|
 |
|
|
Çevremdeki zenginlikler
Görüş / Bülent Buda
Sadık Atay Mağazası, Kemeraltı'nda Taga Kitapevi ile Küçük Salepçioğlu Hanı'nın karşısına düşerdi. Yedi yaşında çıraklık yıllarım orada başladı. Okul dışı zamanlarda çalışırdım. Sadık Amca Aydın kökenliydi. Hamza Abi büyük oğlu, işi o yönetirdi. Elektrikli mallar satılırdı mağazada. Herşey ithal. İlkokul bitiminde düzenli gitmeye başladım.
Bir pazar günüydü. Hamza Abi'nin Alsancak'taki evine bir nedenle gitmem gerekti. Okulun nasıl gittiğini sordu. "Bitti, artık mağazadayım" dedim. "Öyle şey olur mu, sen okuyacaksın" dedi. Okullar açılalı bir hafta olmuştu. Ertesi gün beni Karataş Ortaokulu'na yazdırdı, tüm giderlerimi üstlenerek. Sonra mağazada işler kötüledi, kapandı. Çalışmak zorundaydım.
10 lira haftalık
Yaz tatilinde bu kez Mimar Kemalettin Caddesi Yandevi Han'da radyo tamircisi Semih Çapkın ustanın yanına girdim. Okulun açılmasına bir hafta kala, annem atölyeye geldi. Semih ustaya, beni okutamayacaklarını söyledi. Usta kabul etti ama üzgündü. Eğitimimi sürdürmemi istiyordu.
10 lira haftalık alıyordum. Çalışkan bir öğrenci değildim, ama okula devam etmeme düşüncesi sarsmıştı beni.
"Usta bana hafta sonu çift haftalık ver, kalem, defter, kitap alayım" dedim. Çok sevindi. 10 lirayı fazladan verdi büyük bir mutlulukla.
İhsan Abi, Damlacık Cici Park'ta top oynadığımız büyüğümüzdü. Hisarönü'nde Ev Dekor'da Zuhal Yorgancıoğlu'nun yanında çalışırdı. Yine yaz tatili gelmişti, ortaokul sona ulaşmıştım nihayet. Bu kez İhsan abi aracı oldu, Zuhal Abla'nın yanında çıraklığa başladım. Bayram yaklaşıyordu. Zuhal Abla beni bir terziye gönderdi, bayramlık elbisem oldu. O ilk elbisemdi. Ortaokul sonda tek dersten beklemeye kaldım. Damlacık kulübünde ilk lisanslı yılımdı. Yöneticimiz Arif Hantal'ın Küçük Kardıçalı Han'da eski Karadeniz takalarının limana giriş çıkış işlemlerini yapan iş yeri vardı. Beni yanına aldı, 40 lira haftalık verdi. Bahşişi iyi bir işti. Çabuk da kavramıştım. Yıl sonunda da bütünlemeye girerek Karataş Ortaokulu'nu sonunda beş yılda bitirdim.
Aslolan insan zenginliği
Ticaret Lisesi'ne kayıt yaptırırken Kalespor'a geçmiştim. Okul velim Ali Barçın'dı. Evde işler bir türlü düzelmiyordu. Eğitim kör topal gidiyordu. Lise 2 gibiydi. O yaz tatilinde bu kez Ömer Abi yanına aldı. O da 40 lira veriyordu. Ancak ev ahalisi okulu bırakma konusunda pes etmiyordu. Tabii ben de (!)
Sorunu Ömer Abi'ye açtım. Arnavut Ömer'in damarına basmıştım. Tepkisini hala unutamam. Attı elini cebine, "Git bu parayla tüm okul gereçlerini tamamla. Evdekiler de tek laf etmesin" dedi. Lise bitti. Hem de Genç Milli Takım futbolcusu olarak...
Bir defterim var. Güzel sözler ile köşelerini okuduğum yazarlardan yaptığım alıntılardan oluşan. Doğan Hızlan bir yazısında şöyle demiş, "Ne diye insan bazı şeylerin yoksuluyum diye üzülmeye yatkındır da, bazı şeylerin zenginiyim diye sevinmeye eğilimli değildir!" O halde para değil, aslolan insan zenginiyim diyebilmektir bence.
egespor@milliyet.com.tr
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Emlak
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
