|
Nisan mayıs ayları Gevşer yazının yayları
Hakkını vererek bakamadım. Tüh! Erguvanlar geçti İstanbul'dan, karşısına geçip şöyle bir duramadım. Apartman çocuğuyuz biz, hayret ederiz ota, böceğe, hiç hayret edemeden baharı elden kaçırdım.
Kaç yıldır ilk defa bahara benzeyen bir şey gördü memleket, "Bi' durun! İşim var. Az bekleyin" diyemedim, araya gitti, tutamadım. Pek müteredditti, yağdı yağmur, oldu çamur, nihayet bahar karar verip gitti, işten kaldırıp başımı "Ne baharmış yahu!" diye şaşamadım.
Adama mevsimlerin birbirine dönüşünü kaçırtan bir ülke bu, yine "bomba gibi düştü gündeme" bir şeyler, tam olarak yaz saat kaçta geldi anlayamadım. Oysa gelincikler bu yıl bir daha gelmeyecekler...
Peki neresi bu ülke?
Başbakan "Kocatepe Türkiye değil" diyor. İyi de söylüyor. Kocatepe ya da Anıtkabir'dekiler değil sadece Türkiye. Bir saysak belki azınlıklar çıkıyor tepelere.
Peki o zaman neresi bu ülke? Nereyi kerteriz alarak kuracağız bu memleket üzerine cümle? Nirengi hangi tepede?
1982 Anayasası'nın mimarlarından Profesör Orhan Aldıkaçtı vefat etti önceki gün. Nur topu gibi totaliter Anayasa, turp gibi hâlâ yerli yerinde. Bu anayasayla doğmuş çocukların Türkiye'si mi artık burası?
O eski zamanlarda Münir Özkul'ken bu ülkenin ortalaması, şimdi Polat Alemdar mı oldu?
O zaman "Anketler seni söyler / Dillerde nağme adın" insanlar nerede? Bu ülke hangi tepede? Bunları düşünürken ortaya karışık işte, yaz geldi. Yine yakalandı dolaplar kışlıklarla, kazaklar sakız bile alınmayan paralar gibi kıymetsiz ama hâlâ tedavülde.
Bir anda telefona sarılmışken insanlar, sevgililerinden daha çok konuştukları bankacılarıyla konuşuyorken, kurtarmaya çalışıyorken TL'lerini düşüşten, işte tam o anda, göremediniz kapalı, gri pencereli "plazalardan", yaz geldi, bir anda yağdı gecikmiş tüm cemreler yere. Bizim başımız borsalara gömülmüş, gözümüz doların Dalgacı Mahmut değerinde.
Danıştay'a saldıran "en kahraman Rıdvan" sorulara cevap vermezken, verdiği cevaplarla bir siyasal İslamcıları, bir de sayıları henüz tespit edilemeyen derin devletleri hop oturtup hop kaldırırken, köşelerde "Darbeyi soslu mu alırsınız, sossuz mu?" ebelemeleri sürerken otlar sararmaya başladı bile kırlarda.
"Açık havada rakı bir şey yapmaz" geyiğini döndüremeden pikniklerde, geçmiş olsun güneş darbesini yaptı, üç-dört ay sürmesi muhtemel geçici hükümetini kurdu günün orta yerine.
Artık Susurluk içimizde!
Daha ilk gün demedim mi, Ağca'ya benziyor bu saldırganın söyledikleri diye? Bak gördün mü işte, ikisinin resmini çıkardılar yan yana. İbrahim Şahin'in o her daim neşeli yüzü ile azmettirenin sureti bir fotoğrafta yan yana. Herkesin azami bir süratte mafyalaşmak istediği, sokak aralarında "Mafyadan tanıdığın var mı?" sorusunun "Nerelisin hemşerim?" kadar doğal sorulduğu bir zamanda irinin kökü nerede diye kim soracak, kime soracak, neden sorsun ki bu memlekette?
Artık Susurluk içimizde!
Ecevit hâlâ komada. Cezaevlerindeki "Hayata Dönüş Operasyonu"nu ve ekonomik krizi getirse de genç insanların aklına bu isim şimdilerde, bir zamanlar Karaoğlan'ın toprak reformu, eşitlik ve özgürlük demek olduğunu meydanlar hatırlar mı acaba?
Şimdi hastanenin önünde bekleyen, ağlayan o ihtiyar adamlar bu ülkenin hangi tepesinde? İyi şeyler de oldu bu ülkede. Ama sonra yaz bitti, tam tamına 12 Eylül'de.
Gelincikler dikilemeyen tek çiçekmiş, Hayatın Fuzuli İncelikleri Bakanlığı'nın ismini vermek istemeyen üst düzey yetkililerinin söylediklerine göre.
Doğru mudur? Öğrenemeden işte, yaz geldi sağanak halinde. Fakat bu gelincikler, nedeni anlaşılamayan bir biçimde hep birlikte çıkarlar tarlalarda. Lokma lokma kor düşmüş gibi toprağa aniden, örgütlü bir biçimde...
Niye? Daha merak bile edemeden, soramadan daha... Gelincikler bile geçti. Yaz geldi.
ecetem@hotmail.com
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Emlak
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
