodik doğaçlamalarla süslenmiş "Eski Günler", parçaya adını veren ve o toprakları görmeden yazdığı, onun romantik özelliklerini açığa çıkaran "Polonya", solo piyanosuyla klasik müzik bağlarını ortaya koyduğu "İmbat", İmer Demirer'in döktürdüğü "Hunter" ve yaşamındaki en değerli hatıra fotoğraflarının çekildiği "Rıhtım Caddesi" (kapanışta yer alan dokuz dakikalık bu parça aynı zamanda albüme sponsor olan Denizbank'ın Genel Müdürü Hakan Ateş'e adanmış), albümün ruhunu en iyi yansıtan parçalar. Tüm parçaların imzasının Ötenel'e ait olduğu albümdeki tek yorum, Dorothy Parker&Ralph Rainger imzalı caz klasiği "I Wished On The Moon".
Kuşağının romantik devrimcisi
Ülkemizde gerek doğulu, gerek batılı formları işleyerek popüler caz müziği yapan, sadece "piar" ile ünlenen ve kokteyllerde kaldırdığı şampanya kadehi ile akıllarda kalan, ancak yüzeyselliğin ötesine geçemeyen pek çok "caz müzisyeni" varken; Ötenel gibi gerçek değerler, camia içinde anarşist, hatta romantik birer devrimci gibi kalıyor. Sadece onların bu özellikleri bile birinci sınıftakiler gibi elitizmin tuzağına düşmemelerinin sigortası. Cazın popüler, eğlencelik, sosyetik isimleri ile diğerleri, "barış içinde" değiller ama şimdilik maalesef bir aradalar. Müzikte bu türden bir gönül insanlığı ne zaman ve ne kadar geçer akçe olur tam olarak şimdilik bilinmese de, onun gibi insan aklını ileriye taşıyacak olan değerlerin her zaman daha fazla ilgi görmeleri gerektiği ortada. Bazı müzikler vardır, insanın dirimselliğini alır; kendi kuşkularını aşılar ona. Bu size hangi müzisyen ve albümleri çağrıştırıyorsa, işte tam tersini bulacaksınız Ötenel'in yeni albümü "How Much Do You Love Me?"de.
Ancak tüm bu söylenenlerden onun tekaütlere seslenen bir albüm olduğunu düşünmeyin. İçinde genç cazcılar için çıkarılacak önemli dersler var. Neler mi? Örneğin melodiyi hatmetmeden çalanların, bu eksikliklerini eşliklerine, icralarına ve doğaçlamalarına yansıtarak akut duranların, açıklarını teknik gövde göstericikleri ile kapatmaya çalışanların, ruhsal anlamda karşıdakine söyleyecek bir şeyi olmayan yoksulların, ekonomik çalmayı öğrenmeden asla varsıllık içinde bulunamayacakların, Amerikan okullarından aldıkları diploma ile caka satanların bir geleceğinin olamayacağı dersleri gizli bu albümün içinde. Almak isteyenler için bu ders ücretsiz.
Not: Tuna Ötenel ekim ayında gerçekleştirilecek olan Akbank Caz Festivali'nde, son albümünden parçalar seslendirecek.
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
İletişim Kurumsal
Emlak
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
