|
 |
|
|
İzmirlinin sayısı azınlıksa kenti yönetmek kolay mıdır?
Satır Arası / Deniz Sipahi
Güler Bilgen'in Hürriyet'te geçenlerde güzel bir araştırması vardı.
İzmir Milli Eğitim Müdürlüğü Halk Eğitim Başkanlığı'nın, kentin sosyal ve kültürel yapısını belirlemek için yaptığı çalışmada şu gerçek ortaya çıkmış.
"Yalnızca yüzde 15'imiz İzmirli..."
Araştırmanın çarpıcı bazı başlıkları daha var.
28 ilçenin yüzde 15'ini İzmirliler, yüzde 65-70 oranında Anadolu'nun her yerinden gelen insanlar oluşturuyor. İlk üç sırayı ise Mardin, Konya ve Manisalılar alıyor. Kente yerleşenlerin yüzde 15'ine yakın bölümü göçmen nüfustan meydana geliyor.
Toplumun yüzde 70'ine yakın bölümü gecekondu bölgelerinde oturuyor.
2001 yılından bugüne kadar 74 bin kişiye okuma yazma öğretilmiş. 221 bin civarında okuma yazma bilmeyen olduğu tahmin ediliyor.
İşte size İzmir ile ilgili çok çarpıcı rakamlar...
Şu yüzde 15 üzerinde uzunca bir süre oturup düşünmemiz gerekiyor. Bu kent gerçekten çok göç alıyor ama göç de veriyor. Bana göre göç vermek İzmir'in kimliğinden çok şey götürüyor.
Gidenlerin yerine gelenler; bu kentin tarihini bilseler, burasıyla ilgili ortak hayaller kurabilseler ve gelecek için planlar yapsalar sorun yok. Oysa tam tersine bir gidişat var.
İnsanlar bildiği hayata devam ediyor; oluşturdukları gettolarda yaşayıp gidiyor.
İzmir'e gelip denizi görmeyenler, Kordon'a inmeyenler var. Her coğrafyanın, her kentin kendine özgü özellikleri olduğunu hatırlatmakta fayda bulunuyor.
Aslında sadece İzmir'de değil; bütün büyük şehirlerimizde aynı problem var. Kentli üretmekte çok zorlanıyoruz. Öyle olunca da; bir kentin yönetirken "ortak akıl" yaratamıyorsunuz.
İnsanların kentleri benimsemesini ve kendini kente ait hissetmesini sağlamak gerekir. Kendisini bir yere ait olarak hissetmek, ancak o yeri kültürel özellikleri ve geçmişiyle tanımakla mümkün olabilir. Yetiştiği kentin yerel ve toplumsal tarihini bilen bir birey açısından, içinde yaşadığı mekan çok farklı anlamlar taşıyacaktır; yaşadığı, eğitim gördüğü ve geçimini sağladığı kent, onun için daha anlamlı görünecektir.
İşte bütün olay, insanların bakış açısını bu yönde değiştirebilme gücündedir.
Geri dönmek için can atıyorlar
Geçenlerde İzmir'de doğmuş, burada yetişip büyümüş bir arkadaşım aradı. O da diğerleri gibi üniversite için gidip İstanbul'da kalanlardan. Saint Joseph'te beraber okuduğumuz sınıfın üçte biri İzmir'de, üçte biri İstanbul'da, üçte biri de yurtdışında yaşıyor şimdi.
Neyse...
Arkadaşım dedi ki.
"İşimden, kazandığım paradan memnunum. Ama ne İstanbul'u yaşıyorum, ne de özel yaşantıma zaman ayırıyorum. Kendime ayıracağım vakti trafikte geçiriyorum. Evliliğimiz part time ilişkiye döndü. Sabah bir saat, akşam da iki üç saat birbirimizi görüyoruz. Bu böyle olmuyor. Karar verdik. İzmir'e dönmek istiyoruz..."
Sevindim, sevinmesine ama beni aldı bir düşünce.
Türkiye'nin önemli bankalarından birinde çok üst pozisyonlara kadar çıkmış; bu bölgenin koşullarından çok daha iyi imkanlarla çalışan bu arkadaşıma aynı koşullarda nasıl iş bulacaktım. Aslında kendisi de benden önce bir iki girişimde bulunmuş, teklifler karşısında biraz daha İstanbul'da kalmaya karar vermişti. Ben İzmir'in koşullarının bundan on yıl öncesinden daha iyi olduğunu görüyorum ama hala Marmara Bölgesi'nin çok altında.
Ama emin olun; insanlar öylesine İstanbul'un yıpratan temposundan bıkmışlar ki, kazandıklarının daha aşağısına gelmeye razılar.
İzmir'in sadece yüzde 15'i İzmirliymiş ya...
Biraz İzmir'in şartları iyileşirse inanın gidenlerin çoğu geri gelecek.
dsipahi@milliyet.com.tr
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Emlak
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
