|
Orhan Pamuk'la cellatım!
Kül rengi bir sabaha uyandım yine. Yağmurlu, kasvetli. Böyle sabahlarda ya Bach ya Mahler dinlerim.
Bu kez Bach çalıyor.
The art of Fugue...
İşim sözcüklerle.
Ama bazen sözcüklerin bittiği o görünmez dünyaya sığınmak benim için kurtuluş olabiliyor. Çünkü o gizemli dünyanın kuytuluklarında hayata tahammülü kolaylaştıran yeni umutlar, yeni oyunlar icat edebiliyorum.
Hüzünle sevincin kucaklaştığı yumuşacık sesler...
Sisleri dağıtmaya çalışıyorum.
Van davası aklıma takılıyor.
Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Rektörü Prof. Yücel Aşkın hakkında mahkeme tahliye kararı verse, Prof. Aşkın tutuksuz yargılansa olmaz mıydı?.. Prof. Aşkın'ın, bir Rektör'ün polislerin, jandarmaların arasında itiş kakış adliyeye girişi, çıkışı...
Ne yazık!
Hukuk herkese lazım.
Evet öyle.
Önümde iki yazı. İkisi de hukuku ilgilendiriyor. Ve demokrasi kültürünü tabii...
Yazılardan biri, 'cellat'ımın.
Diğeri, Orhan Pamuk'un.
Orhan Pamuk bugün yargılanıyor.
Radikal'deki yazısını okuyorum:
"Paşalarını, polislerini, evliyalarını her fırsatta şereflendiren ama yazarlarını ancak mahkemelerde ve hapishanelerde yıllarca süründürdükten sonra ve cenaze namazlarını kılmadan az önce şereflendiren bir ülkede yaşadığım için bu davanın açılmasına çok şaşırdığımı da söyleyemem. Devlet hapsimi istediğine göre, en sonunda gerçek bir Türk yazarı olmayı başardığımı gülümseyerek söyleyenleri anlıyorum. Ama başımı derde sokan sözleri bu tür bir şeref için de etmedim tabii..."
Orhan Pamuk böyle diyor.
Hoyrat bir devletimiz var.
Malum, öteden beri öyle.
Bu devlet düzenini bir türlü tam olarak değiştiremedik. Demokrasiyle tanışmayı sürekli reddeden bir düzen bu... Bilemiyorum, yoksa demokrasi korkusu genlerimizde mi var?
Neden tarihimizi konuşmayalım ki?
Hangi ülkenin tarihinde kepaze sayfalar yok ki?.. Böylesine sayfalarla yüzleşmek, aynı zamanda toplum olarak olgunlaşmamız için de lazım. Barış ve huzur için de gerekiyor o sayfaları doğru okumak ve yerli yerine oturtmak...
Orhan Pamuk, yazısında, "Bir milletin 'şerefini' asıl lekeleyecek şeyin, tarihindeki karanlık noktaların konuşulması değil, konuşulmaması" olduğuna inandığını belirtiyor.
Ayrıca, Osmanlı Ermenilerine ne olduğu sorusunun bugünkü Türkiye'de bir ifade özgürlüğü sorunu halini aldığına da dikkati çekiyor.
İfade özgürlüğü...
Ya da sözcüklerin özgürce uçuştuğu bir dünyadan korkanlar...
Korkabilirler.
Ama engellemeye kalkmasınlar farklı sesleri!
Farklılıkların bir toplumda renk olduğuna, dinamizm olduğuna, değişimin motoru olduğuna akıl erdirmeye çalışsınlar. Beş parmak nasıl bir değilse, olamıyorsa, torna tezgâhından çıkmış aynı kafalardan oluşan toplum düzenlerinin de hayal olduğunu anlamaya çalışsınlar. Bu ham hayal uğruna tarihte dökülen kanların anlamsızlığını öğrenmeye çalışsınlar.
Ve akıllarında tutsunlar:
Düşünce polisliği kötü bir şey.
Şu sözlerin de altını çiziyorum Orhan Pamuk'un:
"Yazarlarını hapse yollama zevk ve alışkanlığından vazgeçmek istemeyen bir ülkenin Avrupa Birliği'ne tam üye olamayacağını bilen ve Türkiye'nin AB'ye girmesini istemeyen Batılı muhafazakârlara da Türkiye'nin bir gün AB'ye tam üye olmasının hem Türkiye hem de Avrupa için neden iyi olacağını anlatmalıyım."
Evet, demokrasi kavgası bu.
Kolay olmuyor.
Zaman, sabır gerektiriyor.
Benim 'cellat'ıma gelince...
Adı, İsrafil K. Kumbasar.
Yeni Çağ gazetesinin yazarı.
13 Aralık 05 günü köşesinde benimle ilgili olarak şunları yazmış:
"Hasan Cemal'i 'mütareke' basınının 'Ali Kemallerinden' birisi olarak bilirim!.. Eğer bir 'İstiklal Mahkemesi' tarafından hakkında idam cezası verilse, 'cellatlığına' ilk talip olan kişilerden birisi ben olurum!.."
Allah akıl ihsan eylesin.
Yağmur hızlandı, yazı bitti.
h.cemal@milliyet.com.tr
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Emlak
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
