|
 |
|
|
Meke Gölü
yural@milliyet.com.tr
ocukluğumda kasabamıza yakın iki göl vardı. Biri Acıgöl, öteki de Meke Gölü. Acıgöl bir krater gölüydü ve bizi çok korkuturdu. Koyu siyaha çalan bir rengi vardı ve içinde bitki dahil hiçbir canlının yaşamadığı anlatılırdı. Kasabadan çıkınca yolun neredeyse hemen kenarında, bin metreden fazla aşağıda, çanak gibi bir göldü. Ne çevresinde ot, ne de bir tek ağaç vardı. Yamaçlarında bile yavşan otları bulamazdınız. Zaten gezinmeye kalksanız, bir yamaçtan kayar gibi hemen içine düşebilirdiniz. Yalnız, Ereğli'ye giden yol üstünden göle bir iniş yolu vardı. Çocukluğumda tanıştığım bu gölün çevresinde tarla fareleri olurdu. Biz de, yuvalarına su döküp onları çıkarmak için oraya giderdik. Küçük Karapınar'a adını veren derede yüzer, ama yine de Acıgöl'e hiç gitmezdik.
* * *
Acıgöl'le Meke Gölü'nün arasında Kumsivri Tepesi vardı. Karapınar bir erozyon bölgesiydi. O zamanlar hayvan pazarının olduğu yerde bir iğde ağacı vardı. Çiçek açtığı zaman neredeyse kokusu bütün kasabayı sarar, okul çıkışında o iğde ağacını görmeye giderdik. Yeşil renkli ağaç yapraklarına alıştığımız için, bozkırın parlak kızgın güneşinde, insanı ürkütücü bir şekilde parlayan iğdenin o yaldızlı gümüş yaprakları, bize sanki bu ağacın başka bir dünyadan geldiğini düşündürürdü. Ama yine de çevresinde oturur, onu koklamaktan mutluluk duyardık. Çünkü limon kolonyası bile misafirliklerde kullanılan lüks bir kokuydu. Ziraat müdürü olan Zeki Amca, Karapınar'ı yeşillendirebilmek için öylesine uğraştı ki, anlatamam size. Kumsivri'nin önüne diktiği ağaçları, neredeyse her gün kovalarla su taşıtıp yaşatmaya çalıştı. Hatta koyunlar, develer zarar vermesin diye, ağaçların çevresini bir de dikenli tellerle çevirtti. İşte bu tepenin tam ardında Meke Gölü vardı. Benim için dünyanın en güzel gölü...
* * *
Bilmiyorum televizyonlarda hiç Petrol Ofisi reklamlarını izlediniz mi? Dağların tepesinde, ağzından alevler fışkıran bir adamın arkasından, aşağıda bir göl gözükür ve o gölün ortasında bir yanardağ durmaktadır. Hatta o yanardağın ağzının ortasında da bir delik vardır. Ben babamla birlikte o dağa çıkmış, o deliğin ağzındaki dağ çiçeklerini görmüş ve toplamıştım. Tam elli yıl önce... Yüzmeyi ilk bu gölde, Meke Gölü'nde öğrendim. Öylesine sert bir zemini vardı ki, yürürken ayaklarınız acırdı. Öylesine tuzluydu ki, vücudunuz kuruduğunda, üzerinizdeki tuzu elinizle sildiğinizde bir tuzluk doldurabilirdiniz. Bilmiyorum kimler yapmıştı?.. Gölün kenarında bir kulübe vardı. Bilimadamları mı çalıştı, köylüler tuz mu çıkardılar, bilmiyorum. Ama herkesin deniz yatağı, bu kulübenin sökülmüş olan kapısıydı. Çocukluğumda yanardağların bazaman uykuya daldığını, sonra uyanıp tekrar patladığını duyardım. Hep Meke Gölü'ndeki dağın da böyle olacağını düşünürdüm. Belki bir volkan bile değildi...
* * *
Geçtiğimiz gün bizim gazetede bir yazı ve bir fotoğraf vardı. Altında, "Eskiden böyleydi, şimdi böyle!" diye yazan bir fotoğrafta, Meke'nin sularla dolu gölü, bir resimde de çamurların ortasında bir adam ve fotoğrafın altında şöyle bir yazı: "Dünyanın doğa antikası sayılan Meke Gölü, yağışların az ve erozyon bölgesinde olması nedeniyle kurudu." Oysa benim çocukluğumda Karapınar'da hiç ağaç yoktu. Bildiğim kadarıyla sonradan büyük çalışmalar oldu ve yeşillendirildi. Ama yine de Meke kurudu. Yavşan otunun, kenger otunun arkadaşı, gelenkenin yareni Meke...
* * *
Acaba Amerika'yı vuran tayfunla, büyüyen ozon deliğiyle, nükleer atıklar, çevreyi kirleten sanayilerle hiçbir ilintisi yok mu bu olanın? Dünya bunca, belki de milyonlarca yıldır en ağaçsız dönemlerinde bile göçmen kuşların uğrak yeri olan Karapınar'ın bu güzel gölünü kuruttu. Öylesine üzgünüm ki, anlatamam... n
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
İletişim Kurumsal
Emlak
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
