|
 |
|
|
Komedyen çok, izleyici tek
Oğlum artık oyundan anlamaya başladı, biz de onu nasıl güldürebiliriz diye tüm gücümüzle uğraşıyoruz
igursoy@milliyet.com.tr
Eve gelince doğrudan Batu'nun üzerine doğru gittim ve oturduğu yerden kaldırıp dizime oturttum, yüzünü de kendime çevirdim. Daha birkaç saniye önce sakin sakin oturup parmaklarının yerinde olup olmadığını kontrol etmekle meşgul olan oğlum pek anlam veremese de sesini çıkarmadı. Sadece kaşlarını kaldırdı ve dudaklarını büzüştürüp baktı -ki bu merak içinde olduğunu gösteriyordu.
"Gel bakalım" dedim, "seninle ilgili bir projem var." Ve ona Billy Joel'in "River Of Dreams" şarkısından bir bölüm söylemeye başladım.
Aklımı yitirmiş olduğumu düşünebilirsiniz ama yemin ederim açıklaması var. Ve bu açıklama, çocuğa mümkün olan en küçük yaşta İngilizce öğretme çabası da değil.
Başarana saygımız sonsuz
Bu şarkıyı bilenler hatırlayacaktır; inişleri çıkışları vardır, söylerken Joel'in sesi bir incelip bir kalınlaşır. Tam oğlumun eğlenceli bulduğu, duyunca sırıtmaya başladığı cinsten. Ya da ben öyle sanmıştım ama yanılmışım. Evdekilerin bana tuhaf gözlerle bakma riskini zaten almıştım. Ama ete kemiğe bürünmesinde azımsanmayacak bir katkımın olduğu 7,5 aylık bir kişi bana acıyınca projeme hemen son verdim.
Tabii bu tek hadise değil. Artık ailemizin yeni hedefi bu: Batu'yu güldürebilmek. Bu konuda başarılı olanların nasıl becerdiği gözlemleniyor ve incelemeye tabi tutuluyor. Ayrıca bebeğe mutluluk verdikleri için akrabalar arasındaki prestiji artıyor, üstat kademesine çıkarılıyorlar.
Aslında benim bir güldürme projesi geliştirmem de abesti çünkü bu işin formülü yok. Birkaç defa oğlanın kahkahadan kırılmasını sağlayan hareketleri ya da lafları ertesi gün tekrarladığınızda aynı etkiyi yaratmayabiliyor. Şu ana kadar "ce-e" oyunu dışında, eğlendiricilik-şenlendiricilik-güldürükçülük istikrarını sağlayan oyun icat edilemedi. Bir de havaya kaldırdığımızda mest oluyor tabii ama o da kollar yorulduğu için pek uzun süremiyor. Keşke vücut geliştirme meselesini ciddiye alsaydım.
Kim bilir Arnold Schwarzenegger çocuklarıyla uçak oyununu ne kadar rahat oynuyordur.
Batu hayata çok neşeli bir başlangıç yapmamıştı. Mutsuz, daha doğrusu kaygılı bir hali vardı. Hatta sokakta onu gören bir hanımefendi "Hüzünlü bir çocuk, değil mi?" diye sormuştu.
Sayı artınca kalite düştü
O günlerden bugünlere geldik. Oyundan anlamaya başladıkça açıldı; hem çenesi düştü hem de gevşedi, her espriye gülen adamlardan biri haline geldi. O güldükçe bizim komedyen olma hevesimiz arttı. Her birimiz oğlanın karşısına geçip yeteneğimiz el verdiğince şovumuzu yapıyoruz artık. Tabii şaklabanlığın miktarı yükseldikçe kalitesi düştü. Ama emeğe saygılı oğlum kahkaha atmasa da her espri yapana yandan, ince gülümsemeler fırlatıyor. Maksat kimse kırılmasın, onu güldürme hevesi yok olmasın.
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Emlak
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
